A Tribe Called Quest - Midnight Marauders (1993)

Precies. En no disrespect hoor, maar haveman je zegt bij het album Encore van Eminem het volgende:


Nou ben ik de ergste niet en respecteer ik ieders mening, maar als je zo'n opmerking maakt bij zo'n album dan zou ik haast zeggen dat je toch niet precíes weet waar je het over hebt. Daarnaast hoeft muziek tekstueel toch niet altijd serieus te zijn of emotioneel? Als een album als deze juist van de nergens-over-gaand teksten heeft, dan is het niet per direct minder.. Dat vind ik zelf ook het sterkste punt van ATCQ, ze lullen maar wat maar het klinkt heerlijk!

Damn, phife you got fat!
Yeah, i know it looks pathetic. Ali shaheed muhammad got me doing calisthenics - hier moet ik nog steeds om lachen en dit is ook een beetje typerend voor de teksten van ATCQ.

Die funky beats en leuke word play maakt dit echt een genot om te luisteren. En als je per se emotionele teksten moet je zowiezo niet bij ATCQ zijn, dat je de beats niet kunt waarderen kan ik nog engiszins begrijpen.

Ik heb nog vele nadere albums beluisterd, maar als ik dingen niet goed vind breng ik meestal geen stem uit.

@Haveman

heb je ooit wat geprobeerd van:
- Insight
- Kero One
- Masta Ace
- Cyne
- Pete Rock & CL Smooth
- The Roots
- Opus Akoben (Afrikaanse the Roots)
- Ozomatli

Hiphop die ofwel iets te melden hebben of geweldig klinken kwa muziek

Maar misschien moet je zo'n nummer dan geen Steve Biko noemen...

Vind dit zelf wel een leuk album, maar ik heb ook niet echt naar de teksten geluisterd. Dus ik zou niet weten hoe het zit met de tekst van Steve Biko.

Moet ik dringend nog eens aan mij collectie toevoegen! Beste ATCQ album imo!

@Shelter:

Ik was eigenlijk van plan om me dit jaar op metal te gaan storten, maar dat stel ik nog maar ff uit. Ik zal je pmen als ik wat beluisterd heb(sommige ken ik al). Heb het nu alleen een beetje druk met studeren, maar je hoort van me.

Dat is veelgehoorde kritiek op hiphop. Echter, ik vind het wat kortzichtig.
Onthoud dat veel rappers uit een getto komen waar geweld aan de orde van de dag is. Ook leven ze in een land waar rascisme doodnormaal is en sociale vooruitzichten voor veel zeer somber.

Dan is het macho gedrag makkelijk verklaarbaar, thema's als geweld zeer logisch en JUIST een uiting van hun diepere gevoelens. Alleen zijn het gevoelens die jij hopelijk niet kent. Maar waar zou jij muziek over maken als je uit bijvoorbeeld Harlem NY uit de jaren 90 kwam?

Maar goed, ik vrees aan een mission impossible bezig te zijn. Toch hoop ik dat je met dit in je achterhoofd hiphop iets meer kan waarderen.

Daarnaast maken ze het ook wat theatraler om de boodschap wat beter te doen overkomen. Maar dat gegeven vind je terug in elke muziekstijl.

@LeidseHoodie

En daarom vind ik juist dat ze er nog meer uit kunnen halen, maar heel vaak blijft het bij een opsomming van kreten.

Ik mis veel echte sterke tracks over bijvoorbeeld huiselijk geweld, zelfmoord, discriminatie, echtscheiding etc.

Maar wat nou als bepaalde rappers juist dat allemaal willen ontvluchten?

Er is genoeg Hip-Hop over de onderwerpen waarover jij schrijft (Cyne, Tupac, Talib Kweli, Mos Def), maar er is ook een deel van Hip-Hop waar het niet zozeer gaat om de inhoud, maar om de vorm. Dr. Dre en Snoop lullen ook uit hun nek op The Cronic, maar het heeft een bepaalde vibe, net zoals ATCQ heeft. Ik denk dat jij die vibe gewoon niet op kunt pikken. Hopelijk komt dat wel..

Wel dan ken ik een hoop rappers die jou misschien kunnen bekoren want ik zoek ook meer naar dat soort thema's ....
Tracks over zelfmoord en huiselijk geweld en depressieve teksten vind je vooral terug in de discography van volgende rappers en crews :
Esham , Onyx (is ook enorm veel brag n broast maar rappen ook veel over zelfmoord en uitzichtloosheid en All We Got Iz Us is het meest sfeervolle Hip-Hop cd die er is in my opinion en heeft de titel van "Best geproduced cd van 1995 " gekregen van Vibe Magazine ) , RA The Rugged Man , Necro , Jedi Mind Tricks , Eminem (ze eerste twee cd's) , Chino XL (is een afwisseling van brag n broast en depressieve teksten) , 2pac (als je het over discriminatie en scheiden van ouders hebt) , The Notorious BIG ( niet alles van hem maar de track Suicidal Thoughts zegt genoeg) , Ras Kass is misschien iets anders maar snijdt regelmatig teksten aan over Afro-Amerikaanse geschiedenis etc. als je dat zou interesseren dus er is genoeg qua Hip-Hop als je in de richting van die onderwerpen zoekt , vind het overigens raar dat je ATCQ gaat checken want die stellen in my opinion niks voor en zijn niet de crew die velen er van maken ....

