Dream Theater - Octavarium (2005)

het nummer zit vol met verwijzingen, vind de anderen maar eens
(zowel muzikaal als tekstueel)

Lange tijd vond ik dit een zwak DT album, maar daar ben ik nu van bijgedraaid. In tegenstelling tot veel van hun ander werk kan ik deze cd zonder al te veel inspanning uitzitten en genieten van de muziek. Voor de verandering zijn de nummers eens lekker direct en (voor DT begrippen) simpel gehouden en het werkt. Het nummer Octavarium valt hierbij dan wel weer volledig buiten de boot, hoewel die op z'n tijd ook erg fijn is. 4*

Vooral Sacrificed Sons is magistraal. Het is moeilijk om een song over 9/11 te schrijven die niet simplistisch en stuitend is, maar het lukt Dream Theater met gemak. Prachtige beeldende tekst. Kippevel en zeer emotioneel. Het heavy gedeelte is ook geweldig.

Mike Portnoy en John Petrucci vinden dat dit hun beste album is en ze vinden dat dit het album is waar ze echt Dream Theater klinken.

Ik sluit me erbij aan dat dit echt Dream Theater is, maar ik vindt Six Degrees en scenes from a memory toch echt beter.

Dit album is een geweldig album met de hoogtepunten: Octavarium, These Walls en Sacrificed Sons. En er zijn GEEN minpunten, dat is bijna op elk albums van Dream Theater vind ik.


Gast jij hoort niet thuis op deze site. De teksten zijn net zo belangerijk als de muziek zelf. Tekst is een onderdeel van een liedje. En als je de teksten weg laat worden nummers ook saaier. Waar het dus op neer komt is dat jij het liefst instumentale nummers luistert. Leuk alleen maar instrumentale nummers.

Ik denk dat je het een beetje verkeerd begrepen hebt. Vaak veel belangrijker dan de daadwerkelijke tekst zijn de klanken van de woorden die gebruikt worden, de timing, de intonatie en vooral de melodie van de zang. Als die dingen in orde zijn dan zijn de daardwerkelijke songteksten van ondergeschikt belang. Dit betekent echter niet dat je de zang net zo goed kunt weg laten.

Ik vind het muzikaal gezien een goed nummer, maar de tekst is echt om te huilen. Zo makkelijk... met ook nog van die stemmetjes tijdens de intro & zo... en halverwege het nummer wordt het gewoon ordinair DT-progmetal-gebeuk. Hartstikke mooi natuurlijk, maar het heeft eigenlijk allemaal niks te maken met 9/11.

Maar ja, songteksten is natuurlijk een kwestie van smaak en interpretatie, dus als jij het mooi vindt, prima, maar persoonlijk vind ik het iets te Amerikaans-pretentieus en wij-zijn-zo-zielig-sinds-9/11-achtig. Het ligt er te dik bovenop allemaal, wat abstracter taalgebruik was denk ik beter op zijn plaats geweest.

De 1e 6 nummers zijn echt zeer slecht tot luisterbaar. Het 7e nummer is vrij goed(score versie heb ik laatst weer is gezien en het heeft toch wel wat, maar let alsjeblieft is op je overgangen!)

Maar dan is er Octavarium. Het meesterwerk van DT. Puur Epic!
5 sterren absoluut

Bij elkaar is het toch een half uur aan goed tot fenomenale muziek. Dus vandaar 3.0 sterren. Maar toch wel zeer schandalig dat je 6 van de 8 nummers mag overslaan.

Dat vind jij. Nummer 1,2,3,4,5 en 7 gaan d´r bij mij prima in. Een ander soort Dream Theater, minder omslachtig maar meer recht voor z´n raap. Bevalt me wel.

lang geleden dat ik deze nog eens opgelegt had. Toen ik overlaatst nog een Panic Attack hoorde wist ik gewoon dat het hoogtijd was om deze nog eens op te leggen. Geniale cd!
D-o-l-g-a

Geweldige cd! En vooral omdat het thema 'octovarium' in elk liedje naar voren komt. De ene keer duidelijk, de andere keer moet je heel goed luisteren. Super mooi!

Geweldig album en volgens mij ook een van de beste van Dream Theater! The Root of All Evil, These Walls, Panic Attack en vooral Octavarium zijn stuk voor stuk hoogstandjes, maar ik vond geen enkel nummer hier slecht. Misschien het tweede, maar verder, topalbum!

Dream Theater is de enige band waar ik eerst fan van was en nu helemaal niets meer van kan hebben. Heb tegen beter weten in (tot dit album) alles in bezit maar die stem en die quasi-intellectuele teksten stuiten mij tegen de borst.

Vind momenteel het eerste album nog steeds het beste van Dream Theater, vanaf dat album volgde ik ze ook al.

