Donna Summer - Bad Girls (1979)

Het album 'Bad Girls' kan naast 'Once Upon A Time' als een van de beste albums gerekend worden van Donna Summer. Dit is het ultieme diso album alhoewel er meer muzikale richtingen aangeboord worden dan alleen disco. R&B, rock, gospel, soul en electro... van alles is in deze (origineel een dubbel elpee) terug te vinden. Deze uitgave is een re-mastered uitgave van het orgineel met daarbij de nodige extra nummers. Leuk is de demo van 'Bad Girls' waar men kan beluisteren hoe Donna expirimenteert met deze compositie. Overigens wel het enige wat er aan demo materiaal over is gebleven daar Donna normaliter haar nummers in één of twee takes opnam! Bad Girls staat bol met de echt Donna Summer klassiekers o.a. de volledige lange versie van MacArthur Park Suite. Re-mastered klinken de nummers nog frisser en het is opvallend dat de meeste composities nog steeds up to date klinken, en dat na zo'n slordige dertig jaar.

De editie waar FunkStar over heeft betreft de 2-cd Deluxe Edition.. het is maar dat u het weet.

En tja, dat dit nog bij de tijd is komt deels omdat de huidige tijd nog al erg teruggrijpt op oude waarden. Het electro-geluid van Giorio Moroder en Harold Faltermeyer is toch wel behoorlijk invloedrijk gebleken.

'Hot stuff' en 'Bad girls' zijn hartstikke top!!!

Misschien wel Donna's beste album. Veel variatie, en een geweldige productie. Op CD.

Inderdaad is dit album een dance/disco-klassieker vanwege de productie van de invloedrijke Giorgio Moroder, de sterke composities die in elkaar lopen en de vocale kwaliteiten van Donna Summer. Dit album leverde destijds ook veel hits op waaronder de titeltrack en "Bad Girls".

"Dim All The Lights" is ook tof!

Je moet elke muzieksoort op z'n merites beoordelen en beluisteren.
Daarna een voorzichtig oordeel geven.

Ook al ben je inmiddels 30 jaar verder.
U moet mij ook maar niet vragen hoe ik plotseling aan de geremasterde dubbel cd kom van Bad girls.

Een tijdje terug werd het onderscheid dat in het verleden tussen goede en foute disco werd gemaakt, als inmiddels achterhaald en belachelijk van de hand gewezen.

Misschien ben ik dan van de oude stempel.

Er is wel degelijk een groot onderscheid tussen goede en foute disco te maken in de jaren 70 tot halverwege de jaren 80. In de hele discussie die recent plaatsvond, zijn alleen degene die de discussie voerden niet meer in staat om aan te geven wat fout en wat goed was. Daarom zeiden ze maar dat het onderscheid belachelijk was.

Het aardige is nu dat je, 30 jaar na de invoer van goed en fout een aardige scheidslijn kunt maken hoe beide varianten het eigenlijk hebben overleefd.

Donna Summer is zonder twijfel een vakvrouw. De cd Bad girls een prima werkje in het disco genre, smaakvol gemaakt. Goed geproduceerd. Goede composities, goed gespeeld en vooral: Donna Summer kan zingen.

Er is tijd en moeite en vakmanschap in gestoken. De plaat is nog steeds mooi en heeft daarmee de tijd overleefd. Sterker nog, de cd staat als een huis en vertoont nog geen enkele sleetse plek.

Zelfs de vraag of het niet 'typisch jaren '70' is zal ik niet direkt willen bevestigen. Ja, het komt uit die tijd, dat weet ik ook wel. Maar gedateerd, niet echt.

Donna Summer is/was een vakvrouw. Zij maakte goede disco. Wie foute disco maakten zijn veelal degenen wiens naam we nu niet meer terug vinden, ook niet op musicmeter. De onehit wonders die een gemakkelijke enkele disco-hit hebben gehad en die je alleen nog kunt achterhalen als je weer eens een top 40 uit die tijd leest.

Die lijst met namen zal ik u besparen.

Disc twee van de bijzondere Bad girls uitgave heeft 12" en dus lange versies van eerdere hits. Meer dan 8 minuten I feel love, Last dance, MacArthur park (18 minuten!), No more tears met Barbra Streisand, meer dan 11 minuten en On the radio.

Van Bad girls staan er dan nog de lange versies op van Hot Stuff, Bad girls, Walk away en Dim all the lights.

Een klein disco monumentje!

