The Doors - The Soft Parade (1969)

Deze is echt niet slecht.. maar het concept van opeens meerdere instrumenten en bijna een concert-achtige begeleiding maakt misschien iets minder een band-gevoel (alsof dat allerheilig is). De plaat heeft nog steeds prima nummers en muzikaal zit het snor. Geef toe dat de platen hiervoor me meer doen. Ook Morrison Motel vind ik grijpender. Maar Soft Parade is geen straf om naar te luisteren. Mensen maken er iets meer van dan dat het is.. The Doors met Jim waren gewoon één van de beste bands ooit en hebben niks slechts uitgebracht. Maar hun roem roept er bijna om om sommig werk dan maar minder te vinden. Hoge bomen?

Ik krijg dan weer de indruk dat veel fans deze plaat te hoog waarderen omdat het nou eenmaal een produkt van het aanbeden bandje is. En Hoge Bomen ? Tuurlijk speelt dat mee, maar aan de andere kant zet ik dan: Adel Verplicht ...........

Ik ervoer SP destijds echt als een klap in m'n gezicht omdat het weinig tot niks te maken heeft met de unieke rebelse identiteit die de band daarvoor opgebouwd had. Dat een band een nieuwe richting in wil slaan heb ik alle begrip voor, maar dat hoort dan wel met visie en toewijding gepaard te gaan. Op SP namen de ego's het over en verbrokkelde de eenheid en zag Krieger, jammergenoeg IMO, zijn kans schoon om zich te profileren als belangrijkste componist met als resultaat ( om Oldfart maar te citeren ) slappe hap.

Daar snap ik niet veel van om dit een slappe hap te noemen. Qua geluid vind ik dit album niet veel minder dan de rest. Waarom dit album nou juist de zondebok van de eerste 6 van The Doors is weet ik niet. Geen toewijding op dit album hoor ik daarom ook niet, en ik vind het ook gewoon een goed album om regelmatig eens op te zetten.

....dat doe ik omdat ik dat vind, maar ik vind het ook onsamenhangend, een knieval voor commercie, saai en bij wijlen mierzoet: Doors onwaardig.

Oh ja hoor, we kochten het album allemaal toen die uit kwam, maar ik heb mijn exemplaar snel weggegeven.
Vind het onzin om op zo'n manier aan heldenverering te doen, dat je daarmee je oren aan de kant schuift.

Ondanks meerdere pogingen is mijn mening over dit album in 41 jaar niet verandert.
En dan is slappe hap een milde kwalificatie.

Maar 1969 was wel een goed jaar toch?

Ben dan eigenlijk heel benieuwd welke band volgens jou wel met visie en toewijding een nieuwe richting is ingeslagen.

SP is inderdaad niet het beste album van The Doors, maar een klap in je gezicht? Nou ja, een jaar of 40 geleden misschien (zie mijn eerdere bericht met citaat uit het Pophandboek), maar ik begrijp eigenlijk niet waarom we deze plaat met het perspectief van 40 jaar geleden zouden moeten beluisteren (dat jij en Oldfart nog steeds boos zijn, vind ik overigens okee).

Wat mij betreft heeft Orbit gelijk, de plaat is eigenlijk best om aan te horen.
Dat heeft met heldenverering niet veel te maken. Het gaat meer om het oeuvre dat the Doors hebben nagelaten. Een slechte Doors-plaat is nog steeds een Doors-plaat en alleen al om die reden van belang.
Er zullen best mensen zijn die dit album te hoog waarderen, maar de gemiddelde waardering op Musicmeter (3,56) is toch belangrijker lager, dan die van de andere reguliere Doors-albums. Mogelijk is jouw indruk dus niet juist.

Wat betreft Krieger: z'n nummers hebben wellicht weinig diepgang, maar hij heeft wel het meest succesvolle nummer geschreven, dat The Doors ooit gemaakt hebben.
Daarbij, jouw suggestie dat Krieger zijn kans schoon zag, vind ik een geval van geschiedvervalsing. Morrison liet het gewoon afweten! Liever composities van Krieger dan helemaal niets.

Kennelijk vond je The Doors zo goed, dat ze geen minder album mochten maken. Lijkt ook wel een beetje op heldenverering.

Onzin, als ik al helden had dan hoorden de Doors daar niet bij.

Je moet het inderdaad meer zien in de lijn van Droombolus's opmerking: adel verplicht.
Gezien het voorafgaande , muzikaal gezien, de albums daarvoor.
en 'politiek' gezien: de status die de band had binnen de 'tegencultuur' van toen.
Denk aan de manier waarop Morrison zich gedroeg t.o.v. de politie en aan sommige van zijn teksten. Ook in dat licht bezien was SP een 100% afknapper.
Muzikaal gezien vind ik het ook anno nu niks, daarin heeft de tand des tijds geen verandering gebracht.

