Yes - Fragile (1971)

Op lp's is er weinig te skippen, hahaha.
Dus die doen we gewoon mee. Het helpt trouwens dat ik ook liefhebber ben van Wakeman-solo.

Gewoon de naald eraf halen en opnieuw laten dalen voor het volgende nummer ......... Heb ik in dit geval altijd gedaan vroegâh

Yes - Fragile

Op zich wel een prima album van Yes. Roundabout en Heart of the Sunrise zijn beide topnummers en halen het niveau stevig omhoog, maar verder valt er voor mij niet heel veel te bewonderen op dit album. South Side of the Sky vind ik de minste van de drie lange, maar heeft ook z'n momenten. Wel vind ik dat middenstuk wat storend.
Maar die korte individuele nummers zijn echt overbodig, met elke keer weer een apart riedeltje. Long Distance Runaround is gelukkig nog wel leuk, maar bijna de helft van de nummers zijn onder de 3 minuten en voegen wat mij betreft niet zoveel toe aan het album.
Al met al is toch meer dan de helft van de speelduur het luisteren waard, maar er had wel meer in kunnen zitten.

3,5*

1001 Albums you must hear before you die

Het volgende album in m'n ontdekkingstocht werd Yes - Fragile (1971). Intussen heb ik ook het boek gekocht, dus kan ik lezen waarom een album absoluut de moeite waard zou moeten zijn, dus dat is best wel een leuke meerwaarde.

Bij dit album van Yes staat onder andere dat er wat personeelswissels geweest waren en dat de band de ambitie had om de beste band ter wereld te worden. Bijna 50 jaar later durf ik zeggen dat ze dat niet geworden zijn, maar ik was wel benieuwd geworden naar het album!

Na enkele luisterbeurten moet ik zeggen dat het tegenvalt. Ik wil gerust geloven dat Yes bestaat uit een aantal zeer goede muzikanten, maar wat mij betreft resulteert dat op dit album niet in goede nummers.

Opener Roundabout vind ik nog wel leuk, maar duurt voor mij wel wat lang. Later zouden er nog 2 lange nummers volgen, die wat mij betreft ook hun speelduur niet helemaal rechtvaardigen. De rest van het album wordt dan weer opgevuld met korte nummertjes, waarin de muzikanten vaak mogen laten zien wat ze allemaal kunnen op hun instrument, maar echt raken doet het mij niet.

Er zitten zeker wel leuke stukken in het album, maar vaak kan het album m'n aandacht toch niet vasthouden. Als geheel vind ik het dan ook geen topper.

Yes heeft naast dit album nog 2 andere vermeldingen in de lijst die hier hoger gewaardeerd worden. Ik hoop om eerlijk te zijn dat die me beter gaan bevallen dan deze, want voor mij had deze niet per sé in de lijst gehoeven.

Als favoriet heb ik enkel 'Roundabout' aangeduid, al vind ik 'Long Distance Runaround' en 'Mood For A Day' ook nog wel aardig.

2,5*

Album dat terecht hoger staat (op 13) in de 100 Greatest Albums of 1971 dan The Yes Album in diezelfde lijst (op 23). Beide albums scoren bij mij 4*, maar deze beluister ik net iets vaker.
Heart of the Sunrise spreekt me het meeste aan en ook South Side of the Sky krijgt een blauw sterretje. De versie van het bonusnummer America is ook fraai.
Roundabout is zo'n nummer dat ik misschien te vaak heb gehoord. Het verliest daardoor bij mij iets van zijn glans. De korte intermezzi zijn zeker niet storend. We Have Heaven is daar van het fraaiste voorbeeld.
In de huidige lijst over 1971 van Best Ever Albums scoort het album een 10e plaats. In de totaallijst is het het op een na hoogst genoteerde album van Yes na Close of the Edge. Dat is ook in mijn beleving wel terecht.

