The Black Keys - El Camino (2011)

sluit me aan wat een mooie cd

Wat een hype weer, zo bijzonder is dit nou ook weer niet.
Als dit al 'knallen' wordt genoemd.....

Wel een hoog gemiddelde, ik vond het beetje eentonige CD. Maar ja, ik mis zeker wel weer iets, ik moet hem nog maar een paar keer draaien.

Daar waar voorganger Brothers mij maar deels overtuigde, staat dit El Camino wel vol met errug lekkere (bluesy) rock 'n roll. Je hoort zeker de blues inslag nog terug (gelukkig): luister bijvoorbeeld eens naar het briljante Gold on the Ceiling. Maar de muziek van the Black Keys loopt op dit album net wat lekkerder dan op eerdere albums. Dat heeft zeker ook te maken met de producer, de geweldige Danger Mouse. Je hoort wat meer electronica die regelmatig de heerlijk riffs en bassen ondersteunen en op het hele album 'loopt de muziek echt lekker'. Daar zou je het woord 'catchy' voor kunnen gebruiken, maar dat past niet bij alle nummers.

Wel blijft het onmiskenbaar een Black Keys album, juist hun sterke punten komen goed naar voren. En niet onbelangrijk: het album staat echt vol met (erg) goede soms heerlijke songs die ook nog eens een fraai geheel vormen. Er is desondanks genoeg afwisseling, ook binnen de nummers. Bijvoorbeeld op Little Black Submarines, wat eerst rustig begint en vervolgens knalt op van die heerlijke Black Keys riffs. Dit is nou echt goede muziek zeg!

Ik heb zoals wel vaker weinig toe te voegen aan de reactie van west, het gitaarspel is weer heerlijk herkenbaar The Black Keys. Zeker een van de top albums dit jaar.

Ze hebben een heerlijke popplaat gemaakt. Weinig op aan te merken. luistert lekker weg, vooral in de auto.

Popplaat??

Wat is hier niet pop aan dan?

Maar wel weer een gave CD zo na de eerste luisterbeurt

Eerder Rock/blues dan échte pop vind ik. Nummers zoals Lonely Boy hebben wel een pop-kantje, maar om deze plaat dan als 'pop' te bestempelen vind ik nu toch ook wel wat overdreven eigenlijk.

De opbouw van sommige nummers is wat poppy, meer niet. Als je dit een popplaat noemt lijdt je aan het Matthijs van Nieuwkerk-syndroom denk ik.

Ik ken dat syndroom niet, en het is inderdaad handiger om subgenres als rock te noemen dan de overkoepelende term pop, maar dat neemt niet weg dat dit popmuziek is.

Ik doelde er op dat Matthijs van Nieuwkerk elk muziekgenre als pop bestempelt, en dat elke muzikant een popster is.

eigenlijk is élke muzikant die iets betekend voor mensen een popster en elk lied dat gesmaakt wordt door mensen pop. In de strikte definitie van het woord is elke muziek dat beluisterd wordt 'populair'. Maar da's natuurlijk BS. Je kan Metal of Dubstep moeilijk als pop bestempelen.

Pop is natuurlijk een vaag begrip, maar met jouw definitie doe je het wel tekort (ook al is wat je noemt een belangrijk aspect).

Waar deze discussie over ging: wat is er níet pop aan dit album? Het betreft de klassieke popinstrumentatie (drums, bas, gitaar, toetsen), de liedjes zijn overwegend logisch opgebouwd met mooie harmonieën en pakkende melodieën en een gebruikelijk ritme (dus dansbaar), het bereikt een groot publiek (waaronder veel jeugd), de liedjes duren gemiddeld 3,5 minuut, wordt op normale radiozenders gedraaid...

Dubstep is inderdaad geen pop, maar een subgenre van electronic/dance. Metal is moeilijker: een subgenre van een subgenre (rock) dat zijn eigen leven is gaan leiden en waar de subcultuur zo groot is dat het nauwelijks nog een 'sub'cultuur is.

Nogmaals, ik ben het met jullie eens dat het onhandig is om alle muziek pop te noemen, om dezelfde reden dat je een banaan in een gesprek banaan noemt en niet fruit.

je bent me best aan het overtuigen. toch zie ik één graat. Ik link 'het publiek' niet aan het feit of muziek nu pop is of niet.
We kunnen best wel stellen, denk ik, dat Coldplay 'pop' brengt. Ik denk niet dat énkel jongeren luisteren naar coldplay.