Ik ben het volledig eens met musician. Donna Summer en haar producer Giorgio Moroder waren baanbrekend voor de disco/dance en dit album staat nog steeds als een huis (net als haar hits overigens) ook al vanwege de vocale kwaliteiten van Donna Summer. En slechte disco was er natuurlijk ook in the 70's maar die hoor je niet meer.

Goede zangeres, die met vooruitstrevend producer Giorgio Moroder en H. Faltermeyer (Axel F.) een redelijk consistent dubbelaar neerzet. Alhoewel ik kant 3 van de 4 het minst vind en alleen My Baby Understands de moeite waard vind. Op zich wel een welkome afwisseling na een flinke portie kwalitatieve disco, maar kan m.i. toch de rest met Moroder en Faltermeyer niet evenaren. Dat word nog eens duidelijk op kant 4 met Our Love en Lucky.
Als geheel om in een keer te horen, is het mij net teveel van het goede, maar met de favorieten eruit te halen, kom je toch een heel eind. Dus ruim voldoende.

Het bewijs dat mevrouw Summer een vakvrouw is met balllen!
Een dijk van een album, wat nog steeds staat als een huis
Neem nou een nummer als "our love' wat werkelijk tenenkrommend fout is, maar zooo tergend mooi en lekker! Kicken met hoofdletters, RESPECT Donna, Respect! Dankjewel!

Donna Summer is overleden op 63 jarige leeftijd.

The Queen of Disco is niet meer. Samen met haar producer Giorgio Moroder heeft zij toch de dance scene op zijn kop gezet. Vele artiesten volgden haar voorbeeld. En wat heeft zij een platen verkocht zeg en ik lees 5 Grammy's gewonnen.

Op deze succesvolle dubbelaar, die ik uitvouwbaar op LP had (mooi was dat!), staat toch heel goeds op. Als je haar Greatest Hits luistert dan regent het heerlijke dance nummers.

Donna Summer: R.I.P.

Ik heb gisteravond die deluxe uitvoering van Bad Girls nog maar eens gedraaid. Die 2e cd heeft 9 grootste hits en dan de 12" uitvoering. Duurt ook in totaal 79 minuten dus voor liefhebbers een waar Walhalla.

Voor de geschiedenisboekjes: in 1979 en 1980 was Donna Summer met dit album groter dan bijvoorbeeld Michael Jackson. Niet vanwege Jackson maar wel om aan te geven dat Summer de absolute nummer één in discoland was.

Me too: dit album gelijk maar in mijn rotatielijst gezet.

Hier ook in de rotatielijst. R.I.P. dancing queen en als erfenis laat je veel grote hits/ albums achter.

Voor elke Soul, Disco en/of Dance liefhebber is die 2e cd van de Deluxe uitvoering een absolute must. Dat mag je toch gerust geniaal noemen. Je bent dan inderdaad in het liefhebbers Walhalla of beter nog in Disco Heaven.

Bijzonder zijn de promotional 12" singles die niet eerder zijn uitgegeven en je vraagt je altijd maar weer af, waarom?! Die zijn meestal erg goed, anders dan de gewone 12" of soms zelfs beter. Of: er is zelfs nog nooit een officiële 12" van een nummer uitgegeven... nu dan eindelijk beschikbaar. Er staan er drie op en een onbekende lange versie van On the Radio. Mis ze niet!

Ik las overigens dat Donna Summer waarschijnlijk is overleden aan longkanker veroorzaakt door giftige deeltjes die ze had ingeademd bij de aanslagen in New York op 9-11-01. Ze was juist toen in Manhattan...
Ironisch genoeg staat er dan wel prominent een hand met een sigaret aan het stuur achterop de cover van dit album.

Hmm, ik zie de uitgave met de 12" singles nu ook op Spotify.
No More Tears maar even overslaan? Mevrouw Strooizand trek ik niet echt,......

Heb hier de dubbelLP. Had beter een enkele LP kunnen zijn, dan had ik die matige nummers niet hoeven horen. Wel weer netjes dat de goede nummers makkelijk te luisteren zijn: de hele kant 1 (track 1-4) en de hele kant 4 (track 13-15). De rest is te poppy en vrolijk naar mijn smaak. MacArthur Park is wel super, maar dat reken ik niet mee, staat niet op mijn dubbelLP (wel compleet op deze dubbelelpee uit 1978

De sound van de basdrum en snare klinkt trouwens lekker, niet echt jaren 70, dankzij Giorgio, die ook weer vertrouwd lekkere key-sequences op ons loslaat. Hot stuff is echt van grote klasse.

Ik heb ook eens een weinig gedraaide originele dubbel LP beluisterd. Het is toch wel een technisch hoogtepuntje, zeker voor die tijd.

