Iron Maiden - Fear of the Dark (1992)

Ach zo perfect is TheNumberOfTheBeast niet hoor.
Songs als Hallowed Be Thy Name en Children Of The Damned zijn nummers die het niveau van het album verhogen, dit door zowel de emotie als de zeer kwalitatie teksten en de goed uitgewerkte muziek. Nummers zoals Gangland zijn volgens mij toch wel wat 'fillers'.
In het repertoire van Maiden zijn wel wat betere werken te vinden. Dan het ik het specifiek over hun Progressive Years; Somewhere In Time en de opvolger ervan.

Dat het album past in die bepaalde periode kan wel zijn, maar dat was niet echt hun bedoeling vrees ik. Het was een verlengde van NoPrayerForTheDying. Die twee albums bestaan elk wel wat uit hetzelfde recept; toch wat zwakke songs die minder uitgewerkt zijn, vocaal een dieptepunt en muzikaal niet origineel. Toch stonden er enkele parels op die de albums 'redden (No Prayer, Mother Russia, Afraid To,..). Waar in de jaren 90 de ruige songs afdeden, brachten de emotionele songs en de epische IMO redding. Dit zou verder zo gaan bij de Blaze Platen.

Dit alles heeft volgens mij wel degelijk met het vertrek van Adrian te maken. Adrian bezit kwaliteiten op alle vlakken die in de jaren 90 zoek waren bij Maiden: progressive songs uitwerken, zachtere maar emotionelere songs uitwerken, een zeer technische guitarist. Aangezien FOTD dit allemaal niet bevat, en zeer slordig is gespeeld is het deels wel door Adrians vertrek (en dat laatste door de inkom van Janick)...

...

Het was wel degelijk de bedoeling om back to basics(garage-sound) te gaan na het grote succes van "7th Son" en daarom heeft Adrian Smith destijds de groep verlaten. Ik dacht dat het idee van Steve Harris kwam omdat het allemaal wat te 'groots' geworden was.
Aangezien Adrian Smith wegging, was Janick Gers een voor de hand liggende optie aangezien hij die ruwe stijl had en omdat hij meewerkte aan het solo-album van Bruce Dickinson.
Hooks in You is trouwens nog een nummer van Smith.



Ik heb ook niet gezegd dat ik The Number of the Beast het beste album vind(ik ben ook een fan van Somewhere in Time) maar het is eigenlijk een feit dat het de perfectie benadert.
Ik ben niet altijd een fan van de toplijsten maar op zowat alle lijsten is dat het hoogst aangeschreven album van Iron Maiden en bijgevolg van de NWoBHM-tak.

Het is nog altijd de klassieker en het herkenpunt van Iron Maiden, je vergeet trouwens nog The Prisoner, 22 Acacia Avenue, Run To The Hills en Children of the Damned te noemen, dan blijven er nog 2 zogenaamde fillers over, de ene een typische intro, de andere ook prima met de snelle drums van Clive Burr.

Dat Smith wegging is verstaanbaar.
Altijd al de man geweest die het wat meer technisch, progressief en uitgewerkt wou...

Dat TNOTB de perfectie benadert, ookal is hij persoonlijk niet zo goed; ga ik niet mee akkoord. Hij blijft volgens mij wat zwakkere punten bevatten waaronder alsmaar hetzelfde muzikale recept (lees ook: Piece Of Mind). Aan de andere kant blijft het een sterk album, en Children Of The Damned zou ik geen filler noemen hoor i.Ron.S! Prachtig nummer met solo recht uit het hart....

Back On-Topic...
Maar heb gezegd wat ik moest zeggen denk ik...
Conclussie; wat Matige plaat voor Maidens normen

doe ik ook niet

Mijn foutje...
Maar Run To The Hills zou ik WEL een filler noemen

Groot gelijk.

De plaat bevat de nodige toppers als Be quick or be dead, Afraid to shoot strangers en Fear of the dark. Vier sterren.

Niet direct een spetterend album, maar gemiddeld toch van prima kwaliteit.
Veel epische nummers met zowel veel mooie melodieuze gitaarlijnen maar toch ook met een rauw randje.
De zang van Bruce is in Be Quick... naar mijn smaak wat te schreeuwerig (als of hij niet echt kan zingen...) bij andere songs komen zijn kwaliteiten er wel uit.
Wat mij betreft het laatste goede album van Iron Maiden, hierna werd het allemaal te veel routine en te gladjes.

Vooral de eerste helft vind ik erg goed, de tweede helft kan er goed mee door. Het geheel voegt nog een ster toe.

Deze cd heb ik jaren geleden gekocht, en vorig jaar maar weer verkocht. Hoewel er op dit album ontegenzeggelijk een paar knallers staan (het titelnummer, Be Quick, Afraid to Shoot Strangers), vind ik het merendeel van de nummers ronduit zwak of vervelend. Ik mis het felle dat andere Iron Maiden albums wel hebben. Dieptepunt: Wasting Love.

2.5*

Afraid to Shoot Strangers! Toch wel een top-10 Maiden song!

Zo staan er een heleboel goede nummers op, het is alleen een plaat die anders is dan alles wat ze eerder hebben uitgebracht.

