Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Ricardo, Can I Play with Madness is gewoon een nummer die mij totaal niet pakt, in tegenstelling tot de rest van dit album. Het nummer heeft wel degelijk zijn plaats op dit album, gezien dit een conceptalbum is, maar dat a-capella intro doet bij mij de tenen krullen.
Waarom ik dit album zo goed vind? Bij aanschaf toen ik nog mooi en jong was, vloog hij na een paar luisterbeurten de kast in, toen ik enkel nog mooi was ("grijns"), kwam dit album weer boven om voor mij een openbaring te zijn. Dus waarom bij mij wel en bij een ander niet: een individuele ervaring van een individuele emotie.

Beste album dat Maiden ooit heeft geproduceerd, op de voet gevolgd door Powerslave.
De nummers pakken me binnen enkele seconden stuk voor stuk en komen ook niet meer uit mn hoofd.

Welverdiende 5*

Bwa. Saaiheid overheerst dit album.

forse stap terug. Het ging voelbaar al erg steil bergafwaars na het meesterwerk SOMEWHERE IN TIME

De teksten van dit album spreken mij het allermeest aan van alle Maiden albums en de melodieën blijven mij het beste bij.
Natuurlijk is dit niet persee een reden om een album als extreem goed te beschouwen, maar het is de sfeer en de hoeveelheid nummers op dit album die ik heerlijk vind, die mij dit album zo goed laten vinden.

Some in Time... mjah heerlijk album opzich, Wasted Years als geweldig hitje maar Heaven Can Wait vind ik dan weer een stuk minder, niet de sound die ze bij SSOASS laten klinken.

Voor mij staat bij dit album toch centraal, Teksten, Sfeer, Melodieën, en Bruce zijn stem.
Virtuositeit kijk ik bij Maiden nummers over het algemeen niet echt naar.

Ik vind dit ook overduidelijk een stap terug tov Somewhere In Time, vooral de ritmes en de pakkende nummers vind ik hierop een stuk minder dan op SIT. Je luistert eerst of de muziek je bevalt en daarna verdiep je je pas in de texten vaak. Een album kan zulke goede texten hebben, maar als de muziek je niet aanstaat, dan kun je het vaak onmogelijk een goed album vinden, zo ook met dit album, wel goede texten, alleen de muziek doet me hierop weinig tot niets.

SSOASS is een album van Iron Maiden die mij ook niet zo licht, zonder te willen zeggen dat het een slecht album is. Can I Play With Medness is geen hoogdravend nummer , maar ik vind het af en toe nog wel een catchy nummer om naar te luisteren, een typische single.

Een van mijn favoriete Maiden-platen met bijna alleen maar pakkende nummers. In tegenstelling tot anderen vind ik dit zeker geen stap terug ten opzichte van Somewhere in Time, eerder constant van niveau of misschien zelfs wel een trapje hoger. Het titelnummer is geweldig.

Waar Somewhere in Time mij direct pakte, was SSOASS voor mij in eerste instantie een groei-plaat: eentje waar ik echt in moest komen. Maar al vrij snel greep dit album me beet, en liet ie niet meer los. Qua stijl borduurt het album zeker voort op Somewhere in Time, alleen is deze wat ontoegankelijker en zeker donkerder.
Tevens bewijst Maiden, dat ze ook zonder stevige tracks, wel degelijk een geweldige indruk kunnen achterlaten, getuige een track als Infinite Dreams. Een nummer wat erg rustig en ingetogen begint, maar langzamerhand aan kracht toe neemt, zonder dat het echt knalt. Ondanks dat werkt het wel, en is het één van de sterkste tracks op dit album. De opener Moonchild is ook al zo grandioos, alleen dat begin al is magistraal. Nooit eerder heeft Maiden een plaat zo sterk geopend.
Het titelnummer doet qua stijl The Rime of the Ancient Mariner van Powerslave nog es dunnetjes over. Maar wat een briljante song is het toch weer: ijzersterke opening, geweldig zangstuk, spannende sfeervolle instrumentale passages en een slotstuk waar werkelijk de vonken vanaf spatten. En wat een geweldige solo's weer!!!
De teksten zijn bij vlagen lekker duister en zwartgallig, en is één van de redenen dat dit zo'n donker Maiden-album is.

Dit is voor mij het beste album van Iron Maiden, en ze zouden dit album pas 12 jaar later evenaren, maar niet overtreffen, met het geweldige Brave New World. Helaas zouden ze eerst in het gat vallen wat No Prayer for the Dying heet, wat zeer veel mosterd is na een maaltijd die SSOASS heet.

powerslave, aces high bijv, toch een heel stuk sterker dan moonchild asjut mij vraagt

Dit album is toch wel erg goed, maar Can I Play With Madness is toch wel het slechtste Maiden nummer aller tijden.

