menu

Yes - Going for the One (1977)

mijn stem
3,80 (249)
249 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Going for the One (5:32)
  2. Turn of the Century (7:54)
  3. Parallels (5:54)
  4. Wonderous Stories (3:50)
  5. Awaken (15:26)
  6. Montreux's Theme * (2:38)
  7. Vevey (Revisited) * (4:46)
  8. Amazing Grace * (2:36)
  9. Going for the One (Rehearsal) * (5:10)
  10. Parallels (Rehearsal) * (6:21)
  11. Turn of the Century (Rehearsal) * (6:58)
  12. Eastern Number [Early Version of "Awaken"] * (12:16)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 38:36 (1:19:21)
zoeken in:
avatar van kaztor
5,0
vaas schreef:
(quote)


Naast de voortreffelijke tips van Hans Brouwer heb ik nog een toevoeging voor je. Ik wed namelijk dat er op Tales From Topographic Oceans een boel passages staan die koren op jouw molen zijn. Voornamelijk kant 2 (The Remembering) en het laatste stuk van kant 3 (Leaves Of Green gedurende The Ancient) come to mind. Veel rustige (akoestische) stukken met mooie samenzang, alhoewel er ook veel geweld op die plaat staat. Is wel de Yes-plaat waar ik persoonlijk het langst over heb gedaan om in te komen, maar dan heb je naar mijn mening ook wat.

Dus bewaar die maar voor het laatst

Tales, daar moet je je aan overgeven.
Het is geen duik in het diepe, maar meer skydiving.

avatar van kaztor
5,0
sqounk schreef:

Awaken is een wondermooie symphosong. Zo song zou bij andere, mindere symphorock groepen bombastisch en wezenloos klinken (Marilion) Yes kan zo'n complexe song aan, het raakte me aan, onverwachts in mijn hart
.

Sterker nog, ze hebben deze vorm van bombast en technische klasse zowat uitgevonden. Het is meer de vraag of het nummer de band aan kan.

avatar van jorro
4,5
Zonder twijfel één van de betere Yes albums. Close to the Edge blijft mijn nummer 1 van Yes, maar hoe vaker ik dit album hoor hoe meer ik ontdek. In mijn speurtocht langs de lijstjes kom ik het album tegen op de jaarlijst 1977 van Oor. Op een veel te lage 44e plek. Ik heb het album nog weer eens opgezet en ik verhoog van 4 naar 4,5*. Het is groots.

5,0
kaztor schreef:
(quote)

Zijn geen remasters, maar remixen.

Voor nieuwkomers zou ik het gewoon lekker bij dat box setje houden. Ik respecteer Steven voor z’n geweldige werk solo en Porcupine Tree, maar zijn remix-werk vind ik wat overroepen.


100% juiste constatering.Tales of T O. heb ik ook beluisterd in de mix van Steven Wilson, maar dat viel mij bar tegen. Sterker, in vind het een verkrachting van dat top(!) album

4,5
Alleen al voor Awaken meer dan de moeite waard! En Parallels en Wonderous stories erbij en je dag kan niet meer stuk. En gewoon de volgende dag(en) weer!

avatar van gaucho
4,0
SluijterP schreef:
Alleen al voor Awaken meer dan de moeite waard! En Parallels en Wonderous stories erbij en je dag kan niet meer stuk. En gewoon de volgende dag(en) weer!

Precies, dan heb je al drie van de vijf nummers die absolute toppers zijn. De overige twee nummers doen daar wel wat voor onder, maar ik reken deze nog net mee bij het bepalen van de artistieke hoogtijdagen van Yes.

5,0
ach YES bracht dit album uit nadat ze een pauze hadden ingelast. Ik vond hun terugkomst super. Van dit album speelde Yes in 1977 een aantal nummers in Ahoy Rotterdam! ( waar Yesshows is opgenomen)

avatar van meneer
Ik zit wat naar de bonusnummers te luisteren en dan valt 'Vevey Revisited' mij best wel positief op. Ok, de gitaar klinkt wat als gepiel (volgens mij is het ook Anderson omdat hij dit nummer samen met Wakeman heeft geschreven) maar de instrumentatie van het orgel is zeer mooi. Doet mij wat aan de jaren '70' denken toen ik, als bengel, mij wat zat te vervelen bij een slaapverwekkende kerkdienst en alleen zo'n pijporgel mij dan wel kon vermaken.

