Queen - The Miracle (1989)

Over cliché's gesproken. Het titelnummer loopt daar helemáál van over. May noemt het zijn favoriete Mercury song geloof ik. Maar goed, May schreef zelf nummers als Cy-Borg, dus dan vind je The Miracle pure poëzie waarschijnlijk.

Nu moest Queen het ook niet bepaald van de teksten hebben.
In hun prillere periode leek het soms wat meer de diepte in te gaan trouwens.
Maar op The Cosmic Rocks is het meestal nog erger. Echt flut.

Oh ja

Taylor schreef anders best goede teksten.
Maar wat is een goede tekst? Van Fish en Peter Gabriel snap ik geen bal.

Een goede text is er eentje met een dubbele bodem vind ik, eentje die je op verschillende manieren kunt op vatten. En vooral de texten die vaak op tijdloze albums gebruikt worden, en de themas die van alle tijden zijn. b.v de texten op The wall van Pink Floyd of Quadophenia van The Who.

En hangt er natuurlijk vanaf wat je belangrijk vind, vaak maken de texten geen bal uit, dan gaat het puur om de muziek en zijn de texten van ondergeschikt belang.

De meeste muziek beluister ik om de muziek, en maken de texten mij niet uit.

Na - in mijn ogen - een paar mindere albums kan ik dit album wel weer pruimen. Er staan weer een paar (ouwerwets) goede nummers op..

Dat is dus precies wat ik bedoel. Ik vind Pete Townshend een leuke tekstschrijver en dat met name solo.

Maar Pink Floyd en Genesis snap ik soms geen fluit van. Zelfde heb ik met Fish. Leuke muziek, die eerste platen van Marillion, maar waar die teksten soms over gaan?

Niet op de tekst letten hoor ik sommigen soms zeggen. Maar je kunt er toch niet omheen? Testtube babies being born, mothers fathers dead and gone.... Peace on earth, all be friends, tralala... Kom op Freddie. Niemand verwacht heel veel diepgang bij Queen, maar dit is infantiel.

Ik let wel op de tekst, en zing het lekker mee. Wat is er infantiel aan?

Infantiel is misschien te sterk uitgedrukt. Laat ik zeggen: uiterst oppervlakkig. Als een gedicht uit een poëzie wedstrijd voor kinderen tot twaalf jaar.

Dus, wat is het probleem?

Ik heb er meer aan, dan een dubbelelpee vol met diepzinnige zelfverheerlijking, waar mensen nog 30 jaar later geen idee hebben waar het over gaat (Lamb Lies Silent on Broadway, Misplaced Childhood, The Wall). Ik snap niet hoe ik die platen eigen moet maken, hoe ik die op mezelf kan betrekken.

Dat kan ik wel met de hippiemuziek van Miracle.

Okay, ieder zijn meug. Zeker bij The Wall is het belangrijk om het een beetje te snappen, dan krijgt het zoveel meer waarde en geniet je er tien keer zoveel van. Ik snapte hem eigenlijk pas toen ik de film had gezien.

Ik snap het uiteindelijk ook wel. En sommige songs (Comfortably Numb) spreken me wel aan. Maar ik vind autobiografische albums zo arrogant en moeilijk om op mezelf te betrekken.

Daarbij heb ik geen geduld en tijd om lange films of verhalen te lezen/snappen.

Ik houd van hapklare songs. Daarom is Queen ook mijn referentiekader. De eerste band waar ik naar luisterde, en al meer dan 25 jaar mijn favoriete band.

Miracle is ook mijn eerste plaat. En mijn refentiekader.

Dit is trouwens een album waar ook maar liefst 5 singles opstaan volgens mij, denk niet dat er een Queen album is waar er meer singles opstaan dan op deze.

Jawel, Greatest hits!

De teksten op dit album gaan veelal over de band zelf. Waar Mercury schreef zijn het al teksten waaruit je kon opmaken dat hij ziek was. Hij schreef niet vanuit neerslachtigheid maar uit nostalgie en kracht. Was It Worth It is beste voorbeeld waar teruggekeken wordt op 20 jaar Queen en waarvan Freddie vol trots zingt "yes it was worth it". Miracle somt hij op wat hij allemaal mooi vindt. Hij was ook fan van Hendrix en dat komt ook nog terug. Khashoggi's Ship hebben zij ook meegemaakt. Verder ook nummers zoals Invisible Man dat een wat luchtiger geluid geeft aan het album.

5 singles van The Game, 5 singles van Hot Space, 5 singles van The Works, 7 singles van Kind of Magic, 5 singles van Innuendo en 6 singles van Made in Heaven.