Goede muzikanten maar klinkt allemaal zo hetzelfde. Kan een nieuw album zo beschrijven hoe het klinkt zonder ook maar één noot gehoord te hebben.

Sympho voor de beginner zeg maar! Vind bands als Threshold veel interessanter.

Hier maak je vast geen vrienden mee... maar ik ben het er een heel eind mee eens.

De eerste 3 nummers zijn prachtig. The Root of All Evil heeft een lekkere riff en de verwijzingen naar This Dying Soul waren ook nice.

Het refrein van These Walls is heel mooi, verder niks op aan te merken

Maar dan, bij I Walk Beside You loopt het fout. Het meest gecommercialiseerd klinkende nummer ooit van DT, ik wordt er misselijk van eerlijk gezegd.

Panic Attack is muzikaal gezien een heel stuk beter, maar waarom denk ik altijd spontaan dat het Muse is waarnaar ik aan het luisteren ben? Klinkt helemaal niet als DT.

Never Enough is niets speciaals.

Sacrifief Sons is muzikaal zeer mooi, over de tekst spreek ik me niet, daarvoor luister in niet naar DT.

Octavarium begint meesterlijk, maar wordt daarna toch weer een samenraapsel van verschillende genres op momenten, ben ik niet echt een fan van. Maar muzikaal wel zeer sterk.

Al bij al, een 3 sterren.

Ik ben niet zo'n liefhebber van Dream Theater, laat ik dat voorop stellen. Deze heren gaan vaak ver over de top met gepriegel en vergezochte arrangementen. Te veel spierballen vertoon, zo van; "kijk is wat ik een gitaar virtuoos ik ben!" (of drum virtuoos, keyboard, enz.) Gek genoeg heb ik nog de meeste zwak voor vriend James La Brie, omdat hij op zoveel forums bestempeld als 2e hands zanger. Terwijl hij nog het meest tot de basis blijft. (of gewoon niet meer ruimte van zijn vrienden krijgt)

Maar dit is het album wat ik nog het meest kan waarderen. De openingstrack is waaaaaaaaaaaanzinnig goed. Kippenvel, en als ik die in mijn auto draai, draai ik ook door van enthousiasme. En ook octavarium is bovengemiddelde schoonheid. Daarnaast zijn er nog een paar aardige tracks, waaronder The answer lies within.

Maar goed, daar blijft het dan ook bij.......

Je bedoelt het soort gepriegel en vergezochte arrangementen waar bij Ayreon helemaal geen sprake van is? Verder heb je wel een beetje gelijk in ieder geval wat betreft de laatste 3 DT-albums (Train of Thougt, Octavarium, Systematic Chaos). Hiervoor vind ik ze toch wel met sterk materiaal op de proppen komen. LaBrie is wat mij betreft nog op elk album sterk geweest.

Dit is een album waar ik aan heb moeten wennen. Eerst vond ik het niet zo sterk. Nu vind ik het een stuk beter, een prima album zelfs. Daarom 4 punten.
Het probleem met labrie is vooral z'n live performance. Op plaat klinkt het altijd wel, maar vooral bij de heavier nummers laat hij keer op keer horen dat zijn stem daar niet voor gemaakt is.

Rampzallig plaatje eigenlijk, zit er nu weer naar te luisteren maar naast het eerste nummer blijft er eigenlijk niets hangen, enkel een barstende koppijn door de stem van Labrie.

Octavarium is gewoon 'n klassiek nummer waarvan alleen de ''Full Circle'' sectie mij 'n beetje saai word. Maar voor de rest helemaal top.

Elke nummer hier klinkt zeer degelijk, alleen vind ik I Walk Beside You te U2-ish klinken, en ik heb aardig de pest aan hun sound.

Uitschieters: Octavarium, The Root of All Evil, Panic Attack, Never Enough.

Ik snap ook eigenlijk niet waar dat lage gemiddelde vandaan komt.
Dream Theater houdt zich op dit album redelijk in qua krachtpatserij.
Petrucci bijvoorbeeld speelt hier amper solo's in vergelijking met de andere albums.

The Root Of All Evil is gewoon een onwijs gave opener met die magistrale drums in het intro.
The Answer Lies Within is een goede ballad en These Walls is lekker catchy.
I Walk Beside You is dan een regelrechte U2-kloon en vind ik ook niet veel aan. (U2 vind ik ook niet veel aan )

Panic Attack is een lekker hard nummertje en behoort tot 1 van de betere van het album.
Never Enough is een beetje Muse-achtigmaar ligt lekker in het gehoord.
Sacrificed Sons is een heerlijke nummer, zonder overbodig gepriegel.