Ik heb dit album al aardig wat jaartjes in huis. Maar op de of één of andere manier raakt dit album mij niet.
Alleen "Roundabout" en "Heart of the Sunrise" springen er voor mij uit.
De rest is echt niet slecht, maar doen mij weinig.

Fragile, vrij vertaald in het Nederlands naar 'breekbaar', is een titel die uitstekend bij het vierde studioalbum van Yes past. Bij The Yes Album vermeldde ik het wisselende succes waarmee de heren van Yes op die plaat composities afleverden: Yours Is No Disgrace als hoogtepunt en Perpetual Change als dieptepunt compositorisch gezien.

Op Fragile zit het wat betreft de composities wel snor: Roundabout, South Side of the Sky en Heart of the Sunrise zijn inderdaad songs die gemakkelijk kunnen worden gerekend tot het beste wat Yes in haar illustere carrière heeft uitgebracht.

Je zou het structureren van een album als geheel echter ook als een vorm van componeren kunnen zien. En wat dit punt betreft gaan de heren van Yes met hun breekbare vierde album volledig de mist in. Componeren op song-niveau is de heren uitstekend gelukt (zie de reeds genoemde nummers), maar op albumniveau is Yes er met vlag en wimpel in geslaagd er een puinhoop van te maken.

Ik ga positief beginnen: Roundabout is een terechte klassieker en verdient niets anders dan lof. Gemakkelijk één van mijn (en van menig ander) favoriete nummers van Yes. Alles klopt: het subtiele intro van Howe, de stuwende bass van Chris Squire (wat een fenomeen is het toch), de zang van Anderson, de fusion-jazzy drums van Bruford en de iconische keyboard-riedeltjes van de enige echte Rick Wakeman. Al met al op en top Yes dus.

Ook South Side of the Sky is zo'n geweldige compositie. Het heeft een helder afgebakend intro, gevolgd door een rustig middenstuk met de piano in de hoofdrol, wat uiteindelijk uitmondt in een fijne climax (die weer teruggrijpt op het intro). Een fijne compositie die helemaal rond is, met kleurrijke harmonieën en melodieën: smullen!

Heart of the Sunrise is nog zo'n Yes-klassieker en eveneens één van mijn favorieten. Het is echt één van de sterkste composities uit de Yes-catalogus, waarbij ook nog eens van alles en nog wat voorbij komt vliegen. Het nerveuze intro en een ultieme bass-groove die elkaar afwisselen, waarna er een soort bovennatuurlijk couplet komt met een welhaast sereen karakter (ik denk dan altijd dat Anderson de luisteraar als een soort alwetende verteller hier toespreekt). Er komt vervolgens nog een lang instrumentaal gedeelte met onder andere een keyboard solo, waarna het outro afsluit met een variatie op We Have Heaven.

We Have Heaven brengt mij meteen bij het grote minpunt van Fragile, tezamen met de andere mini-composities die dit album kent. Het is namelijk zo dat Fragile als album totaal niet werkt: de solo-composities van de verschillende bandleden verstoren de hele flow van het album, waardoor het niet prettig is om naar te luisteren. Dat neemt natuurlijk niet weg dat deze kortere songs geen hoogtepunten krijgen: op The Fish laat Chris Squire nog maar weer eens zien dat hij tot één van de beste bassisten ooit gerekend kan en mag worden en Mood for a Day bevat lekkere Latijns-Amerikaanse gitaarlijnen (ookal denk ik dat dit nummer wel wat korter had mogen duren). Ook Long Distance Runaround is toch wel een aardig nummer, maar doet me niet bijster veel. Desalniettemin zit het nummer, dat op het eerste gehoor simpel klinkt, behoorlijk goed in elkaar: een vernuftig drumritme waarbij de accenten telkens verschuiven, het speelse karakter van Howes gitaarspel en de fijne bass van Squire (op dit nummer komt de link met Rush duidelijk naar voren).