Dus zo bijzonder is dat gegeven nu ook weer niet

Ik vind Invisible Man erg lijken op Ghostbusters. Een erg tijdgebonden hi-tech rocksong dus. Niets mis mee, en erg populair toen. Nu wat achterhaald.

Need Your Loving Tonight, Back Chat en Calling All Girls, One Year Of Love/Princess/Pain is, bij Innuendo ken ik ook nog een singlehoes van I Can't Live For You, Too Much Love....maar wat is dan 5e single van The Works??? Weet dat er gedacht is om Man On The Prowl uit te brengen. Maar dat is volgens mij nooit gebeurd.

Thank God It's Christmas. Maar het is niet echt een albumtrack, dus telt dan ook niet.

I Can't Live With You was geen single, het zou wel een uitstekende geweest zijn maar het was er geen. Het is enkel ter promotie uitgebracht voor de Amerikaanse markt. Too Much Love was natuurlijk een single van Brian May welke daarna ook nog met Freddie op zang op Made in Heaven kwam, de 5 singles van Innuendo waren:

Innuendo
I'm Going Slightly Mad
Headlong
The Show Must Go On
These Are the Days of Our Lives

Wat een single machine was Queen vanaf begin 80 eigenlijk, zelfs tot 7 toe op a kind of magic volgens ozric.

Ken geen enkele andere band die zoveel singles per regulier album heeft afgeleverd als Queen.

Michael Jackson kon er natuurlijk ook wat van, maar het is best veel idd zeker als je bekijkt dat het bij elk album is. Dure tijden voor de verzamelaars

Volgens mij toch niet te vergelijken met MJ. Queen heeft zoveel albums afgeleverd waarop ieder veel hits stonden. Mj komt volgens mij niet verder dan 4 albums waar veel hits vanaf zijn gehaald. Van sommigen inderdaad wel erg veel hits. Zo ongeveer het hele album soms lijkt het wel.

Afgelopen weekend de docu op tv gekeken over Queen. Op sommige punten toch best heftig, vooral het leven van Freddy. Weet ook nog wel dat ik destijds enorm geshocked was door zijn plotselinge dood. Nu hoorde ik dan voor het eerst het verhaal er achter. Het in 3 zinnen vertellen tegen zijn bandleden, het doorzingen totdat hij dood neerviel (bijna letterlijk). Damn, het kwam allemaal opnieuw weer heftig binnen zeg. Toch bijzonder dat vrijwel alle grote bands van de vorige eeuw zulke herftige persoonlijke ontwikkelingen hebben doorgemaakt die uiteindelijk ook zijn duidelijke weerslag vonden in muziek en/of tekst. En vervolgens leiden tot meesterwerken. Ik denk dan bijvoorbeeld ook aan Fleetwood Mac en ABBA.


Nu ken ik alleen de hits van Queen moet ik bekennen en wil nu wat meer gaan ontdekken. Hou echter niet zo van die ruwe sound van de jaren 70 (niet bijzonder over Queen, maar in het algemeen gesproken). Ik ben muziek pas gaan ontdekken na 1976. Met dancing queen om precies te zijn Met welke cd zou ik het best kunnen beginnen?

Fleetwood Mac is trouwens ook een band die veel singles van een album haalde; Tango in the Night staan er ook 6 op.

gebeurde "vroeger" volgens mij sowiezo meer dan nu het geval is.

Het was fysiek allemaal veel duidelijker, een single moest op vinyl worden gezet, een hoes erbij en een clip. Een duidelijk afgebakend verhaal.

Dat ligt tegenwoordig wat anders.

Queen wist vanaf Sheer Heart Attack dat een goed lopende single (toen heel duidelijk Killer Queen) de voorloper is voor een goed verkopende LP.

Dat principe is veel andere topbands ook bekend, zo ook Fleetwood Mac. En één single is dan nog tot daar aan toe, weet je er 6 succesvol te brengen dan weet je ook zeker dat je album sky high gaat reiken.

The Miracle is natuurlijk een uithangbord voor goede Queen singles.

Eigenlijk is ieder regulier album van Queen vanaf de jaren 80 al min of meer een verzamelaar.

Elke beschreven geluidsdrager is een verzamelaar. In feite.

Klopt een verzameling nummers.

Je weet vast wat ik bedoel.

Iedereen die zo,n geluidsdrager weer koopt is ook een verzamelaar.



Eigenlijk zou er eens een album moeten uitkomen van Queen die the complete singles collection heet ofzo, want op de tweede verzamelaar staan lang al hun singles uit de jaren 80 nog niet op.