Yes - Fragile (1971)

Én op Yesterdays! ruim 10 minuten genieten van America.

close to the edge vind ik niet de beste plaat van yes zitten meesterlijke bij en op normaal yes niveau. goede plaat mooie muziek maar Yes kan meer.

roundabout blijft mooi

mijn vorige bericht was nogal vluchtig geschreven vandaar zo onduidelijk. wat ik bedoelde was:

fragile is niet de beste plaat van yes. er staan meesterlijke nummers op en nummers op normaal yes niveau. samenhang tussen de nummers is niet echt groot. goed album maar yes kan meer.

Zoals op...? Wat hier al eerder is gemeld: op de geremasterde versie van Fragile staat het bonusnummer America (een cover van Simon en Garfunkel). Op dat nummer America hoor je Yes op z'n superbest.

Fragile is geweldig, Close To The Edge is kompleter en heeft vooral ook geen blaartrekkend stuk Sintezeiker zoals Cans & Brahms waar je je doorheen moet werken.

Ik hoor van alle kanten juichkoren over America maar, sorry, ik hoor het er niet aan af. Geef mij maar die andere America van The Nice of ( ook uit de West Side Story ) Something's Coming van Yes mk.I

close to the edge en relayer. om maar eens een kleine greep te doen

Het is het debuut van Steve Howe, maar nog 1 cd vóór Rick Wakeman. Ik ben het eens met kritiek, dat de kleine intermezzo's de cd niet goed recht doen. Ik heb hem weer eens beluisterd en dat kost Fragile 0,5 punten. Maar Roundabout, Heart of the sunrise, Southside of the sky, het is wel het hart van de meest produktieve en artistiek interessantste periode van de band. Live grijpen ze altijd nog weer terug naar dit soort nummers. Kun je toch niet met de de opzet lange nummers en intermezzo's leven? The Yes Album heeft dezelfde opbouw. Vervang ook hier alle korte stukjes, voeg de lange toe (vergeet vooral Yours is no disgrace niet), maak een beetje een smaakvolle volgorde, inbranden maar en al je problemen zijn uit de wereld, al gauw voor net iets langer dan een uur.
Dan nog Misterfool: wie Relayer boven Fragile plaatst is waarschijnlijk de enige met deze smaak maar heeft nog waarschijnlijker Relayer nooit gehoord. Toen ik het laatst nog weer eens probeerde riep mijn ega vanaf grote afstand: Het lijkt wel of ik stervende walvissen hoor. En zo was het ook. De band had 3 jaar nodig om weer enigszins tot zichzelf te komen.

Klein detail, The Yes Album was Steve Howe zijn debuut met Yes.
Rick Wakeman staat ook gewoon vermeld in de line-up voor Fragile.

Excuus, ik liep voor beide heren een cd achter

Fragile komt uit de hoogtijdagen van Yes. De groep loopt hier nog niet over van al te hoogdravende thematiek, en mag een geslaagde plaat genoemd worden.
Sterke werkjes als de klassieker Roundabout, Long Distance Runaround, South Side Of The Sky en met name het fabelachtige
Heart Of The Sunrise, zijn Yessongs die memorabel gebleken zijn.
De korte instrumentale stukjes hadden wat mij betreft niet zo gehoeven. Ik heb het nooit zo gehad op die egotripperij, dan liever een compacte song erbij i.p.v dat gepiel.
De unieke kosmische sound van de groep is in volle glorie te beluisteren. Bill Brufford als Jazzachtige basis, en de immer zoemende bas van Chris Squire als perfecte ondergrond.
Steve Howe speelt verbazendwekkend goed, Rick Wakeman laat horen wat voor virtuoos hij is, en Jon Anderson is Mr.Cosmic himself. Sterk album en de tand des tijds goed doorstaan.