Ook muziek dat geen groot publiek bereikt kan pop zijn (The Duckworth Lewis Method bijvoorbeeld) en andersom, muziek dat een groot publiek bereikt kan géén popmuziek zijn.

Ik beoordeel het feit of muziek nu pop is of niet eerder aan 'het geluid'. Ligt het makkelijk in het gehoor, maakt het je vrolijk, enz. (ja, dat is toepasbaar op El Camino)

Ook een nummer van 6 minuten kan pop zijn (denk aan Bob Dylan, coldplay, )

Enfin, ik ben misschien aan het muggenziften.

De pop-discussie is natuurlijk een oneindige. In De Wereld Draait Door is nu een item waarbij een selectie wordt gemaakt van de belangrijkste artiesten die iets hebben bijgedragen aan de popmuziek. Daarbij werd Kraftwerk genoemd, om de reden dat dit de grondlegger is van elektronische muziek. In dezelfde aflevering werd (meende ik) James Brown uit de lijst gehaald, omdat hij 'slechts' van grote invloed zou zijn geweest op soulmuziek etc. Het blijft enorm vaag dus.

Terug naar het album dan. Dit is mijn eerste kennismaking met The Black Keys en na zo'n 3 luisterbeurten begint het me steeds meer te bevallen en zou deze zo maar aan het 2011-toplijstje kunnen worden toegevoegd.

Tjonge zeg, dat is toch wel niveauloos. Zonder arrogant te willen zijn, maar dit kan toch echt niet en daarvoor hoef je niet te hebben gestudeerd. Ook daarom kijk ik dit programma niet.

Het gaat me ook niet om het programma of de lijst an sich, misschien had ik het wat verkeerd verwoord. In ieder geval is het nogal bizar dat ze elektronische muziek wel bij pop plaatsen en soulmuziek vervolgens niet. Het ging mij erom dat die lijn tussen wel of geen pop gewoon erg vaag is en niet zozeer of ik het wel of niet eens ben met dat item uit dwdd.

Ja, dat begreep ik wel. Alleen vond ik jouw voorbeeld inhoudelijk interessant. Zeker in deze tijd van de Top 2000. Zouden de Black Keys daar in staan?

Door de verschrikkelijke manier van stemmen zal dat wel niet.

Goeie plaat zeg.
Wat een knaller zo aan het einde van het jaar.

Dank u Sinterklaasje!

"Brothers" is meer soul,complexer.....maar deze nieuwe is ook uitstekend,toegankelijker, meer voor de grote stadion met die hoge meezingfactor. Ze slaan weer een andere weg in,benieuwd waar het hen in de toekomst nog gaat brengen.
Wel weer een zeer fijn genietbaar plaatje.

Inderdaad , en dan is 40 minuten méér dan zat. Ik vind het allemaal wat eendimensionaal, Brothers had meer diepte. Een brulplaat. Leuk artwork, al leunt het wat op The Suburbs van Arcade Fire.

is het wel pop, is het geen pop.
eigenlijk word het woord pop te pas en te onpas gebruikt, waardoor ik me soms afvraag als mensen wel weten wat het eigenlijk inhoud.

als dit nou pop is of niet, dat weet ik niet.
wat ik wel weet is dat dit een pracht van een album is.

is hij beter dan Brother, dat weet ik nog niet maar hij komt wel verdomd dicht in de buurt.

Popplaat is geen diskwalificatie voor deze plaat. Toch heeft Terrero het uitstekend verwoord. Duur,refrein, opbouw, makkelijk in het gehoor liggend.
Waarom DWDD erbij gehaald wordt snap ik niet. Voor mij is de ultieme definitie van POP: dat wat op mainstream radio gedraaid wordt en dus voor een breed publiek geschikt is...ergo...: Birdy die doorbreekt met een nummer van Bon Iver en dan pas door Giel opgemerkt wordt.

Nee toch: Giel is genoemd...