Het fragiele vierde studioalbum van Yes is een compositorisch gefaald experiment. Waar het idee van enkele solo-composities heel aardig is, komt dat op Fragile totaal niet uit de verf. Cans and Brahms, We Have Heaven en Five per Cent for Nothing zijn allen Yes onwaardig, maar omdat deze nummers gezamenlijk zo'n 7 minuten in beslag nemen, valt de schade te overzien.
Yes stelt me hier enigszins teleur, maar maakt me toch blij met drie iconische composities. Om die reden heb ik Fragile net een tikkeltje hoger zitten dan The Yes Album, maar het scheelt niet veel.

Stand:

1. Fragile - 4*
2. The Yes Album - 4*
3. Time And A Word - 4*
4. Yes - 3.5*

Prima stuk ABDrums. Precies mijn gedachte overigens, al mag ik Long Distance Runaround wel weer graag horen.

Met het eerste deel van dit lange betoog ben ik het wel een beetje mee eens. Maar Long Distance Runaround 'Yes onwaardig' noemen?

Ik moet mezelf dan toch een beetje nuanceren en het anders formuleren: het nummer is niet zozeer Yes onwaardig, maar doet me niet echt veel. Het leadmotiefje van het nummer kan me bijvoorbeeld wel bekoren, maar dat is het dan ook wel.

Daarnaast vind ik het nummer ook passen bij het syndroom waar Fragile aan lijdt zoals ik heb betoogd (onevenwichtig in de composities).

Excuus voor de formulering dus, heb m'n stukje aangepast om te laten zien wat ik bedoel. Het is immers ook al laat…

Wat mij betreft is deze plaat hun beste plaat, omdat het zo speels en divers is, en ook al zijn ze hier ook hoogdravend, het klinkt nog vrij hippie en ongedwongen. Hierna ging het wat mij betreft steeds meer bergafwaarts. Maar zelfs Yes kan geen onvoldoende scoren bij mij (behalve bij Union), omdat het één van mijn eerste ontdekkingen was. Ik luister het, op deze plaat na, alleen nooit.

Long Distance Runaround is wel echt een prog-monster hoor, met een fantastisch pop-nummer erin verstopt. De kracht van Yes.

Nooit de opvolger "Close to the Edge" beluisterd?

Ik denk dat ik eerlijk kan stellen dat ik alle platen tot en met Union uit mijn hoofd ken. Maar ik vind Close to the Edge wel hoogdravender. Maar volgens mij heb ik die een erg hoge score gegeven, met name om Siberian Khatru. Maar nogmaals: Yes scoort nergens onvoldoende (behalve Union).

Dit soort symfo luister ik bijna niet meer, maar omdat Yes toch een beetje hippie en zelfs aardig slordig klinkt em zelfs soms wat 'jazzy' (zoals ook King Crimson, Gentle Giant) vind ik het zo nu en dan best gaaf.

Maar voor een symfoband vind ik 4,5* en voor Close to tyd Edge ook zoiets wel erg hoog. Dus ze doen het wel goed, vind ik. Maar mijn voorkeur ligt wel bij Fragile, wat mij betreft hun onovertroffen meesterwerk.

Over smaak valt niet te twisten en dat is maar goed ook. Geen misverstand: "Fragile" vind ook ik een hartstikke goed album. Het laatste nummer "Heart of the Sunrise" is magistraal! Het onovertroffen meesterwerk van Yes? In mijn beleving is dat de opvolger van "Fragile". Het zijn in ieder geval de twee allerbeste albums van Yes.

Het pijnpunt van Fragile vind ik juist dat het album veel sterke momenten kent, zoals de drie langere composities, maar het als album in z'n geheel juist niet goed werkt. Ik snap wel dat als je de mini-composities weghaalt er 'slechts' zeven mindere minuten op Fragile staan ten opzichte van 34 'goede' minuten (sterker nog, deze 34 minuten behoren absoluut tot het beste dat Yes uit zou brengen), maar als geheel werkt het niet voor mij. Er zit geen fijne flow in.