Een tijdje geleden ben ik total loss gegaan bij Powerslave en Somewhere In Time van deze Ijzeren Maagden (voor de liefhebbers en/of de geïnteresseerden: surf er naar toe), dus de volgende logische stap volgens mijn bescheiden mening is deze Seventh Son of a Seventh Son. Ik heb al gezegd dat deze plaat mij in het begin niet beviel (die bloody synths), maar een tijd later heb ik de tijd ervoor genomen en het volgende ontdekt en herontdekt en nog vele vele keren herontdekt: dit is een dijk van een plaat. Opnieuw schitterende gitaarpartijen van de Heren Murray en Smith en op het juiste volume gespeeld - dus luid - een album die mijn tanden uit mijn bek slaat en daarvoor doe ik het: ik wil onder de indruk zijn, wie het ook is en wat ze ook spelen. Moonchild, Infinite Dreams, noem ze maar op: ik wordt knettergek van die gitaarpartijen en dit album is er eentje om in te lijsten. Voilà, ik heb mijn gedacht gezegd en geniet volop verder van een geweldig album. Can I Play With Madness past in dit album maar dat a-cappella-intro is niet voor mij bestemd, maar toch een dikke vette vijf.

Gewoon één van hun beste albums. Het opent zeer sterk met Moonchild en daarna mijn favoriete song van dit album: Infinitive Dreams! The Evil that men do is ook een mooi nummer. Het titelnummer is ook sterk en de gitaren zijn echt top op dit album. Zeker een vijf waard!

Een perfect album, het allereerste Metal-Album wat ik ooit had gekocht! Geniaal, de synthesizers voegen een mooi supplement voor de rest van de muziek. We vliegen met Moonchild direct erin, en razen gwoon van het ene goede nummer naar het andere nummer. Bij het titelnummer wordt alles van de bovenste plank gehaald. De 3 kwartier zijn echt om voordat je het weet. Een van de beste platen, misschien wel de beste, die ik ooit gehoord heb.

Ik blijf dit een wat minder album vinden, net als Piece Of Mind dat ook in mijn beleving is. TNOTB, Powerslave en natuurlijk Somewhere In Time blijven voor mij gewoon de beste Iron Maiden albums. De laatste A Matter Of Live And Death vind ik ook wel erg goed, alleen wat te lang uitgesponnen nummers, maar die vind ik ook ok.

Slechter dan The Assassin? Slechter dan The Angel and the Gambler? CIPWM is misschien niet het geniaalste wat de band ooit heeft voortgebracht, maar ik vind het toch nog steeds een erg sterk Maiden nummer en zeker niet een van hun slechtste.

Weer een lekker stevig album van de heren van Maiden!
Het enige nummer wat me vrij weinig doet is Infinite Dreams en ook Can I Play With Madness is niet de beste plaat van dit album.. maar zeker wel een lekker nummertje om soms eens te luisteren( niet al te vaak)
De rest vind ik stuk voor stuk sterke nummers.. met Seventh Son of a Seventh Son & The Clairvoyant die zeker tot de beste nummers horen van de band! en ook in de top 5 staan van mijn Iron Maiden Favorieten!
Niet slechter.. maar net wat anders als zijn voorganger.. De voorganger had meer nummers die me pakte.. maar dit album heeft weer een paar nummers die minimaal even sterk.. of zelfs sterker zijn! zoals de 2 nummers die ik net zei.
4 sterren!

Ik had, toen ik kennis maakte met dit magistrale album, exact hetzelfde bij dit nummer. Het rustige begin en de manier hoe het nummer verder doorkabbelde, sprak me in eerste instantie niet zo aan. Maar hoe vaker ik het album draaide, en hoe vaker dit nummer voorbij kwam, hoe meer ik in de ban raakte van voorál Infinite Dreams. Bij herhaalde beluistering viel de opbouw me in één keer op. Zo rustig als dat hij zich ontwikkeld, zo dramatisch en stevig klinkt ie ineens, naarmate het nummer vordert. Geef het een kans!!
Het is zeker niet het meest toegankelijke Maiden-nummer, maar dat is dit meesterwerk sowieso niet echt, maar uiteindelijk groeide de gehele plaat uit tot, voor mij persoonlijk, het beste werk wat Maiden tot nu toe heeft afgeleverd.

Toen ik het album in '88, meteen nadat het uitkwam, kocht, was ik (m.n. door de productie) nogal teleurgesteld, maar daarna ben ik het steeds meer gaan waarderen. Alleen 'Can I play with madness?' is wat minder.
Overigens ook het enige jaar dat ik ze live heb gezien, als headliners van 'Monsters of Rock' in Tilburg.

Beste album van Iron Maiden, vind ik. 'Moonchild' zet de toon, 'Infinite Dreams' is een rustiger, maar heel goed nummer, de tandem 'Can I Play With Madness'-'The Evil That Men Do' is erg meezingbaar, 'Seventh Son Of A Seventh Son' het hoogtepunt van de plaat en 'The Clairvoyant' is ook erg sterk. Geen zwakke nummers op deze plaat.

4.5 sterren

Voor mij Maiden op hun hoogste niveau. Ik houd van de ietwat symfonische brede productie van Birch. Ik kan er geen enkel zwak nummer op ontdekken. Fantastische plaat, de beste die ze gemaakt hebben.

