Iron Maiden - Fear of the Dark (1992)

Objectief gezien is Bruce, een geschoolde zanger, natuurlijk de betere van de twee. Daarmee wil ik de punky vocalen van DiAnno niet tekort doen maar zijn beperkte bereik, beperkte ook de andere leden om complexere songs te schrijven en dat kon pas met de intrede van Dickinson. Dat erop het grootse stemgeluid van Bruce naarmate de jaren negentig in zich kwamen wat sleet kwam vergeten dan voor dit feit maar even.

Een nummer als phantom of the opera vind ik, ook kwa vocalen, veel beter dan om het even wat van het post-di'anno tijdperk

Ze hebben allebei hun kwaliteiten, ik heb het meer voor Bruce die al zeker een grotere performer is.
Als je van beiden de soloplaten vergelijkt, dan zijn die van Bruce Dickinson ook een heel stuk beter.
Di'anno heeft van alles geprobeert maar moet het nog altijd hebben van zijn Iron Maiden-nummers, zijn stem heeft ook niet meer de verfijning van toen.
Met Di'anno zou Iron Maiden ook nooit zover gekomen zijn naar mijn gedacht, zn bijnaam is niet voor niks "The Beast".

Op dit album en het voorgaande heeft de groep en ook Bruce een ruwere stijl dan 7th son en Somewhere in time. Het past wat bij zn tijd.
Begin jaren 90 wilde de groep ook terug wat soberdere optredens geven.
Ook de nieuwe gitarist Janick Gers heeft een ruwere sound dan Adrian Smith.

Ik kan dit album wel smaken, niet alles, zo vind ik Judas be My Guide en From here to Eternity niet echt fantastisch
Maar ik vind het album in zijn geheel een mooie toevoeging aan alles wat er al was van Iron Maiden en er staan veel nummers op met het oog op een goede live-tour.
Favorieten zijn the Fugitive, Afraid to Shoot Strangers, Wasting Love, Childhood's End en live: Fear of the Dark en één van de beste openers ooit(bij Live Donington bvb.)Be Quick or be Dead.

Heb Paul 'di Anno vorig jaar nog live gezien. Een goede zanger in zijn tijd, maar nu...een wrak. Doe mij Bruce maar die al zingende alle hoeken van het podium verkent.

Geweldig! Naar mijn mening de beste plaat van Iron Maiden tot nu toe.

Fear of the dark is een geweldige plaat!

Gezien op graspop en sindsdien ben ik fan

Graspop 2008? Daar was ik namelijk ook bij, alleen ik kende Iron Maiden daarvoor ook al. Maar door dat optreden zijn ze alleen bij mij iets hoger in het vaandel gekomen.

Maiden hoor je eigenlijk niet op een festival te zien.
Ik heb maiden in 2007 op Fields of Rock gezien en in 2008 op Wacken.
Maar daar vond ik het eigenlijk maar wat middelmatig, hoe subliem ze het ook deden.
Maar toen ik ze afgelopen zomer in Assen zag... MIJN HEMEL, zonder twijvel het mooiste optreden dat ik in m'n leven heb mogen bijwonen.

Heerlijke plaat, erg goede afsluiter voor het 'klassieke' Bruce Dickinson Era. Geweldige nummers. Titelnummer Fear of the Dark behoord tot de betere nummers van de band. Judas my Guide ook erg lekker. Ik kan er eigenlijk niks negatiefs over zeggen, gewoon een topstuk.

Topplaat van Iron Maiden. Spijtig dat deze soms word ondergewaardeerd. Be Quick or Be Dead, het titelnummer, Afraid to Shoot Strangers behoren tot mijn favorieten van Maiden. De twee volgende studioalbums vallen dik tegen, maar Maiden komt dan terug goed dankzij Dickinson en Smith op het album Brave New World.

Ik vind juist de twee platen die na deze volgen heel erg onder gewaardeerd, zeker X factor. Dat is gewoon een ijzersterke plaat. OK Blaze kan niet tippen aan Bruce en muzikaal klinkt het ook allemaal wat anders dan we gewend zijn.

Dit vind ik een ijzersterke plaat zeker muzikaal gezien. Vocaal vind ik het een van de meest zwakke optredens die Bruce ken.

Laatste album met Bruce tot Brave New Word kwam met de come back van Bruce. Ik vind dit een duidelijk wat rustiger album van Maiden t.o.v voorgaand werk. Je moet er van houden, echt slecht vind ik hem niet, maar m.i iets te rustig voor Maiden zijn doen. Het enigste nummer wat het oude niveau haalt is de titeltrack, met de rest heb ik gewoon minder mee.