Typisch.
Is het dan geen weergaloze versie?
Ik vind het in ieder geval vele malen beter dan alles waar dat geitenwollensokken-duo mee aan komt kakken (sorry, ben nou eenmaal geen S&G-fan: Té braafjes en PC naar mijn gevoel)

dat maakt wel het verschil denk ik

weergaloos... ik weet het niet... maar ik ben dan ook niet echt een Yes-fan (ik maak graag een uitzondering op momenten dat ze echt grensverleggend bezig waren, maar verder zit de algehele pompositeit en Jon Andersons geitenwollensokken-geneuzel me iets te veel in de weg)

Ja, maar Jon Anderson's Fantasialand-gedreutel (iets waar ik het zeker mee eens ben, maar dat neem ik voor lief met zulke geweldige muziek) staat los van deze cover. En bovendien word het niet bepaald klakkeloos nagespeeld, ze voegen zeker wat eigens toe (-ahem!- ).

Heren, Jon Anderson is onlosmakelijk aan Yes verbonden, elke cd (m.u.v. van Drama) draagt zijn stempel.

@ Casartelli: Fragile is één van de meest grensverleggende cd's van Yes, als je dit toch niet zo'n moment vind, hoor ik graag welke Yes cd wél grensverleggend is geweest.

Fragile is zo'n beetje één van de hoogtepunten uit het werk van Yes. Als je hier niet van houdt wordt het niets meer, of je zou nog kunnen vallen voor de periode met Trevor Rabin.

Ik schreef het wat onzorgvuldig... toen ik 'grensverleggend' schreef, moest ik eerder aan de Close to the Edges en Gates of Deliriums van deze wereld denken. Natuurlijk is Fragile, vooral in vorm, ook een belangrijke plaat geweest voor de ontwikkeling van de progrock in het algemeen en voor Yes in het bijzonder, alleen vind ik hier het eindresultaat van de grensverleggingen dan weer mager.

Edit: ik lees nog even een stukje terug en Misterfool staat zeker niet alleen. Relayer scoort ook bij mij een héél pak beter dan deze.

Klopt ja... het zal wel iets pavloviaans zijn... zodra ik Jon Andersons stem maar hoor, ben ik bang dat hij binnen luttele minuten weer over topografische oceanen begint te zingen of dat hij een rotonde is ofzo...

Daarnaast ben ik wél dol op de geitenwollensokkenmuziek van S&G, dus dat Yes hier met een eigen interpretatie van America komt (wat ik ook zeker niet wel ontkennen), maakt de heiligschennis er voor mij echt niet minder om.

Het lijkt mij moeilijk te ontkennen dat Fragile 1 van de betere albums van Yes is. Afgezien van de wat overbodige (maar gelukkig) korte egotripjes , zijn de songs van een heel hoog niveau.
Stukken als Roundabout , Long Distance Runaround en Heart Of The Sunrise zijn muzikaal gezien interessante en goed geschreven nummers. De thematiek die Jon Anderson hanteert is niet echt mijn stijl , maar hier komt hij er evenals Close To The Edge goed mee weg.
Op Topograghic en Relayer vermoeid de muziek mij en vind ik Anderson ronduit irritant. Daar vind ik het echt een paar bruggen te ver gaan.

Veel wordt er gezegd over de overbodige tussenstukjes, maar hoe zou Long Distance Runaround klinken zonder The Fish aan het einde? Of zouden we echt Mood For A Day willen missen?

Kaztor, ik zou niets willen missen. Tussenstukjes overbodig? Nee dus!
En dan toch nog maar een keer........ Fragile is ook met bonustracks, geremasterd en gedigitaliseerd, uitgebracht. Met daarop: "America" (lange versie). En dat ultieme Yesnummer zou ik al helemaal niet willen missen.

ik hoef Mood for a Day ook niet te missen...

maar het enige nummer waar ik deze cd nog echt voor opzet is Heart of the Sunrise (en in geringe mate South Side of the Sky)... en als ik dan toch aan het zeuren ben: die reprise van We Have Heaven aan het eind van HotS had echt wel achterwege mogen blijven

In mijn oren niet meer dan een overgangs nummer tussen hun meer jazz ge-oriëteerde periode en de meer klassiek ge-oriëteerde periode maar als je dat ultiem vind ....... Ik begin echter wel te vermoeden dat je aandelen in die remastered versie heb .......