.........hmm, liever iets dan niets....had je dat ook gezegd als je kaartjes had gehad voor de Doors en ze komen spelen zonder Morrison, zoals destijds in A'dam gebeurde?

En verder mag iedere muzikant andere richtingen inslaan, experimenteren dat het een lust is; ik respecteer dat zeer.
Prima allemaal. Maar dat ontneemt mij niet het recht het ook helemaal niets te vinden, toch?.

Nee hoor, een goede mening is het zelfs van iemand die de Doors in levende lijve heeft meegemaakt

Ik kan persoonlijk zonder vooroordelen en achtergrond kennis luisteren naar deze plaat, en als ik die afzet tegen de andere 5, dan vind ik deze echt niet zoveel minder dan jij deze t.o.v die andere 5 vind. Prima toch, en misschien is het soms zelfs een voordeel dat je onbevooroordeeld en ongedwongen naar diverse albums luistert zonder die tijd bewust mee gemaakt hebben. Zo kan ik tenminste wel genieten van wat in jouw ogen (oren) een minder Doors album is.

Soft Parade vind ik niet hun beste maar wel een heerlijk album. Er is gelukkig die variatie in het oeuvre van The Doors. In mijn oren is dat een meerwaarde.

Vind ik ook, ik vind deze plaat itt sommige anderen wat luchtiger en lichtvoetiger klinken dan de omringende platen, maar zeker niet minder goed in kwaliteit ofzo.

Mooi album, die eigenlijk alleen maar door de ouwe garde van boven de 55 onderschat word die The Doors destijds echt bewust meegemaakt hebben.

je blijft jeuken en kriebelen he ricardo , , mag hoor

Nee hoor : niks onderschat, gewoon veel lager en naar waarde ingeschat.
'k Heb ondertussen genoeg andere gebreken, maar ben niet doof of zo.....

Toch kan ik ricardo hier wel bijtreden. Het album niet goed vinden heeft natuurlijk niks te maken met doof zijn; maar in sommige gevallen volgens mij wel met de verwachtingen die er toen rond The Doors waren. Vergelijkbaar met de reacties op Highway 61 Revisited van Dylan. Kopers en strijkers? The Doors? Ik kan me voorstellen dat fans daar niet van wilde weten. Maar los van dat alles is The Soft Parade gewoon een heerlijk klinkende plaat met veelgelaagde muziek en sterke nummers, doordrongen van een schijnbaar zoetgevooisde sfeer waarin echter heel wat venijn blijkt te zitten.

.....de SP is dat voor jou.
Ik heb hoegenaamd geen last van denken als dat de Doors niet iets anders hadden mogen doen. Vind het gewoon een veel minder album.
De hint van een suggestie dat ik te vergelijken zou zijn met een deel van het publiek wat Dylan in mei 1966 als 'Judas' bestempelde, werp ik van mij en is ook niet waar. Het gaat mij niet om de muzikale verpakking, maar de inhoud.

Klaar wat mij betreft. Een ieder zijn meug.

Uiteraard niet, je hebt alle recht om dit album helemaal niets te vinden.
Ik vind alleen jouw argumenten niet allemaal even sterk.

Zelf ben ik er een groot voorstander dit album slechts op muzikale gronden te beoordelen.
De politieke waarde, de status die de groep binnen de tegencultuur van toen had, het is na 40 jaar niet bijster relevant
(overigens, het simpele feit dat men zich in deze tegencultuur bezighield met status, geeft al aan dat het niet deugde. De aanhangers waren eigenlijk net zo conformistisch en kortzichtig was als de mensen in de gewone cultuur).
Wat ik ook nogal vreemd vind, is het feit dat SP vaak wordt veroordeeld omdat er violen op te horen zijn. Violen zijn dan zeker een symbool voor de gevestigde orde. Nogal bekrompen, als je het mij vraagt.

Muziek is gewoon muziek, gelukkig maar. SP is geen pamflet, m.i. is het gewoon een ondergewaardeerde verzameling goede Doors-songs. Misschien niet de beste, maar zeker ondergewaardeerd.

Sorry, maar jouw Krieger-vergelijking klopt niet.

Als Morrison wel in Amsterdam had opgetreden en hij alleen Krieger-songs had gezongen, zouden de fans dan heel teleurgesteld zijn?
Misschien een beetje, maar lang niet zo teleurgesteld als zij in werkelijkheid waren. Beter Krieger-songs, dan helemaal niets.