Na 'No Prayer For The Dying' toch weer een album van een heel goed niveau. 'Afraid To Shoot Strangers' is een heel aangenaam, rustig nummer, 'Fear Of The Dark' is, denk ik, één van de bekendste nummers van Iron Maiden, en terecht ook, en voor de rest bevat het nog een heel aantal erg goede songs ('Chains of Misery', 'The Apparition', 'From Here To Eternity'...). Allemaal relatief rustige nummers inderdaad, behalve het snelle, explosieve openingsnummer, wat me wel aanstaat.

4 sterren

Lekker album met het pakkende drum ritme van Afraid To Shoot Strangers en het voor mij beste nummer van het album:
Fear of the Dark ( Waar je Lekker op mee kan neuriën)

Toch een beetje een ondergewaardeerd album. Het is misschien niet hét album van Maiden maar ik vind dat er naast The Apparition ook geen echt slechte nummers op staan. De eerste drie nummers, Judas Be My Guide en het titelnummer vind ik van zeer hoog niveau en de overige nummers nog zeker erg leuk. Gewoon 4* waard.

Enkel Weekend Warriors vind ik een zwakke track op deze uitstekende plaat. De band heeft zich een wat moderner geluid aangemeten. De op films en literatuur gebaseerde teksten hebben plaatsgemaakt voor enkele maatschappijkritische beschouwingen. En dat heeft geresulteerd in een fris klinkend album. Vooral het titelnummer, Childhood's End en Judas My Guide zijn sublieme songs.

Aj Aj Aj Fear Of The Dark.....
Sorry voor de 'fans' ervan maar : Slechtste Maiden Plaat Ooit

* Bruce op z'n zwakst
* Veel te commercieel getint
* Totaal packet mist iets
* Te afwisselend, wat willen ze nu : Epic (nr.3), Hardrock With No Soul A La AC/DC (nr.2 en , Neo - Progressive (nr.7) of Thrash (nr.1)

Ookal is dit geen slechte plaat (MAIDEN MAAKT GEEN SLECHTE ALBUMS + dit blijft, los van maiden, een zeer leuke plaat ) en staan er juweeltjes of (afraid to shoot strangers en the fugitive), is dit de zwakste van Maiden (als je vergelijkt met hun andere platen....
Dit was Maidens St.Anger op alle vlakken (TE commercieel, technisch zwak, muzikaal vlak, wat twisten in de groep)
De volgende plaat is ZOVEEL beter...
Toch nog redelijk, maar krijgt wel de zwakste score die ik kan geven voor een Maiden plaat (en dan nog 3)

oke : die kerel met de zonnebril in m'n vorig bericht is bedoelt als nr. 8 en daarna de haakjes gesloten
Dit even ter info voor de mensen die wat traag van begrip zijn

3.0 -> 3.5

BE QUICK OR BE DEAD 6.5/10
Lekkere riffs, maar op vocaal vlak is dit echt tegenvallend.
Niet veel diepgang : Heb meer het gevoel van "Hé wij zijn Maiden, dus we gaan die Thrash Metal bands eens laten zien dat we het ook kunnen".

FROM HERE TO ETERNITY 7/10
Het laatse deel veel dan de tetralogie 'Charlotte The Harlot'.
Op zich wel een redelijke song, maar terug : vocaal zwak en geen diepgang. De intro riff is zo AC/DC - achtig.
De solo maakt wat goed!

AFRAID TO SHOOT STRANGERS 10/10
Episch Meesterwerk.
Zo willen we Maiden. Het nummer begint traag, om dan met prachtige melodieus gitaarwerk verder te gaan, en te eindigen met een solo om 'u' tegen te zeggen. Zeer pakkend en emotioneel. Vocaal kan het erdoor maar hieraan luister ik niet voor de stem van Dickinson, wel voor het zalige melodieuze gitaarwerk van Murray.

FEAR IS THE KEY 6/10
Ja...
Slecht nummer : Strofes zijn rommelig, het gitaarwerk van Gers steekt tegen en er is geen power in de stem van Dickinson.
Opeens herken je de intro van Back In Black (AC/DC)???.
En dat intermesso voor de solo (waar Dickinson 1000x 'Lies' zegt en schreewt) is waarschijnlijk één van Maidens dieptepunten.
Alleen de zuiderse intro riff kan erdoor.

CHILDHOOD'S END 7.5/10
Degelijk nummer. Niets meer over te zeggen

WASTING LOVE 8/10
Onderschat nummer.
Vaak afgestempeld als niet-Maiden: NIET WAAR!
Maiden heeft al aangetoond met het zwaar onderschatte nummer 'No Prayer For The Dying' dat ze ze ballads van zeer hoge kwaliteit kunnen maken. Meeslepend nummer met lekker melodieuze delen erin en dit is wel goed en emotioneel gezongen.