Beste Maiden album wat mij betreft.. Nou ken ik ook geen andere
albums van ze (shame on me) Dat is eigenlijk heel vreemd, want ik ken
deze plaat al echt lang en vind 'em geweldig. Het maakt niet uit
wanneer je 'em opzet , hij blijft ijzersterk.

Ga daar maar eens snel wat aan doen trouwens .

Sterkste Maiden album :
Progressive, zeer sterke lyrics, goed gespeeld en redelijke zang. Technisch gezien een geniale opener en ID is één van de beste Maiden nummers. CIPWM musicaal wat zwakker en goed te vergelijken met het nog komende the apparition, maar valt wel in de smaak bij de catchy metal fans (die vb ook graag wasted years horen).
7th son is natuurlijk een hoogtepunt : epic op z'n best, technisch EN melodieus sterke gitaarsolo's, goede zang, lekkere bas en drum e betoverend gespeeld. Drie laatste nummers van hoog niveau en beter dan pakweg ieder nummer ( behalve revelations) van POM (tweede beste maiden album).
5 op 5 voor een prachtige stukje muziek die ik vaak beschouw als de Dark Side Of The Moon onder metal muziek.
Spijtig hoe sommige 'fans' dit nog niet echt waarderen en TNOTB 'beter' vinden want dat is het echt niet (of je dit album nu graag hoort of niet)...Zonder COTD en HBTN ging TNOTB maar op het niveau van BNW liggen

"Seventh Son of a Seventh Son" doet voor mij niet onder voor hun voorganger dat de definitieve doorbraak van Iron Maiden betekende. Degelijke metal, licht symfonisch getint, goede melodieën, lyrics en productie en het karakteristieke, alles omver blazende stemgeluid van Bruce Dickinson staan garant voor een sterk album.

Geniaal!

De gitaarpartijen, de hoes, de teksten, Bruce.

Geen slecht nummer te bekennen! van 00:00 tot 44:03 topniveau! Derek Riggs had het na eigen zeggen een beetje gehad met Eddie en begon dus bij dit album minder Eddie en meer achtergrond te tekenen. resultaat? een perfecte hoes op een geniaal album.

1 van de beste albums van Iron Maiden, maar ook gelijk 1 van de beste op deze aardkloot.

5.0

(raar dat ik nog geen bericht had geplaatst bij die album.)

toch vreemd, can i play with madness en the evil that men do zijn gewoon erg matige commerciele krakers

dat maakt de plaat alleen al zeker geen 5 waard

daarnaast vind ik hem veel te glad, anno juli 2009

qua composities heeft maiden ook veel beter gedaan

ik snap niet goed dat dit zon popi plaatje is

(kweet het, heb er wel eens anders over gedacht

Het enige wat ik hoor (in documantaires, interviews) over Maiden en commercieel is: "They never got any airplay" Ik was er zelf niet bij toen dit album ergens terug in de tijd uitgebracht werd dus ik zou het niet weten of dit waar is. Het aantal verkopen van de singles (bij een metal band) bevestigt voor mij alleen de grote van de fanbase.

wat de singles betreft is het inderdaad raar dat de helft uitgebracht is op single. Het artwork van die singles en het extra werk voor de verzamelaar van vandaag maken dit voor mij weer goed. Wel moet ik zeggen dat Can I Play With Madness 1 van de meest radiovriendelijke nummers is van Maiden.

Ik heb dit album al vele malen beluisterd, maar kan er maar niet aan wennen. De titeltrack vind ik dan nog wel aardig, maar dat is het dan zo ongeveer wel. Ik vind deze ook stukken minder dan klassiekers als The Number Of the Beast, Powerslave en Somewhere In Time. Eigenlijk zijn die 3 platen en het live album Live After Death voor mij mooi genoeg wat org Maiden albums betreft. Ik heb deze Piece Of Mind en A Matter Of Live And Death ook org, maar die draai ik nooit meer. Bij een Maiden bui zijn het altijd Somewhere In Time, Powerslave of TNOTB die altijd in de speler belanden.

Beste maiden plaat. Luistert heerlijk weg. Vooral het lichte, ietwat symfonische geluid is erg mooi. In mijn ogen een afsluiting van de eerste goede periode Iron Maiden. De tweede goede periode begint m.i. weer bij het uitbrengen van Brave new world.

Met The Clairvoyant en Can I Play With Madness staat er toch een tweetal missers op deze plaat. Daarom geen 5 punten. De rest van het materiaal is bovengemiddeld goed. Melodieus erg sterk. De synths geven enkele buitengewoon magische sfeeraccenten. En de solo's van de tandem Murray/Smith zijn weergaloos. Ook Dickinson's sirene is in topvorm. Het majestueuze titelnummer vind ik één van Maidens beste nummers ooit. Jammer dat we die nooit meer in de setlist aantreffen.
The Evil That Men Do vind ik ook een bijzondere vermelding waard. Een ijzersterke song die erg catchy is, daarom ook in de charts heeft gestaan, en toch op en top Maiden. Die sinistere zanglijnen in de coupletten kan toch moeilijk commercieel genoemd worden, of wel? Bovendien is het live ook lekker meebrullen met deze.