Maar goed. Ik vroeg mij af: waarom revisited ? Wat onderzoeken natuurlijk maar Vevey is een stadje wat vlakbij Montreux ligt (tevens het nummer voor 'Vevey' op dit album). Anderson & Wakeman zullen wel een paar goede herinneringen hebben liggen daar. Iets met een vegetarische schotel die werd weggespoeld met flink veel bier.

Leuk dit ! Mooi nummer.

avatar van B.Robertson
5,0
B.Robertson (crew)
Dat frisse geluid van Going for the One doet het ook goed met een frisse pint erbij uit de koelkast, zo met het warme weer. Titelnummer werkte vroeger op mijn zenuwen door met name Steve Howe, kan er nu van genieten en Turn of the Century ben ik na verloop van tijd meer gaan waarderen en Parallels is vuurwerk. Wonderous Stories altijd wel favoriet en met Awaken lijkt men ongekende hoogten te bestijgen.

avatar van RuudC
4,5
Dit album heb ik zo vaak in de bakken zien staan en altijd heb ik het genegeerd. Ik vind de hoes niet echt mooi, om het zo maar even te zeggen. Ik verwachtte eigenlijk dat dit album van een commercieëlere en daarmee saaiere periode zou zijn.

Toch mooi als je daarop kan terugkomen. Hoewel Yes hier wel weer een andere koers inslaat en een stuk toegankelijker wordt, kan ik onmogelijk beweren dat het saai is. Het geluid is echt sierlijk geworden, maar het verliest nimmer zijn kracht. Het doet me qua ontwikkeling denken aan Genesis dat met Wind and Wuthering eigenlijk wel een beetje hetzelfde deed. Hopelijk keldert de kwaliteit van Yes met de komende jaren nog niet. Gezien de gemiddeldes vrees ik er wel een beetje voor.

Het mag duidelijk zijn dat Awaken boven de andere songs uittorend. Wat een magistraal epos is dat! Het gebruik van het kerkorgel verdient absoluut een vermelding. Geweldig wat Wakeman hier doet. Ik geniet ook hoe Anderson met zijn vederlichte stem boven alles uitzweeft. Waar metal lekker hels kan zijn, is Awaken absoluut hemels. Ik zou er bijna religieus van worden.

En dan vergeet ik bijna de andere songs die ook zeker indrukwekkend zijn. De opener heeft een lekkere energie. Turn Of The Century laat je dan weer prettig wegdromen, etc. Dat alles met een voor die tijd heel moderne sound. Het is vrij klinisch, maar nergens kil of afstandelijk. Tijdens het luisteren, ben ik gaan zoeken naar het artwork dat Dean gemaakt had... oef..


Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Tales Of Topographic Oceans
7. Fragile
8. Relayer

avatar van jurado
4,0
RuudC schreef:
Tijdens het luisteren, ben ik gaan zoeken naar het artwork dat Dean gemaakt had... oef..



Had Dean ander artwork ontworpen, en zo ja, waar vind ik dat?
Ik kom er met google niet uit..
Het uiteindelijke artwork vind ik best gaaf, ik houd wel van dat retro futurisme.

avatar van meneer
jurado schreef:
Had Dean ander artwork ontworpen, en zo ja, waar vind ik dat?

Home - Roger Dean - rogerdean.com

avatar van RuudC
4,5
Oeps, ik ging uit van deze:

linkje


Quote van de Engelstalige wikipedia:
In addition to a change of producers and engineers, Going for the One also marked a departure in the band's choice of artwork design. Since 1971, they had worked with English artist Roger Dean who became known for his surreal and fantastical landscapes and designed their logo.[24] While the band were recording, Dean had an idea for its sleeve he thought would suit the album which involved pieces of rock floating in the sky with the largest piece containing trees and a pool of water. It was intended to be a sequel design to his art on the band's first live album, Yessongs (1973).[25] However, when Dean flew to Montreux to pitch his idea, his idea was turned down.

avatar van lennert
5,0
Dit was voor mij ook een blinde vlek in de Yes-geschiedenis (nou ja, dat is sowieso alles tussen Relayer en Drama), maar het blijkt een van de meeste platen van deze band te zijn. Mijn kritiek op Relayer was vooral dat het teveel gefocust was op techniek en te weinig op melodie. Prompt is Going For The One een van de meest melodieuze albums uit de band's geschiedenis tot nu toe. En stiekem ook een van de beste.