Daar verschillen de smaken uiteraard over. Mssr Renard noemt het speels en divers, ik denk eerder aan onevenwichtig. We kunnen in ieder geval wel stellen dat Fragile voor het grootste deel behoort tot het beste materiaal binnen de Yes catalogus.

Ik heb ook altijd gevonden dat de kortere, laat ik zeggen de instrumentale "ego" stukjes, wat verdwaald over komen. Dan had ik liever nog een echte song gehad. Wat wel werkt is de soepele overgang van Long Distance Runaround naar Squire's briljantje The Fish.
De "hippie vibe" wat Mssr Renard terecht opmerkt is inderdaad treffend, want de meerstemmige zangpartijen doen regelmatig denken aan Crosby, Stills & Nash, hoe "hippie" wil je het hebben.
Maar eens dat de vaart er wat uit wordt gehaald. Verder zonder meer zo dat het beste van Yes hierop te vinden is.
Heart of the Sunrise is wat mij betreft boven veel verheven wat er in progmuziek gemaakt is. Ondanks de lange speelduur een oorwurm. Fantastische compositie.

In de loop van de jaren heb ik een enorme afkeer ontwikkeld tegen alles wat maar enigzins neigt naar progrock, maar voor mij blijven The Yes Album, Fragile en Close to the Edge altijd boven iedere twijfel verheven. En dan inderdaad met name Heart of the Sunrise!!
On: zonder die vulsels was dit inderdaad een 5-sterren-plaat geweest!! Het haalt inderdaad compleet de flow en de magie er uit.

Afkeer vind ik wat ver gaan (wat mijzelf betreft), maar ik ben wel flink meer richting muziek opgeschoven met meer vrijheid in improvisaties en dat is juist net weer iets wat veel progrock (vooral moderne) mist.

Wanneer progrock richting de fusion of psych opschuift, vind ik het wel vaal erg gaaf. Yes is zo een bandje met een gezonde dosis jazz/fusion en dat hippie-gevoel om het nu nog leuk te vinden.

Een band als Marillion of Genesis mist dat totaal, dus daar maak je me nu niet meer snel blij mee. Overigens hoorde ik laatst zo een gave jazz-cover van Long Distance Runaround. Ik zal het eens opzoeken.

Edit: hier is hij (vanaf 1:05:30), fabuleus gewoon: https://youtu.be/01N6tgSVeo4?t=4020

[quote]Mssr Renard schreef:
Afkeer vind ik wat ver gaan (wat mijzelf betreft), maar ik ben wel flink meer richting muziek opgeschoven met meer vrijheid in improvisaties en dat is juist net weer iets wat veel progrock (vooral moderne) mist.quote]

Je hebt gelijk, maar YES is niet zomaar een bandje. Toch creme de la creme in hun top periode waarin ze moeiteloos verschillende muziekstijlen verkenden. Luister bijvoorbeeld eens naar Relayer van Yes .

Ha, kijk, dit is inderdaad interessant!!
Ik denk dat ik mee ga in jouw nuance. Een nieuwe Marillion trek ik echt voor geen meter, maar ook allerlei mathematisch Scandinavisch gepiel -hoe knap ook- doet me helemaal niets.
Van de andere kant moet het voor mij niet te jazzig (lees: te moeilijk) worden. Voor mij moet plezier liefst worden gekoppeld aan enige mate van behapbaarheid. Vandaar dat ik deze plaat zo waardeer, maar Close to the Edge een beetje op het randje bivakkeert (pun zo bedoeld).
Edit aangezien Tony reageert: Relayer doet me dan weer he-le-maal niets.... Vreemd eigenlijk.....

