Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Heb je het nu over "can i play with madness" of de gehele cd? Over dat nummer kan ik best begrijpen dat je het commercieel vindt, maar deze cd is toch verre van commercieel.

Toen ik dit album kocht was ik destijds ook een beetje ontgoocheld.
Jaren later kwam ik er echter achter dat 7 van de 8 nummers gewoon klasse zijn (Can I Play with Madness spreekt mij zo niet aan).

Opnieuw een album dat een beetje tijd nodig heeft.

Heb dit album wel ,maar kan er niet veel mee, de muziek hierop pakt me niet echt,en vind ik ten opzichte van Somewhere in Time ook weer een klein stapje terug.Can I Play With Madness is natuurlijk de overbekende top hit van dit album,maar de rest pakt me nu niet echt.3* voor de beginnende aftakeling van Iron Maiden tot Bruce de band zou verlaten,want zijn comeback was weer wel erg sterk.

Deze plaat van Maiden spreekt mij toch het meeste aan. Voorgaande albums zijn ook erg goed, maar deze plaat heeft toch net wat meer te bieden, wat meer sfeer. En natuurlijk staat hier het geweldige Moonchild op, persoonlijk mijn favoriete Maiden nummer.

Echt veel verschilt deze CD niet met zijn voorganger Somewhere In Time. Iron Maiden klinkt ook op deze CD vrij glad, maar zeker niet slecht. Het titelnummer heeft echt wel inhoud, maar Can I Play With Madness is een dieptepunt van Maiden's carriere. Verder staat het vol met lekker in het gehoor klinkende hardrock, die nooit te hard of brutaal wordt. The Evil That Men Do en The Clairvoyant zijn daar goede voorbeelden van. Voor Maiden begrippen betekent dit wel dat ik hogere verwachtingen koester van een echt goed album.

op sit werden de synhts voor het eerst gebruikt je hield,ervan of je had er een hekel aan leek het wel

ik vind eigenlijk het rauwe notb geluid ok, en ook sit, deze wat minder want nog iets gladder dan sit, maar nochtans ok

een cd waarvan ik me kan voorstellen dat men destijds riep:
wat gebeurt er!

mijn eigen vriendin bijv. is net een paar jaar ouder dan ik en dus toen ik 12 was, was zei al 16 en dus veel wereldwijzer dan ik op muzikaalgebied en zij zei dus dat Can I play with Madness destijds als flut werd gezien door de "true fans".

inmiddels zijn we 20 jaar verder en behoort deze klasse cd wat mij betreft nog gewoon tot de glorie dagen van Maiden.

NA deze cd is het voor mij allemaal een beetje opgehouden maar deze hoort nog fier en trots thuis in het rijtje klassiekers

De laatste LP is anders ook wel een goede.

Ik vind de nummers op A Matter of Life of Death te lang: hier hadden ze nog niet zo veel last van die drang om lange epistels te schrijven: lange nummers zijn prima, hoor, maar ze moeten de aandacht blijven trekken en dat lukt niet altijd.

Prima plaatje: Moonchild, The Evil that Men do, The Clairvoyant, Infinite Dreams. Voor dergelijke nummers mogen ze mij altijd wakker maken.

In mijn gedachten was dit altijd een zwakke broeder, maar nu ik hem na lange tijd weer een keer onder de naald leg, moet ik zeggen dat het eigenlijk best een goed album is. Niet in dezelfde klasse als de eerste twee (Di'Anno) platen, maar wel een dikke voldoende. Alleen Can I Play with Madness is om te janken zo slecht.

Ik zou zeggen: tijd om je quotering een duwtje omhoog te geven.

ik vind de zang van bruce op deze plaat heel overtuigend

verder had een nummer als moonchild zo op powerslave kunnen staan

zeker 10 jaar niet gehoord dit

erg lekker toch

Dit vind ik de lekkerste albums: na zoveel tijd overtuigen ze nog steeds en zeven van de acht nummers zijn grote Klasse, alleen Can I Play with Madness vind ik niet goed. Rock On!

hoe heb ik deze kunnen beoordelen als mindere maiden plaat

dijk van een werkje

nu bijna aant end,na zoveel jaar

enige minpunt

only the good die young, clichetitel tot en met

muzikaal totaal niets op aan te merken

hij klinkt vrij gladjes maar eigenlijk is het ene behoorlijk stevige plaat, steviger dan somewhere in time

4,5

Jeugdzonde, het is je vergeven

Nee, dit is niet mijn (favoriete) weg die ze hier inslaan. Hoewel het eigenlijk een uitdieping is van de koers die ze insloegen bij de voorganger ‘Somewhere in Time’ ben ik hier verre van kapot van. In de eerste plaats vind ik deze plaat kracht ontberen. Daar zijn waarschijnlijk twee redenen voor, ten eerste het gebruik van de al eerder besproken synthesizers. Ik had daarnaast wel een wat fellere gitaarsound willen horen. Ten tweede ben ik nooit echt enthousiast over het drumspel van Nicko McBrain. Het doet mij altijd wat vlak in de oren klinken. Daarbij komt nog dat die kleine irritaties die ik ook al op vorige albums opmerk hier nog meer aan de oppervlakte komen. Het eeuwige ratelen van het basgeluid van Steve Harris en sommige refreinen. Je kunt daar op twee manieren naar luisteren, of je zegt dat de fans ze live lekker makkelijk mee kunnen brullen of je vind ze wat ééntonig (The Evil that Men do). Ik ben van de laatste categorie.

het geratel van steve is al eeuwen geratel, het is nu eenmaal zijn geluid , mager afgesteld, blikkerig, ik stoor me er niet aan

vele vinden deze plaat te glad maar als je kijkt naar het gitaarsolowerk dan spetterd dat echt aan alle kanten en is bij vlagen behoorlijk agressief

die synths maken het wat softer en wellicht watshet nog beter geweest zonder synths

ik vind um iig zeer de moeite waard

Nou ik vind juist de synths in Moonchild een extra positieve bijdrage leveren aan de wreedheid en de enst van het nummer.