Hoe gaat ik iets als The Yes Album ook vind, die esotherische toetsenklanken die op Going For The One heen en weer vliegen, brengen me echt in hogere sferen. Zo'n ballad als Turn Of The Century met dat prachtige akoestische gitaarwerk en die fenomenale zanglijnen van Anderson: puur kippenvel. En die tekst over liefde, hoop en verlies doen me een beetje aan Lamplight Symphony van Kansas denken. Maar ja, natuurlijk kunnen we ook niet om Awaken heen, een van de beste lange tracks van de band tot nu toe. Ik denk dat ik slechts de titeltrack van Close To The Edge een mooier nummer vind, want hoe Howe hier fel en melodieus tekeer gaat, gesteund door die machtige ritmesectie en de hemelse klanken van Anderson's zang en Wakeman's toetsen (dat kerkorgel rond 5:45 minuten!): het is werkelijk waar subliem.

De muziek klinkt al iets gepolijster dan het vroege jaren '70 werk, maar de composities en overgave waarmee gespeeld wordt zorgen er echt geen moment voor dat dit ergert. Een onverwachte verrassing en een album dat ik als de sodemieter moet gaan aanschaffen.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Fragile
5. Time And A Word
6. Tales From Topographic Oceans
7. Yes
8. Relayer

avatar van Leptop
3,5
Voor mij trekt Awaken het nog naar 3,5*, maar de overige nummers pakken mij niet zo, ook niet na alle mooie woorden hierboven.

Mssr Renard
Hier revancheert Yes zich. En hoe? Jon and Steve hebben nooit zo heerlijk geklonken als hier.

De slidegitaar op de titeltrack is fenomenaal, en dan die akoestische gitaar op Turn of the Century.

De band lijkt een beetje terug te grijpen naar de basis en alles wat meer basic te houden, terwijl er wel een stap voorwaarts wordt genomen, door wat meer folk- en world-invloeden te introduceren. Ook Wakeman speelt erg mooi piano.

Op de plaat hierna mogen Squire en White weer wat meer los. Bijzonder is wel weer dat White meeschreef aan Turn of the Century, multi-instrumentalist dat hij eigenlijk is.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Mssr Renard schreef:
De slidegitaar op de titeltrack is fenomenaal
Als ik mezelf mag citeren: "Van het titelnummer heb ik jaren gedacht dat Howe daar een slide-gitaar bespeelt en dat de vermelding van een steel-gitaar in het boekje een typo betreft, en een YouTube-filmpje van een live-optreden maakte me pas duidelijk dat Howe die heerlijke herrie toch echt uit dat oorspronkelijk uit de country stammende instrument perst."

Mssr Renard
BoyOnHeavenHill schreef:
(quote)
Als ik mezelf mag citeren: "Van het titelnummer heb ik jaren gedacht dat Howe daar een slide-gitaar bespeelt en dat de vermelding van een steel-gitaar in het boekje een typo betreft, en een YouTube-filmpje van een live-optreden maakte me pas duidelijk dat Howe die heerlijke herrie toch echt uit dat oorspronkelijk uit de country stammende instrument perst."


Toe maar. Maar in principe is lapsteel of pedalsteel ook een instrument dat je met slide speelt. Ik meen dat Wishbone Ash' Ted Turner ook een maestro was op de pedalsteel.

Steelguitar is dus niet helemaal een juiste aanduiding, maar maak dat een platenmaatschappij maar duidelijk, wanneer ze de hoes gaan laten bedrukken.

Mssr Renard
Valt mij trouwens nu pas op hoe het middenstuk van Awaken en het eerste stuk van Atlantis' Agony van Eloy veel met elkaar gemeen hebben. Dat kerkorgel en die ondersteunende bas. Beiden uit 1977, beiden prachtige platen. Alleen, tja Jon is wel echt een veel betere zanger dan Frank.
Maar instrumentaal dus een beetje overeenkomsten.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:52 uur

geplaatst: vandaag om 12:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.