Yep, was onvermijdelijk na 'pop'prof' Matthijs

Wat een discussie zeg:) Al die labels en hokjes, altijd makkelijk natuurlijk:) Doe ik er ook even aan mee, volgens mij is dit zeer toegankelijke blues rock:) Heerlijke 70s feel ook zeg. Inmiddels mijn stem vastgezet op 4.5 en hij komt zeker in mijn eindlijst. Zaterdag bij de Plato het vinyl proberen aan te schaffen, maar alle 6 exemplaren waren 's ochtends al verkocht. Woensdag ligt hij gelukkig klaar en dan ga ik eens lekker de buren irriteren:P

Als we wikipedia erbij halen is popmuziek een stroming die de jeugd probeert te bereiken. Het begrip stamt zelf uit de jaren twintig maar pas vanaf de jaren vijftig en vooral de jaren zestig krijgt het pas echt betekenis, met het opkomen van een serieus te nemen jeugdcultuur. Tegenwoordig is het een problematisch begrip. Muziek die specifiek voor de jeugd wordt gemaakt is tegenwoordig vrijwel uitsluitend commerciële, Top 40 muziek (a la Justin Bieber, Coldplay). Dat het daarna in bepaalde gevallen ook door 'ouderen' wordt beluisterd, is dan mooi meegenomen maar de jeugd is het uitgangspunt.

Ten eerste kiezen grote platenlabels speciaal voor bepaalde artiesten om 1. te signen en 2. te promoten voor het grote succes. Artiesten die voor het laatste doeleind worden gebruikt moeten bij een jeugdsegment (zeg de leeftijdscategorie 10-18 jaar) kunnen aanslaan. Vervolgens worden Radio- en tvstations door de labels betaald om deze artiesten te draaien Ten slotte maakt de smaak van de programmamakers, djs/vjs en de positieve of negatieve reacties van het publiek bepalen de de frequentie van draaien de algehele media-aandacht en dus de uiteindelijke populariteit.

Coldplay is typisch zo'n artiest, die een dergelijke promotie en behandeling heeft gekregen. De band heeft duidelijk zijn zinnen gezet op 'het grote publiek'. Dit steekt Chris Martin in interviews ook niet onder stoelen of banken en je kan de muziek van de band dan ook met recht popmuziek noemen. De ontbrekende schakel in de keten van promotie en succes is de houding van de band zelf. Ze moet ook wel willen, zowel in interviews als in songstructuren.

The Black Keys vind ik niet zo'n voorbeeld. Bij deze band zijn accenten anders gelegd maar de algehele houding blijft alternatief. De productie van El Camino is wat minder rauw op de meeste nummers, de gitaarloopjes wat minder ruig maar is het daarmee 'music for the millions'? De band heeft zich op andere genres gericht (glamrock, gospel, stonerrock) waardoor zij zich opnieuw heeft uitgevonden/creatief heeft vernieuwd. Dat deze aanpak de band misschien populairder maakt bij een groter publiek, is mooi megenomen, maar daarmee maakt het nog geen popmuziek.

Ik begrijp echter wel dat mensen het begrip 'pop' gebruiken. Men wil daarmee aangeven dat de muziek toegankelijker is geworden en dat het in een ander universum of tijd zomaar in de top 40 zou kunnen staan. De vraag is, moet je de muziek dan ook het label popmuziek geven? Ik denk van niet. De band maakt een vorm van rockmuziek die de ene keer neigt naar gospel, de andere keer naar folk of stonerrock. Misschien kunnen we het eens zijn, als we de laatste brede definitie gebruiken van het woord pop, dat deze plaat een 'poppy' feeling over zich heeft, vanwege zijn toegankelijkheid en minder rauwe productie.

Zo, even wat gedachtes op een rijtje gezet. Misschien een beetje ongestructureerd en ongenuanceerd, maar ik hoor dat dan graag van jullie.

Nog meer on-topic: Fijne plaat! Mooie aanstekelijke liedjes van een band die ik vanaf Brothers serieus ben gaan volgen. Meer dan op Brothers vind ik dat de band op El Camino een eigen geluid laat horen. De eerbetonen aan illustere voorgangers vond ik erg mooi op Brothers maar deze meer eigenzinnigere aanpak op dit album spreekt me ook erg aan. Ik wil in deze vergelijking niet in termen van beter/slechter spreken. Stem volgt nog!