(Zelf zou ik trouwens nooit een kaartje van The Doors hebben gekocht. Morrison was een groot artiest, maar bij optredens meestal een pretentieuze zakkenwasser, die zijn lul wel of niet liet zien.)

je haalt twee personen door elkaar, en je moet wel alles lezen als je reageert; ik reageer op de muziek en 2,5 ster is niet helemaal niks.

..dat is kennis achteraf

. Heb volgens mij slechts gereageerd op jouw stuk. Maar wat mij betreft, hoef je je niet aangesproken te voelen. Wie de schoen past, trekke hem aan.

Kennis achteraf, inderdaad. Ik was er ook nog iets te jong voor, gelukkig.

Zo bedoelde ik het eigenlijk ook niet Oldfart. Maar algemeen dat het album wellicht om gelijkaardige redenen door vele fans niet positief ontvangen werd. Niet zo duidelijk geschreven van mij.

Wel grappig dat een koerswijziging 30 jaar geleden ook al tot veel commotie kon leiden onder het ' ruimdenkende' publiek.

Ik moest ook erg wennen aan de toeters en bellen op The Soft Parade. Maar ik kan er heel erg van genieten. Het ademt een iets andere sfeer dan het overige Doors materiaal, maar het is toch ook weer onmiskenbaar Doors.

Vandaag alle Deuren de revue laten passeren en dit is toch wel duidelijk de minste van de Deuren van de 6 cd`s die ik ervan heb .
Punt omlaag naar 3,5 .

Commotie Edwynn ?; hooguit een milde discussie...i.m.b.

De messen zijn nog niet eens geslepen....

Ik mag graag overdrijven

Feitelijk is het al 40 jaar geleden. En voorzover er sprake is van commotie: eigenlijk begon dat al eerder bij het uitkomen van Waiting For The Sun, dat veel minder werd gewaardeerd dan de voorafgaande twee albums.

Het de maakt de constatering niet anders.

Goed album toch!

Ik heb lang gedacht dat ik deze het minste vond van de doors met Jim Morrison erbij.
Toch betrap ik mezelf er op dat als ik deze lang niet meer heb geluisterd, de nummers van dit album mis (Shaman's Blues, Easy Ride, Runnin' Blue). Dan besef ik weer dat ik ook dit album graag op zet, en dat is een goed teken!

De 'feelgood' vind ik zelfs ook wel eens verfrissend tussen de andere albums!

Ik heb het idee dat the doors iets teveel willen op dit album. De minste van de zes, alhoewel touch me wel een gaaf nummer is.

Dit album heb ik de afgelopen dagen even veelvuldig gedraaid, maar vind het echt een prachtig mooi album, mooi vol geluid en mooie spontaan klinkende nummers. Dit album komt op mij het meest spontaan en positief over van alle Doors albums. Je word er bijna opgewekt van zo lekker klinkt het.

Iedereen moet eens ophouden bij dit album de 55 plussers hier na te papegaaien, want dit is echt wel een beetje beter dan het stemgemiddelde en de commentaren t.o.v andere Doors albums hier doet uitwijzen.

Inderdaad niet het beste album van The Doors. Je kunt horen dat ze op dit album experimenteren met hun stijl en dat heeft niet hetzelfde resultaat opgeleverd als bij voorgaande Doors-albums. Maar elke band heeft wel een album dat wel wat minder is. En als ik dit mindere Doors-album vergelijk met mindere albums van diverse bands, dan vind ik dit nog best goed. The Doors hebben de lat gewoon hoog gelegd op voorgaande albums. En naarmate ik het album meer luister begin ik het steeds meer te waarderen.

4 sterren voor dit merkwaardige, maar uiteindelijk best wel intrigerende album met zijn veelomvattende muzikale begeleiding.

Touch Me en Wishful Sinful de mooiste composities muzikaal gezien; Kriegers commerciele uitingen komen hierin duidelijk naar voren.

Wild Child vertolkt Morrisons "I have had it with my days as an idol" voortreffelijk - de eigenlijke voorbode tot het zgn. Miami-incident op 1 maart 1969...........

Samen met het album Waiting For The Sun behorende tot het tijdperk voorjaar 1968 tot voorjaar 1969 - de groep verkeerde min of meer in een "state of flux", zonder dat hun populariteit er bij het publiek onder leed.

Er is 11 maanden over gedaan om deze plaat opgenomen te krijgen, aldus de docu When You're Strange. Morrison was al helemaal de weg kwijt en mede dankzij de perfectie van Paul Rotchild is dit het eindproduct geworden. Geen knaller in mijn beleving, ten opzichte van de vorige 3 albums toch een ruk de andere kant op. Hoogtepunten vind ik Wild Child, Wishful Sinful en Touch me.