Mijn oude franse vinyltje had die reprise er niet achter zitten, misschien is dat iets voor je ?

Ik heb maar een eenvoudig, digitaal cd-tje van Fragile, zonder extra nummers. Die verving mijn oude LP.

Misschien wordt ik toch als te weinig fan beschouwd, al hou ik erg van Yes.

De Enige Echte Ware fan begon met de LP, kocht daarna de cassette (geen krassen), stapte over op de normale cd, kocht voor een betere kwaliteit de digitale versie en later de geremasterde vorm (met extra nummers) Het wachten is dan nog op de SACD versie, zodat je Fragile overal in huis tegelijkertijd kunt draaien. De techneut Yes fan heeft Fragile uiteraard op de I-pod staan.

Aandelen? Nee hoor, gewoon via de platenmaatschappij rechtstreeks afrekenen met de band. Inruil is niet mogelijk.

@droombolus: jazz-periode? klassieke periode? Je maakt mij nieuwsgierig naar je persoonlijke indeling en inschatting van de Yes cd's.

Op Yes & Time And A Word werken ze hun songs nog op een jazzy manier uit. De gitaristen wissel Peter Banks / Steve Howe is gelijk de overschakeling naar een meer klassieke benadering, al hing Tony Kaye op The Yes Album nog aan de rem in zijn weigering om synthesizers te gebruiken ......

Ik ga ze weer eens luisteren, heb ze wel altijd goed gevonden, maar jazz?

Er is inderdaad wel verschil tussen Time and a word en The Yes Album.

Ik dacht dat je dat irritante tweede nummer van Relayer als jazz-fusion zou gaan opvoeren, dat is pas een draak.

Met The Fish heb ik weinig moeite , dat is gewoon een mooie schakeling vanuit Long Distance Runaround.
Over al dat andere blijf ik van mening (hoe fraai ook Mood For a Day mag zijn) dat ze dat lekker op hun soloalbums moeten doen.
Ik had dan liever een compacter sterk Yesnummer extra gehad.
Het bezwaarlijke van veel Symfonische bands (neem E.L.P) dat ze altijd even moeten laten horen hoe goed ze wel niet zijn op hun instrument.
Yes is op zijn best als geheel , dan vloeit er vaak iets magisch uit.

mm relayer mischien. nee even uit met de gein. yes is een geweldige band met geweldige muziek maar echt(succesvol) vooruitstrevend zijn ze niet geweest. enigste uitzonderingen zijn wellicht relayer en topicgraphic oceans. waarvan ik de eerste zeer sterk vind en de tweede wel redelijk.

dit album is gewoon basis symfo. erg goed uitgewerkt dat wel maar helaas de intermessos doen dit album de das om. door de intermessos staat het album net buiten mijn yes top 3.

1 close to the edge
2 relayer
3 the yes album

Hmmm, niemand had destijds een nummer zoals Roundabout gehoord. Het nummer heeft toen heel wat monden open doen vallen van verbazing. 'The Police' is er zowat helemaal op gebaseerd. Als dat niet vernieuwend of grensverleggend is dan weet ik het ook niet.

Straffer nog, oprichter Stewart Copeland wou Sting in zijn band omdat hij vond dat z'n stem op die van Jon Anderson geleek.

Het is leuk gebracht, en die Copeland stijgt wel in mijn achting qua smaak, maar volgens mij had hij Sting vooral nodig als componist.

Trouwens, Anderson was na Tormato (1978) Yes-loos dus hij was wél vrij geweest voor een avontuurtje The Police. Maar ja, ik denk dat hij, als symfo dinosaurus (zo werd hij toch gezien), zijn neus had opgehaald voor wave of reggae-achtige klanken............