Heel dit album is trouwens behoorlijk ernstig. Ik kan het niet altijd helemaal uitluisteren omdat het vrij depressief is. Des te beter maakt het dit album qua oordeel. Het laat een bepaalde impact achter bij de luisteraars. Ik geeft dit album een 4,5 want er staan echt meesterljke nummers op!

Misschien zijn de thema's een beetje 'depressief', maar ik vind dit album juist een redelijk vrolijke, lichte sfeer hebben, vooral door nummers als Can I Play with Madness?, Only the Good Die Young, The Evil That Men Do. Hoewel ze niet gaan over vrolijke onderwerpen, klinken ze toch een stuk minder zwaar dan een Hallowed Be Thy Name, of nummers van de X-Factor en A Matter of Life and Death.

Dat komt denk ik doordat de productie wat luchtiger is dan op voorgaande albums.

Waarom geef je dan 4,5*?

Vooor dezelfde reden waarom ik GEEN stemmen meer geef: de ene luisterbeurt is de andere niet. Na enkele maanden is een album soms minder of meer waard.

Hier kan ik inkomen. Ik heb hetzelfde meegemaakt met dit album: eerst blij toen het uitkwam, achteraf jaren laten liggen omdat ik de gitaren op dit album veel te soft vond en nu vind het ik een heel goed Maiden-album, ondanks het tamelijk softe geluid maar dankzij het geweldige gitaarwerk van de heren Murray en Smith. Dit album blijft voor mij het bewijs dat Iron Maiden het best is met twee gitaristen: Murray en Smith. Dit is geen verwijt naar Yannick Gers, maar hier hoor je heel duidelijk waartoe twee geweldige gitaristen in staat zijn. Voorbeeld? Moonchild is het eerste voorbeeld en de rest eigenlijk ook, behalve Can I Play With Madness, dat bij mij er niet ingaat.

dat is al een oud bericht, en wat AGE zegt klopt ook wel.

Inderdaad wel gladjes met die synths en een beetje poppy soms, vooral bij de refreinen en natuurlijk op CIPWM

Ik vind dit stijltje niet slecht, er staan goede nummers op dit album (Infinite Dreams, TETMD, The Prophecy, The Clairvoyant), de andere liedjes hebben ook hun momenten. Het is alleen heel repetatief, elk nummer heeft wel een keer die IV - V - VI riff.

Maar dit album biedt ook bijzondere momenten zoals de ijzige melodieën en het akoestische outro op The Prophecy. Ook de sfeervolle titeltrack met de choirsynths is niet kenmerkend Maiden.

Juist door de op dit album veel gebruikte Synthesizer vind ik het erg goed.
Het zogenaamde Popnummer Can I Play with Madness vind ik gewoon harstikke mooi en ik was toen nog geeneens geboren dus ik kan niet zeggen dat het overbekend is.
Clairvoyant en Moonchild zijn ook sterke Iron Maiden songs.
Haalt het niveau van The Number of the Beast,en misschien wel een hoger niveau.
3.5*

Heb deze in de enhanced versie vandaag gekocht (die versie met een stukje van Eddie's hoofd op de zijkant) maar kan dat dat de achterkant verkeerd is gedrukt? Want wanneer ik hem net zoals de andere albums zet staat Eddie's oog helemaal vanonder... Maar als je hem op zijn kop zet is het weer goed.

Nog maar één keer geluisterd maar al een zeer knap album alweer. Moonchild is momenteel favoriet omdat ik da teen vrijdag op graspop voor de eerste keer hoorde

Bij vlagen wel een goed album, alleen hoor ik het er niet aan af dat deze plaat zo'n hoog stemgemiddelde heeft. ik vind de 4 voorgaande platen gewoon beter dan deze middenmoter wat Iron Maiden betreft dan. Maar het kan ook nog stukken minder, luister maar eens naar de 4 platen die hierna uitkwamen.

Dit is voor mij het minst commerciële Iron Maiden album, hoe raar dit ook in de oren van vele fans moge klinken. Het voorbeeld? Infinite Dreams: geweldige gitaarpartijen, geweldige solo's en een a-commercieel tempo en tempowisselingen. Verdomd huzarenstukje van onze Ijzeren Maagden! Alleen jammer van Can I Play with Madness: een misser.

Waarom vind je dat een misser Sir? Ik vind dat juist een heel erg sprankelend en energiek nummer. Deze plaat pakt mij niet zo, maar ik heb hem org en zal hem zeker nog eens een kans geven, maar voorlopig snap ik nog niet wat iedereen zo goed aan dit album vind. Met muzikale luistergroet, ricardo.