Yes - Fragile (1971)

Ik lees in dit stukje dat ze snel met dit album waren, omdat ze financieel aan de grond zaten .... Dat wist ik niet

Orchestral Rock, fantastische term!

Ja, goed he? Onthouden die. Misschien een keertje een 'orchestral rock'-laddertje organiseren, Casartelli?

Elk muziekspel waaraan een gezonde dosis "Soft Machine, Frank Zappa en de Beatles uit de begintijd" mee mogen doen, is allicht welkom.

Hoop reuring trouwens bij een van Yes' minste albums.

...Kraan is trouwens wel echt geinig. Merci voor de tip! (Danke, dus eigenlijk...)

Roundabout, Long Distance Runaround en Heart of the Sunrise. Drie topnummers, maar de rest van het album is nauwelijks interessant, nogal magere opvullers. Jammer, maar Yes doet dat vaker. Close To The Edge is volgens mij de enige echte uitzondering, en mogelijk hun beste album. Zelf hou ik toch het meest van Yessongs, dat is pure nostalgie.

Ik beluisterde dit album in het kader van het RateYourMusic top-250 review topic - dit is de RYM #243

Vroeger, en ik weet eigenlijk niet of hij er nog steeds rondhangt, had je op het Leidseplein altijd een man die alles kon met een bal. De bal in de lucht houden met enkel zijn hakken, rondlopen met een bal stilliggend op zijn hoofd, of al hooghoudend een lantaarnpaal inklimmen. Het was echt wonderlijk wat hij allemaal deed, en regelmatig aanleiding om even twee minuten langer te blijven kijken. Elke keer zag ik hem weer een andere truc uit de hoge hoed toveren. En toch zou deze man niet de Arena uitverkopen om daar 90 minuten lang zijn kunsten te vertonen, en doet Ajax, waar de bal de helft van de tijd niet eens in het spel is, dat wel.

Nu gaat de parallel met Yes waarschijnlijk mank in het feit dat ze ongetwijfeld grotere zalen uitverkopen dan mijn eigen favorieten, maar ik vrees wel dat ik er om bovenstaande reden niet tussen zou staan. Dat betekent niet dat ik er niets aanvind: opener ‘Roundabout’ begint erg sterk. Het klinkt misschien belachelijk, maar de eerste minuut vind ik zelfs geweldig. Die verdient verdere uitwerking. Maar vanaf daar begint de tour de force van vaak erg vergezochte composities die overlopen van de geldingsdrang. Riedeltjes, tierelantijntjes en wat ik ervaar als veel ongeduld maken dat de plaat gevoelsmatig lang duurt, terwijl dit niet zo is. Nu snap ik dat dit composities zijn, waar per definitie over nagedacht moet zijn, maar de muziek voelt erg bedacht en weinig spontaan aan. En dat terwijl het bij vlagen best ‘funkt’ en er genoeg mooie klankkleuren te vinden zijn (‘Roundabout’ vanaf 5 minuten b.v.). Jammer dat dat niet verder uitgewerkt wordt en het nummer vanaf 6 minuten verder gaat met een potsierlijke slapsticksolo. Daardoor heb ik het gevoel naar een soort musical of cabaretvoorstelling te luisteren en niet naar een album. En ik houd helemaal niet van musicals.

Als artiesten heel erg goed kunnen spelen, hoop ik dat ze dat vermogen aanwenden om een nieuw niveau van eenvoud te bereiken, tot een diepere essentie te komen, of een nieuwe logica in hun muziek vorm te geven. Niet om zoveel mogelijk kunsten te vertonen of zoveel mogelijk ideeen achter elkaar uit te smeren. Maar dat gebeurt hier mijns insziens wel. ‘Fragile’ onderneemt veel maar gaat nergens heen, het vaardige spel ten spijt. Het voelt bedacht en theatraal aan en ook met de zang kan ik me maar moeilijk identificeren. Fragile is voor mij alles bij elkaar gegooid en daardoor heel weinig dat blijft hangen. De plaat duurt 42 minuten maar na afloop heb je het gevoel dat je minstens 2 uur aan muziek gehoord hebt. Dat is in zekere zin een kwaliteit, maar mij te vermoeiend.

2.5*

Een voorbeeldige goed onderbouwde recentie Gyzzz.

We hoeven hier niet allemaal van het zelfde te houden en passende kritiek op een plaat is prima als het ook sterk onderbouwd is.

Ik zat nog even te denken over die kortere songs waar sommigen zo'n last van hebben. Vroeger had je een lp, dus draaide je kant a en kant b integraal. kortere songs hoorden gewoon bij het geheel. Later kwam de cd en dan nu het streamingtijdperk. Nu kun je die stukjes skippen, maar ik kan het gewoon niet. De stukjes horen bij de plaat. Ik zou ze ook gelijk missen als ze er niet zijn, daarbij is Yes toch niet de eerste en zeker niet de laatste band met kortere songs tussen de lange songs?

Of is het misschien zo, dat bij progressieve rock lange nummers een verplichting is. Zo dacht ik er als tiener wel over. Korte songs? Vreselijk, maar veel lange songs zijn vaak niet meer dan een aaneenschakeling van kortere songs, maar dan samengesmeed. Nu ja, ik moest het even kwijt. Fragile zonder de korte solo-stukken van de bandleden is in mijn oren onaf. Bovendien horen sommige songs bij elkaar zoals het fenomenale Long Distance Runaround en het funky The Fish.