Prog moet ook swingen, en dat doet het 9 van de 10 keer gewoon niet. Uitzondering is natuurlijk Yes (Bruford), Kraan, Camel, King Crimson (soms) en natuurlijk Gentle Giant (om de bekende bands maar te noemen). Maar zo swingend als blues, funk, jazz en soul is, hoor je niet vaak bij progrock. En dat vind ik gewoon jammer, want lange nummers, daar houd ik wel van. Dus wijk ik uit naar de jamband-muziek en jazz. Sommige fusion is trouwens net zo gekunsteld als progrock. Die scheidslijn is er soms totaal niet.

Ik vind Squire ook wel ook echt een groovy bassist trouwens. Want Howe kan niet echt riffen, maar Squire wel, en dat maakt Yes ook wel erg bijzonder. Niet voor niets dat Squire ook een nummer meespeelde bij Gov't Mule.

Oe, hier komt e.e.a. aan serieus huiswerk voorbij.... Camel krijg ik altijd bultjes van, dus die laat ik lopen.... En doe nog eens een swingende jazz/funktip dan binnen deze discussie..?? Je denkt vast aan het één of ander....

Squire was een gigant. Een solist op zich met die zoemende rickenbecker van 'm.
Met Bruford samen swingde het inderdaad fijn. Bruford is in zijn hele doen en laten een jazzdrummer die het liefst oneven maatsoorten speelde en altijd vol ging voor het avontuur. Niet gek dat hij op een gegeven moment naar King Crimson vertrok, want Robert Fripp ging nog wel wat stapjes verder en daar was improvisatie orde van de dag.
Alan White, heel kundig en steady, was een degelijke vervanger, maar de swing van voorheen bleef een stuk meer achterwege.
Het fundament werd vooral steviger en rockeriger.
Op zich niet verkeerd, maar de formatie Anderson, Bruford, Howe, Squire en Wakeman is veruit mijn favo lineup.

Ik vind juist die korte 'ego-stukjes' wel heel leuk in het geheel. Halen voor mij geenszins de flow uit het geheel. Ze zorgen voor mij juist meer voor korte adempauzes tussen de langere en 'gewichtigere' songs. Nee, ik ben wel blij met Fragile als geheel. Breekbaar hoeft niet iets negatiefs te zijn

Kraan vind ik echt heel gaaf. Duitse funk/fusion met een goede balans tussen wat nummers met zang en instrumentale stukken. Wordt vaak krautrock genoemd, maar is stilistisch eigenlijk gewoon een funkband.

Verder is uiteraard Allman Brothers Band gewoon verplichte kost, maar dit wordt zo off-topic, dat ik snel met een Yes-referentie moet komen, anders krijg ik straf.

De eerste twee soloplaten van Bill Bruford zijn erg gaaf. Lekker swingend en een beetje prog/fusion.

Overigens heb ik in het verleden eens een stukje over de band gepost uit 1972, net na het verschijnen van Fragile. Stukje is nu natuurlijk weer verdwenen, want ik ruim ook nog wel eens te goed mijn archieven op. Ik zal eens kijken of ik het ding nog eens kan inscannen en plaatsen.

Ik heb bij Yes zelfs het idee dat de rollen compleet omgekeerd zijn. Waar Squires basslijnen zeer groovy en heel erg riff-achtig aandoen moet Howe het veel meer hebben van jazz-achtige akkoorden, die eerder complementair zijn aan de riff / het geheel dan dat ze op zichzelf staan. Luister bijvoorbeeld maar naar Total Mass Retain op Close To The Edge (voornamelijk de tweede helft ervan), waar goed naar voren komt wat ik bedoel.

Overigens leuk om te zien dat de discussie rondom Yes-albums weer een beetje oplaait. Blijkbaar maak ik toch iets los hier

Gevonden!
Yes - Pep'72
Sorry, het lukt me niet deze afbeelding gewoon als plaatje in deze post te zetten. Bizar dat niet gewoon een optie is...