Elk goed nummer werd afgewisseld met een zwak nummer. Vind er wel iets meer variatie inzitten dan No prayer

Het eerste album van Maiden waarbij ik dacht; hm dit is niet van begin tot eind genieten! Het begint al met de drumsound. Compleet onherkenbaar vergeleken met alle voorgaande albums. Ik heb ooit eens ergens gelezen dat Harris eens een andere drumsound wilde en dit kost wat kost (behoorlijke ruzie met Nicko) doordrukte. Ik snap het opzich wel dat een muzikant eens iets wil veranderen maar deze move bevalt me toch niet zo. De drums klinken te mat en niet scherp genoeg.
De nummers dan. Het album begint overdonderend met Be quick or be dead! Heerlijk nummer die een band met spirit laat horen. Daarna direkt al een minder nummer. Alhoewel, ik vind het nummer niet bij Maiden passen. Echt slecht is het niet.
En zo gaat het eigenlijk het hele album door; goede songs afgewisseld met (erg) slechte. Tot de eerste categorie reken ik naast de opener Afraid to shoot strangers, The fugitive, Fear of the dark, Childhood's end en Judas my guide.
De overige nummers vind ik Maiden onwaardig met als absoluut dieptepunt Chains of misery!

Muzikaal gezien is FOTD geen slechte plaat, er staan zelfs een aantal semi,klassiekers op zoals Afraid to shoot strangers, be quick or be dead en childhoods end en de titelsong. jammer dat er dan weer draken als weekend warrior, judas be my guide en chains of misery op staan.

qua productie had het wel voller gemogen, het klinkt soms wat te soft. De stem van Bruce is hier eerlijk is eerlijk een groot minpunt. hij lijkt een parodie op zichzelf te houden.

Na zo een lange tijd toch weer erg lekker om te horen. Beter dan zn voorganger maar haalt het niet bij het oudere werk.

Hoewel Fear Of The Dark en Afraid To Shoot Strangers zeker twee klassiekers zijn.

Hierna ben ik afgehaakt. Heb nog wel wat nieuw werk (na de terugkeer geprobeerd), maar het is niet meer mijn ding. De nieuwste zal ik dan ook niet meer proberen.

niet erg goed album van Iron maiden
vind hem minder goed dan z'n voorganger
maar vind de nummers 1,7,12 wel erg goed
maar ik snap niet dat iedereen afraid to shoot strangers zo'n goed nummer vind
ik vond hem niet erg goed

3*

Fear of the Dark,

Als beginnende Maiden beoefenaar lang terug dacht ik altijd dat dit wel de ultieme Maiden plaat moest zijn. Het nummer Fear of the Dark staat er immers op. Resultaat was het feit dat dit 1 van mijn eerste Maiden platen was, en het was geen slecht begin.

Van de nummer 1 tot en met 8 kan ik goed genieten, En vind vooral Chains of Misery een goed nummer: "There's a madman in the coner of your eye" !!

Daarnaast vind ik de productie ook erg goed gedaan. Het drumgeluid werkt hier erg aan mee.

Zo is het. Fear Of The Dark is een lekker frisse Maidenplaat. Een tikje anders dan wat we van ze gewend waren en daarom juist een waardevolle toevoeging.

Jammer genoeg is de rest niet van hetzelfde niveau (al blijft Afraid to Shoot Strangers geniaal)

Ik bedoelde het hele album dus. Niet alleen het nummer. Enkel Weekend Warrior sla ik wel eens over.

Deze gisteren gekocht omdat ik aangenaam verrast was van de live versie van Fear Of The Dark op The Best Of The Beast.
Na Stranger In A Strange Land het 2e nummer dat mij gelijk pakte van Iron Maiden.

Die live versie is wel beter vind ik.

Welke is dat die op Best Of The Beast staat?

Die ook op A Real Live One staat.

Oh die. Dat vind ik nou niet bepaald een spetterende uitvoering.

Vreemd, ik vind die juist een stuk vlotter dan deze versie en sfeervol met dat publiek. Ook op single verschenen, sinds jaar en dag hangt die poster boven mn bed.
Ik vind dat Bruce zo'n vreemd stemmetje heeft in het begin bij deze studioversie.

Oh, maar ik begrijp het wel. Het is bij uitstek een nummer waar iedereen meedoet enzo. Toen de plaat uitkwam wisten we al dat dat nummer zou uitgroeien tot een ware klassieker. Zelf ook vaak live meegemaakt. Maar juist die A Real Live One versie vind ik weinig spetterend. In die zin vind ik de versie op bijvoorbeeld Rock In Rio meer spetteren

De studioversie vind ik juist weer uitstekend.
Ik vind die stemmetjes van Bruce wel sterk. Dat typisch sinistere Britse beheerst hij uitstekend.

I am a man who walks alone...

Met No prayer voor de dying, werd de weg omhoog weer gevonden., na 3 mindere studioalbums.
Dit album vind ik zelf weer iets beter, dan no prayer

Brutus, vind jij No Prayer beter dan Powerslave, Somewhere in time en Seventh Son? Dat zou bijzonder zijn....Ik persoonlijk vind Fear of The Dark en ook No Prayer toch echt de zwakkere broeders tot aan 1992.