THE FUGITIVE 9/10
Samen met Afraid To Shoot Strangers het beste nummer van het album. Episch, lekker experimenteel en progressive. Ook de sfeer is veel beter dan bij de andere songs. Doet me wat denken aan Somewhere In Time.

CHAINS OF MISERY 7/10
Ja, niet veel speciaals, maar ook niet slecht.
Wanneer 'Chains Of Misery' wordt gezongen, is het natuurlijk even tenen krullen en denken 'waarom Maiden? waarom zo een simple, gevoelloze hardrock songs'. Maar voor de rest sterk nummer, en op tekstueel vlak zeer goed

THE APPARATION 6/10
Man, dit nummer is (te) simpel.
Niet veel over te zeggen.
Futloos, inspiratieloos, niet veel soeps!

JUDAS MY GUIDE 7/10
Bevat enkele sterke melodieuze delen. Ook het reffrein is goed.
Maar de strofes kunnen me echt niet pakken. En vind ik ook niet passen bij de muziek en zang van het reffrein.

WEEKEND WARRIOR 7/10
Blijft wel hangen. Maar wat als The Apparation : wat voor nut heeft dit nummer. Zo zijn er 13 in een dozijn.

FEAR OF THE DARK 8/10
Ik blijf erbij ; 1000x beter LIVE.

Dus even samenvatten op vlak van enkele puntjes
* Vocaal
Waarschijnlijk Dickinson slechtse plaat. Gewoon futloos gezongen, geen kracht en gevoel in z'n stem. Hierdoor word er al wat meer 'gegrunt' dan werkelijk gezongen.
* Muzikaal
Niet slecht. De melodieuze delen en shreddende solo's maakten veel goed
* Creativiteit
Natuurlijk was dit, samen met No Prayer For The Dying, het dieptepunt van Maiden op creatief vak. Alhoewel : The Fugitive is toch wel mooi ineengestoken. Maar dit album was gewoon veel te commercieel om goed te zijn
* Songs
Even voor de duidelijkheid : ER STAAN GEEN SLECHTE SONGS OP. Geen opvullertjes, geen nummers die tegensteken. Maar het is allemaal maar wat gewoontjes, en echt sterke songs vind je er niet op terug.
* Tekstueel
Dat neigt uit naar de goede kant. Diepe teksten (Afraid To Shoot Strangers), betoverende thema's ( The Fugitive en de titeltrack)
* Gevoel
a) Het gevoel / de sfeer bij het beluisteren van het album is niet zo sterk. Totaal niet te vergelijken met albums als 7thson en SIT. Dit is, mede, door de te vele simpele en commerciele songs.
b) Het gevoel dat de band in het album bracht is dan wel groot (song 3,4,5,6,...)

TOTAAL
Deze plaat krijgt van mij 7/10.
Het blijft een goede plaat, met sterke en bijblijvende songs. Er zitten lekker melodieuze stukken tussen. En echt slechte songs zitten er niet tussen. Maar toch blijft dit, als je het met andere Maiden albums vergelijkt, hun dieptepunt. Geen creativiteit, te commercieel. en het maakt gewoon geen gevoel los (behalve bij Afraid To Shoot Strangers).

Hmmm niet op alle punten mee eens. Behalve dan op het feit dat het de alle slechste vocale prestatie is van bruce. Je merkt heel duidelijk dat hij toe is aan wat anders. Muziekaal vind ik het juist een van de sterkere platen van maiden. Ze laten heel duidelijk horen erg op dreef te zijn. Ik vind ze geen moment uitgeblust klinken. Het zit technisch allemaal lekker in elkaar.

Ik zie deze plaat meer als zwanenzang van maiden. Diepte punt werd bereikt met Virtual XI en het einde van X-Factor. Maar zek Virtual. Dit komt vooral door de heel er matige productie en de langdradigheid van die plaat (zeker niet door de zang van Blaze)

Al met al ben ik het niet helemaal met je eens, zeker omdat ik het productioneel een heel erg sterke plaat vind en ze juist eens een andere invals hoek kiezen dan simpel voortborduren op het geluid van de jaren tachtig.

Zeker niet de sterkste Maiden en inderdaad, Bruce zingt onder zijn niveau. Gelukkig zou dat later met Brave New World en alles daarna weer helemaal goedkomen .