Het zijn wat mij betreft Cans and Brahms, We Have Heaven, Five Per Cent For Nothing en Mood for a Day die een wat overbodige indruk maken.
Long Distance Runaround en The Fish vind ik daarintegen geweldig.
Progrock en lange nummers; het gebeurt vaak, maar mij maakt het ook niet echt uit.
Ik vind sowieso als je alles kan melden in 3 of 4 minuten is het toch ook prima?
Het hoeft geen regel te zijn.

Niet elke 'track' van Yes is een song. Maar ik ben het wel met je eens, of het nu superkort of ellenlang is, het speelt allemaal geen rol. Het korte nummer van Bill Bruford, bijvoorbeeld, zit technisch heel knap in elkaar. Een korte, vreemde maar fascinerende groove dat op de één of andere manier het volgende nummer inleidt. Als je daar als Yes fan niet van kan genieten dan weet ik het ook niet meer.

Heel even off topic: die man was inderdaad een fenomeen! Zo had je op het plein ook dat pezige mannetje van middelbare leeftijd, die dan aan kwam zetten met een karretje en allerlei buizen. Met die buizen maakte hij een hele stellage, terwijl het terras toekeek. Als alles stond, begon hij zich uit te kleden en, met alleen een string aan, klom hij in de zelf gebouwde stellage om vervolgens, boven het terras, een minuut of vijf allerlei acrobatische oefeningen te gaan doen. Als hij weer was neergedaald pakte hij een dienblad en ging minutieus het gehele terras rond om geld op te halen. Daarna begon hij zich weer aan te kleden, brak de zelfgebouwde stellage af en vertrok weer.
Ander fenomeen op het plein was destijds de vent die als een schaduw achter voorbijgangers aan ging lopen, exact het loopje kopiërend van zijn voorganger. Hele terras dubbel van het lachen en degene die gevolgd werd had (lang) niets in de gaten.
Vroeger was alles beter? Nee hoor, maar op straat misschien wel iets leuker........?

Terug naar dit topic: Fragile had ik vroeger op LP (net als een aantal andere Yes-Albums). Yes is ook de enige groep waarvan ik ooit lid ben geweest van de (Nederlandse) fanclub. Lang, lang geleden.
Fragile toch maar weer eens opzetten.

Voor mij 1 van de beste Yes albums ondanks de solo stukjes van de leden al zijn Mood For A Day en The Fish zeer de moeite waard. Chris Squire steelt wat mij betreft de show met zijn donderende bas. Classic Yes. En het lekkerste bewaren ze voor het laatst (Heart Of The Sunrise).

Album 4 van Yes en dit is het eerste album met een afbeelding van Roger Dean. En moet ik zeggen dat andere afbeeldingen/hoezen wel wat beter zijn. Ook het logo van Yes is nog in ontwikkeling.
Het eerste album van Yes in hun topformatie, maar zorgt dat ook voor een topprestatie ? Net zoals met voetbal, zet 11 sterren in het veld, dat betekent nog niet dat je kampioen zult worden.

Dit album ken(de) ik eigenlijk niet zo. 'The Yes Album' kan ik dromen, maar dit album geheel niet. Enkel 'Roundabout' is voor mij bekend. Dat komt door de uitgave van Superstars of the 70's (1973) , die ik als 14/15 jarige ooit heb aangeschaft en wel belangrijk is geweest om mijn muzikale smaak wat (bij) te sturen. Daar stond 'Roundabout' op, jammer genoeg de korte versie en ik vond het een wat afwijkend nummer.
Dus wat jaren later vooral 'the Yes album' en 'Yessongs' beluisterd.

Fragile begint met de album versie van 'Roundabout' , dus het begin is prima. Het album vind ik verder wat onevenwichtig, mede door het idee om ieder lid apart een kort nummer te laten schrijven/opnemen. Geen idee van wie dit idee is gekomen, misschien vanuit democratisch oogpunt, maar persoonlijk vind ik het niet echt een succes. Het begint al met de bijdrage van Rick Wakeman met een stukje Brahms, leuk maar niet meer dan dat. Het nummer van Joan Anderson gaat wel en ook met het nummer van Steve Howe kan ik uit de voeten. Maar de meerwaarde van deze korte nummers zie ik niet zo. Het album wordt eigenlijk gedragen door de drie langere nummers (Roundabout, South side of the sky, Heartof the sunrise) en ergens ook nog Long distance runaround. Ondanks de inbreng en invloed van de nog jonge onstuimige Rick Wakeman vind ik Fragile toch een stapje terug n 'The Yes Album'.
Maar zoals ik al eerder schreef kende ik het album bijna niet, nadat ik 'the yes album' en 'yessongs' had ontdekt (halverwege/eind jaren 70) brak er muzikaal een andere tijd aan en de prog groepen werden aan de kant geschoven. Dus vandaar dat dit album pas veel later ontdekt werd door mij.
Ergens een beetje een tegenvaller en teleurstelling, op naar 'Close to the edge' waar er maar drie nummers zijn in plaats van de 9 op dit album.

Heerlijke plaat, mede dankzij de prominent aanwezige bas van Chris Squire. En waar ik vroeger de solo tracks als opvulling zag, zijn ze heden ten dage een onmisbaar onderdeel van het geheel geworden. De LP is als het ware één lange track.