De muziek klinkt als een klok, de productie en de geluidstechnische weergave zijn voor 1979 ongekend goed. De nummers lopen soepeltjes in elkaar over en nogmaals: ik heb weinig beter klinkende albums uit die tijd gehoord. The Wall van Pink Floyd komt een heel eind maar is niet beter. Hele andere muziek natuurlijk ook.

Maar het is een puur compliment aan de studio('s) waar Bad Girls is opgenomen (de Rusk Sound studios in Hollywood), producer Moroder en platenmaatschappij Cassablanca (in Nederland door Philips geperst). In sterren vind ik 3,5*** wel voldoende.

Enne, nog even een onbelangrijke vraag: ligt het nu aan mij of kijkt Donna een beetje scheel op deze hoes?

Ja, het is eigenlijk te onbelangrijk om te beantwoorden.
Het zijn van die vragen waarbij het antwoord gelukkig (tenminste, ik hoop het maar) niet kan leiden tot een betere of slechtere recensie. Meer of minder sterren.

Maar desgevraagd zou ik antwoorden dat ze inderdaad enigszins loenst.

Dat loensen lijkt me een effect wat meer met de afbeelding te maken heeft en hoe die in een perfect vierkant werd geperst van een iets wat rechthoekig origineel. Op sommige afbeeldingen heeft ze een iets slanker / langwerpig gezicht. Op de afbeelding van Deluxe versie lijkt het minder te zijn dan op deze.

Volgens mij ook het eerst album waarbij de nummers op elke zijde (vinyl) in elkaar overlopen. Niet het eerste album van Donna waarop dit gebeurde maar wel het best uitgewerkt. Volgens mij was het een andere Discodiva die één albumkant had waarbij de nummers in elkaar overliepen was een tijdje terug nog benoemd op BBC.

Ik heb dit album op lp. Op deze foto lijkt Donna toch te loensen. Eigenlijk op alle foto's waar ze (voor zichzelf) naar links kijkt. Zie ook de hoesfoto's van Once Upon a Time.

Maar de muziek dus. Voor mij is Donna Summer voor de disco wat Dusty Springfield voor de soul is. Beide hebben een schitterende stem en beperkten zich liever niet al te eng tot het genre. Ze verwijzen daarnaar ook in albumtitels, zoals respectievelijk I'm a Rainbow en See All Her Faces.

Heb de LP lang niet meer in handen gehad, heb alleen op internet afbeeldingen vergeleken.

En inderdaad Donna vermogen om zich niet te laten beperkte tot één genre heeft een hoop moois opgeleverd.

Kant 4 van deze dubbelaar is weergaloos met Lucky en Our Love.Hele vette shit.

Guilty pleasure uit de seventies, misschien wel 35 jaar niet meer uit de hoes geweest, trip down memory lane, klinkt nog verrassend helder deze vinyl versie uit 1979.

Disco monument, met de uit duizenden herkenbare titelsong Bad girls als vlaggendrager van deze dubbel elpee, mijn persoonlijke favo, on my Honour, met Al Perkins op steel gitaar, komen de muzikale puzzelstukjes toch weer bij elkaar.

Vijf jaar na dato, maar ik kan het niet laten om er toch even op terug te komen. De eerste plaat waar nummers op een plaatkant naadloos in elkaar overliepen, was van Gloria Gaynor. Daarna werd het een praktijk die met name in de tweede helft van de jaren zeventig veelvuldig werd toegepast. Inderdaad misschien wel het beste op dit album, op plaatkant nummer 4.

Ik blijf erbij dat Donna Summer in deze jaren een ongeëvenaarde prestatie heeft geleverd. Niet alleen werd ze om haar vocale en muzikale kwaliteiten definitief gekroond tot 'Queen of disco', ook presteerde ze het om vanaf Once upon a time ('78) in minder dan twee jaar vier dubbelalbums af te leveren. Die laatste was weliswaar een verzamelalbum en een andere voor een groot deel een live-album, maar toch. Dat was ongekend productief, zeker naar hedendaagse maatstaven, maar ook toen al. En de kwaliteit leed er nauwelijks onder, want met de twee studio-dubbelaars (deze en Once upon a time) leverde ze tevens de beste albums uit haar carrière af.