En Atmosphere natuurlijk!

Of dingen zoals Mos Def, Talib Kweli, Common, dead prez, Immortal Technique,... als het om maatschappij-kritische dingen gaat.

Daar heb je denk ik wel een punt.

Waar ik metal met minder inhoud nog wel kan waarderen vanwege de vorm(lees instrumentenbeheersing), heb ik dat met Hip-Hop minder. Daar focus ik me eerder op de teksten.

Juist.

Huishoudelijk geweld:
El-P - Stepfather factory
Cage - Stripes

Zelfmoord:
Jedi Mind Tricks - Razor Blade Salvation

Discriminatie:
Big L - The Enemy en duizenden andere nummers

Echtscheiding:
Cage - Ballad of Worms (gaat over zijn vriendin die doodziek is en wie hij zodoende gaat verliezen)


Ik kan je sowieso de nieuwere Cage (vanaf Hell's Winter) shit dan wel aanraden als dat zowat de onderwerpen zijn die jij wil luisteren, dude is een dikke (figuurlijk dan want hij is graatmager geworden) emo geworden als ik zo de gelekte nummers van zijn nieuwe album hoor..

Inderdaad, die mis jíj. Maar ze zijn er wel, ontelbaar veel zelfs.

Nou tis maar waar je graag naar luistert

Ben over het algemeen niet echt een hiphopliefhebber, maar dit album vind ik toch wel erg lekker. Goede, funky beats en de raps klink niet zo geforceerd als de meeste hedendaagse (commerciële) hiphop. Favorieten zijn toch wel Electric Relaxation en Oh My God.

Geweldig album. De eerste 9 nummers zijn voor mij stuk voor stuk geniaal, het einde heeft mij nog niet echt aangegrepen.

4.5*

Als het zonnetje begint te schijnen krijg ik altijd meteen zin om dit album op te zetten. Zoals vandaag dus

Hoe frustrerend ik je beoordeling en de kinderachtige onderbouwing ook vind ben ik vooral verbaast over de aard van die onderbouwing. Als ik je top 10 bekijk zie ik namelijk geen enkele reden om te twijfelen aan het feit dat je een doordachte en brede muzieksmaak heb. Ik krijg eerder het idee dat je gewoon zin had om je ongenoegen te spuien over een genre. Je hele argumentatie wat betreft de titel van het nummer Steve Biko is nog wel het meest pijnlijk. Een persoon die o.a. Radiohead en The Doors in zijn lijst heeft staan zou moeten weten dat de titel van een track geen enkele verbinding hoeft te hebben met de inhoud daarvan. (Of was je ook oprecht teleurgesteld dat 'Alabama Song' geen ode was aan Alabama?)

Ik respecteer ieder zijn mening en zal ik ook zeker niet pretenderen dat je dit album goed moet vinden. Ik zie dat er al genoeg geweldige albums zijn voorgedragen die je mening over Hip-Hop misschien wat kunnen nuanceren.

Echt zo'n album waar ik eens de zo veel tijd zeer verslaafd aan ben, nu ook weer. Low end Theory luister ik vaker, maar als ik deze luister is deze niet te overtreffen. Ken geen enkel album met een vergelijkbare sound, dat gaat eigenlijk voor alle Tribe albums wel op, ken alleen de laatste nog niet. Zou daarom ook geen absolute favoriet kunnen kiezen, zeker niet aangezien het debuutalbum hard op weg is naar de 5*. Classic in de grootste zin van het woord, en ATCQ mag zich plaatsen tussen in een zeer beperkt groepje hiphopcrews uit de jaren '90 met 3 of meer classics op hun naam, zoals De La Soul, Wu-Tang, D.I.T.C., en Gang Starr. Na 2 geniale albums flikten ze het kunstje nogmaals.

Zeker een heerlijk album, er zitten een paar sterke nummers tussen als Award tour, Sucka nigga, We can get down, electric relaxation en natuurlijk oh my god. Maar toch ging het album na een paar maanden al vervelen vond ik.

Wat me vooral opvalt aan dit album, is hoe geweldig het gemixt is. Vooral voor die tijd. En voor de rest is het gewoon echt een album, waar er maar een van is. Heel speciaal en uniek in z'n genre en z'n sound.
4.5*

Eén van de enige hiphopalbums die ik écht goed vind. Dit is voor mij hiphop zoals het hoort: relaxerende eenvoudige beats, een rustige jazzy sfeer en een eersteklas rapper. Ik ben geen uitgesproken fan van de vrouwelijke robotstem tussenin, maar het maakt wel een mooi geheel van deze plaat.

Ik geef de hele ATCQ discografie nog eens een kans en begin hiermee. Heb m'n vorige stemmen verwijderd (die nogal laag waren) omdat ik recent nog een paar nummers opnieuw heb gehoord en die zo geweldig vond dat ik alles terug uit de kast haal voor een herevaluatie. Te beginnen met Midnight Marauders dus.

Onbegrijpelijk dat ik hier eerst maar 2.5* voor gaf, na één luisterbeurtje 4*, zal misschien nog stijgen.

Biertje erbij en dit album nog maar eens draaien. Blijft echt een geweldig album, niet voor niets nr. 2 in mijn top10.

Nog een moderne klassieker van ATCQ

Off-topic berichten verwijderd.

Ik vond het totaal niet gaaan vervelen... Na het vaak geluisterd te hebben vind ik nog steeds alle nummers even vet