Tot slot Octavarium, een geval apart. Dit nummer is gewoon geniaal, een van de mooiste nummers die ik ken! Vooral die solo op het einde _0_ Ik heb hier trouwens de versie waarmee Octavarium met een fluitje eindigt.. Vind ik een stuk beter dan dat andere einde

Zwaar ondergewaardeerd, dit album. Van het begin tot het einde klopt het gewoon. Zowel technisch, muzikaal en als concept klopt het helemaal. Daarbij is Octavarium voor mij misschien wel het beste DT nummer ooit gemaakt. 5,0*

Moet je helaas ook gelijk geven...

Bij de lange na niet mijn favoriete DT album. Maar wel het enige DT album dat ik nog steeds met plezier luister als ik eigenlijk geen zin heb in DT. Het is een gigantisch subtiel album dat zich op een hele prettige manier aan de luisteraar ontvouwt. Never Enough is een zwak punt, maar de 'ballads' vind ik juist een verademing op deze cd.

Octavarium zal voor mij nooit 'oud' klinken of een geval worden van 'teveel gehoord'. Het meest 'frisse' album van Dream Theater.

Om te beginnen een geniale cover. Het blijft zoiets typisch Dream Theater's: je weet wat het moet voorstellen maar het slaat eigenlijk nergens op. De muziek is ook erg mooi. The Root of All Evil blijft zeker weten een van mijn favorieten van de band. Ook The Answer Lies Within is een erg mooi nummer. Het lange titelnummer is zeker niet slecht, maar de erg lange speelduur vind ik iets minder. Enfin, iets te lang om echt aandachtig te luisteren. Ik vond de oplossing van In the Presence of Enemies daarom ook goed gevonden. Wel allemaal erg leuk gevonden, dus ik ga hem binnenkort nog eens een kans geven. Deze plaat blijft toch een van mijn favorieten van Dream Theater, als iemand die hun latere werk beter vind. 4*

geen slechte plaat , maar soms te langdradig en hoogdravend , de titeltrack is grandioos , ook de vele verwijzijngen naar de groepen die hen beinvloedt hebben is zeer leuk , en by the way , wat een mooie hoes !

en dat iedereen zijn instrument beheerst tot in het oneindige dat wisten we al langer !

Ik vind het nummer Octavrium echt wazig. Het is een geweldig nummer en al, maar die verwijzingen naar de albums, LaBrie wiens stem ineens enkele tonen hoger word. Het zal wel het progressive betekenen.

Dit album is toch behoorlijk gezakt in mijn achting. Ik heb het sinds lange tijd weer opgezet en het begint toch wel een behoorlijke uitdaging te worden om dit nog uit te zitten. Na het nog behoorlijk sterke Train of Thought is dit toch wel de eerste keer dat ze blijk geven van een gebrek aan frisse ideeën.

Routineus lijkt misschien nog wel het beste woord voor het gevoel dat hier opgeroepen wordt. Waar de opener mij aanvankelijk nog wel wat deed is maakt ook dit nummer inmiddels totaal geen indruk meer. Om dit dan op te volgen met zo'n ontzettend klef en zoutloos gedrocht als The Answer Lies Within is onbegrijpelijk. These Walls begint nog vrij episch maar is verder ook zo standaard en gelikt als het maar kan.

Dat laatste is misschien nog wel het meest opvallende aan dit album. Het avontuur met betrekking tot compositie en eigenlijk ook samenspel is totaal verdwenen. Stuk voor stuk zijn het eigenlijk vrij gelikte en voorspelbare liedjes. Prog voor beginners las ik hier ergens en eigenlijk is dat een erg treffende omschrijving van wat ik hier aantref. Zelfs "epics" zoals Octavarium en Sacrificed Sons volgen heel makkelijk de (gedeeltelijk) door hun zelf gebaande paden. Ik hoor hier eerder een band die heel goed een goede progmetalband kan nadoen dan dat ik hier daadwerkelijk nog geraakt wordt door enige vorm van passie over overtuiging.

Terwijl ik dit schrijf besef ik dat ik mijn eigen review van Black Clouds & Silver Linings grotendeels aan het herhalen ben en dat dit eigenlijk best sneu is. Ze zijn er blijkbaar niet in geslaagd om uit deze dip te komen en zitten naar mijn mening al drie albums lang alleen maar de fanboys tevreden te houden. 2,5*

totaal niet mee eens. en dan doel ik vooral op het prachtige intro van the root of all evil. het werken in de mintijd van de nummers en de prachtige opbouw van het titelnummer die hoewel wat standaard perfect uitgevoert is.

Toch haal je er zelf ook snel een halfje af, Misterfool.

ik zit zelf inderdaad te twijfelen tussen een 4,5* en 4*. niet het beste album van het droom theater. maar octavarium is toch wel het beste nummer dat ze ooit gemaakt hebben. bovendien het blijven klasse muzikanten. en ja ik vind op elk van hun albums iets orgineels/vernieuwend. hier is dat het werken in de mintijd. ik hoor eerlijk gezegd het routineuze van dream theater niet.