Dit album bevat sterke nummers zoals de eerste drie, Judas Be My Guide en het titelnummer. Ook The Fugitive en Childhood's End zijn nog best leuk.

* Heb nooit gezegd dat het een slechte plaat was op muzikaal vlak.
Er zitten prachtige melodieuze stukken in en ook de solo's zijn goed.
MAAR die slordige Janick Gers riffs tijdens de strofen, laten het niveau dalen

* Technisch allemaal lekker in elkaar? Komaan!
Er zitten welk enkele technisch goede delen in, zoals bij The Fugitive : Het expirementerende begin,... Ook Fear Of The Dark en Afraid To Shoot Strangers.
Maar voor de rest is het technisch toch allemaal zwak (The Apparition, Weekend Warrior, Chains Of Misery, From Here To Eternity,...)

* Dieptepunten waren absoluut niet Virtual XI (Behalve dan The Angel And The Gambler) en The X Factor.
WANT
: The X Factor is op tekstueel gebied veel dieper dan FOTD
: Virtual XI is op muzikaal gebied veel epischer dan FOTD
enz

* Met dat laaste heb je +/- gelijk. Blij dat Maiden eens wat anders doet dan TNOTB, POM en Powerslave. Want dat ging na een tijd toch wel tegenvallen. Maar die andere invalshoek hadden ze perfect gevonden met 7thSon en SIT. Hun twee progressive en experimentele albums, en imo ook hun twee beste. Die albums waren op zowel muzikaal als vocaal als tekstueel vlak 1000* sterker. Bij Fear Of The Dark kiezen ze terug een andere invalshoek. Dat is wel goed, en is een teken dat Maiden niet 'teert op oude roem' (of hoe zeggen die hollanders dat altijd?). Maar ze kiezen wel voor een commerciële en simpele invalshoek, die het niveau van de platen laat dalen.

Net als het 'Prayer' album, vind ik dit ook een vrij zwak album. Een ongeïnspireerde band heeft 9 matige nummers geschreven en 3 knallers, het titelnummer, 'Afraid to Shoot Strangers' en "wasting Love'.

Tja deze plaat ooit een beluistert na het horen van Fear of the Dark, maar idd het is verzameling van mindere songs gekomen. Deze is zeker minder sterk dan Number of the Beast.

Inderdaad minder dan TNOTB; maar hoe kom je erbij om die twee platen te vergelijken??

Ik vind deze plaat juist geweldig. Het zou logischer zijn deze te vergelijken met NPFTD, NOTB was veeeeel eerder.

Waarschijnlijk is dat het enige album wat hij al beluisterd heeft.
The Number of the Beast benadert de perfectie in zijn stijl en ik vind het daarom een slechte waardemeter. Je vind niet heel veel in het repertoire wat beter is.
Dit is op een andere manier ook prima. De nummers klinken niet zo legendarisch, eerder rauw, maar ze zitten wel prima in elkaar.
Het past door de wat 'down to earth' stijl bij deze periode van het jaar, vreemd dat het in mei uitgebracht is.
Past ook goed in de 90's, minder extravagant dan de nummers van Seventh Son die nogal uitgesproken 80's waren met synthesizers enz.
Zo was No Prayer for the Dying ook al wat maar ik vind dit in totaal iets sterker, je merkt ook dat er veel materiaal is met oog op een live-tour. Zoals Fear of the Dark, Be Quick or be Dead, From Here To Eternity en Wasting Love.

Zou het door het vertrek van Adrian Smith komen dat dit album and No Prayer For The Dying opeens van een stuk lager niveau waren?

Ik denk het niet echt, ik vind het trouwens niet echt van een lager niveau. Het is gewoon anders, minder vlot.
Ik heb vroeger iets gelezen dat enkele leden bij Iron Maiden de grote shows uit de jaren 80 wat beu waren en daarom terug naar de ruwere stijl uit de beginperiode wilden.
Janick Gers is natuurlijk ook wel een ander soort gitarist dan Adrian Smith, het zal er altijd wel iets mee te maken hebben.
Bruce was ook al bezig met zijn solocarriëre waarvan zijn eerste plaat Tattooed Millionaire ook al ruw was(waar Bring Your Daughter...To The Slaughter oorspronkelijk een nummer van was).
Adrian Smith was een beetje de zachte factor van de groep, zo blijkt ook uit zijn eerste soloplaat onder de naam ASaP - Silver and Gold. Meer Hard Rock dan metal.

Daar ben ik het mee eens. Er staan toch wel een aantal sterke nummers op, en de rest mag er ook wel zijn.

Ik dacht dat Bring you Daughter werd geschreven voor zo'n horrorfilm.