Bad girls is een topper op disco-gebied. Door de aanpak van het producersduo Moroder/Bellotte ligt de eenvormigheid op de loer, en daar heeft het album wel een beetje last van, maar er staan toch ook een paar mooie ballads op. En de opener Hot stuff gaat zelfs een beetje richting rock - een eerste indicatie dat Donna hnaar muzikale horizon ging verbreden. Op dit album schreef ze overigens al aan een flink aantal nummers mee, een indicatie dat ze meer was dan een goede zangeres die er ook nog mooi uitzag.

gaucho Ondertussen ook bekend met dat Gloria Gaynor, en ik meen nog een andere act, met hulp van Tom Moulton Donna/Giorgio voor waren met de continue-mix. En deze en de voorganger zijn inderdaad de 2 beste albums uit de carrières van Donna en Giorgio.

Ze hebben het in 1981 nog wel geprobeerd met de dubbelaar I'm a Rainbow (1996) maar de platen-maatschappij wilde die toen niet uitbrengen (waarschijnlijk omdat het geen pure Disco was). Het album moest 15 jaar wachten op een release, om zo opmerkelijk genoeg haar voorlaatste album met nieuw werk te worden.

Verder heeft Donna Summer altijd wel meegeschreven aan minimaal één nummer per album met uitzondering van haar debuut het door Pete Bellotte alleen geproduceerde Lady of the Night (1974) maar wel grotendeels geschreven door Giorgio Moroder. Deze laatste mag dan de sterproducer zijn die het succes bepaalde (met hulp van drummer Keith Forsey's strakke rechter voet) maar dat Donna meeschreef aan de nummers heeft de uitvoering ongetwijfeld warmer doen klinken. Ze heeft vanaf haar huwelijk met Bruce Sudano in 1980 meer haar stempel gedrukt op wat werd uitgebracht. Wat dan helaas wel ten koste ging van commercieel succes, waarschijnlijk omdat het geen pure Disco meer was.

Moroder/Bellotte waren zeer productief tussen 1974 en 1984 met naast Donna nog veel andere acts/projecten en stopte pas ten tijde van Janet Jackson's album Dream Street (1984). Met vlak daarvoor nog hun laatste hoogtepunt de soundtrack van Flashdance (1983) (al was dit eigenlijk al een Moroder / Forsey project).

Maar hun samenwerking met Donna Summer was het meest succesvol in de hitlijsten. Donna had na Moroder/Bellotte in 1982 alleen nog met Quincy Jones een (commercieel en artistiek) zeer succesvolle samenwerking. Maar geen van de drie hoofdrolspelers van dit album (Donna/Giorgio/Pete) kwamen nog tot een vergelijkbaar commercieel (en artistiek) succes als toen in de gouden Disco-jaren: 1977-1979.

En de strakke rechter voet van drummer Keith Forsey (het alternatieve voor de eerste dure en beperkte drumcomputers) was nog jaren succesvol o.a op Irene Cara - What A Feelin', Glenn Frey - The Heat Is On, The Psychedelic Furs - Mirror Moves en enkele Billy Idol albums. Maar ook op Sparks - No 1. in Heaven (1979) wat volgens Wikipedia dan weer deels de inspiratie / motivatie was voor Joy Divisions - Love Will Tear Us Apart.

Klopt gedeeltelijk. Tom Moulton was verantwoordelijk voor de continue mix op dat Gloria Gaynor-album, al wordt zijn nam niet eens genoemd in de credits van dat album. Hij had echter geen bemoeienis met naar wat volgens mijn stellige overtuiging de tweede continue LP-mix was in de disco-historie: Brazil van The Ritchie Family. Dat was een productie van Jacques Morali en Henri Belolo, later vooral bekend geworden van hun hits met de Village People.


Ja, het retestrakke drumwerk van Keith Forsey mag ook niet onvermeld blijven in de disco-geschiedenis. Hij wist als geen ander die strakke 'four on the floor' discobeat neer te zetten. Vooral op Donna's disco-albums, maar ook op de latere producties in de jaren tachtig die je noemt. Ook leuk om te vermelden: hij schreef 'Don't you forget about me' voor Billy Idol, maar die wees het af...

EDIT; dat laatste toch maar eens nagezocht. Wikipedia vermeldt het weliswaar, maar Forsey zelf spreekt het tegen. Hij schreef het wel degelijk voor de Simple Minds, maar die wilden er in eerste instantie niet aan. Vervolgens wees ook Bryan Ferry het af, en na stevig aandringen van Forsey pakten Kerr & co het toch op.

Hij draait rondjes op mijn platenspeler: de RSD uitgave van dit album. Limited to 3,000 copies, original album art, translucent red & blue LP's en met een uitstekend geluid. Ziet er mooi uit en kllnkt ook zo: een aanrader.

Maar wat heb je daar weer voor moeten neertellen, west?

Ik betaalde mijn exemplaar (deze persing) 1 euro.