Dire Straits - Communiqué (1979)

Niet het beste album maar zeker een goed album van Dire Straits. Hoewel het niet echt opvalt, zit in 'Lady Writer' óók nog een zeer lastige gitaarsolo van mister Knopfler. Voor de rest mooi album, lekker rustig met uitzondering van 'Lady Writer' dan.

Op één na beste. Echt een geweldige en ook geweldig klinkende plaat dit.

In mijn optiek HET meesterwerk van de band, Alle nummers zijn stuk voor stuk juwelen!

And they saved the best for last, want de laatste twee nummers zijn de uitsmijters!!

Ik Vind deze heel wat minder dan de voorganger maar nog steeds een toppertje. vooral where do you think is goed.
Maar de meeste nummers van dit album komen live beter tot hun recht vooral once upon a time in the west

En dan toch 5 sterren?

Hele grote Straits en Knopfler fan

Het is moeilijk om aan te wijzen welk album nou beter is , het debuut of deze opvolger .
Ze zijn eigenlijk beide even goed , gisteren heb ik Communique nog in z`n geheel gedraaid en daarna het debuut ook maar , ik vind ze beide klassiekers van de bovenste plank , tijdloos .

Helemaal mee eens

Goed album maar mijn voorkeur gaat toch uit naar hun debuut. Verder geen echte uitschieters.

Ik hou het bij deze parel.
Minder grote hits, maar ook heerlijk authentiek.
Een zalige zomeravondplaat.
Ook in de herfst!

Voor mij net een tikkeltje minder dan het debuut, maar dan wel met het sublieme Lady Writer en het mooie Once upon a Time in the West.

Grappig. Ik vind hem net een tikketje beter dan het debuut en een tikkeltje minder dan Making Movies. Meerdere tikkeltjes beter dan Brothers In Arms trouwens.

Ik geef altijd eerst zelf sterren, daarna kijk ik pas wat alle musicmeter collega's geven.

Dat houdt het allemaal een beetje spannend, zeker als bij het verwijderen van de theedoek voor mijn ogen er enige afwijking in opvatting blijkt te zitten.

Hoewel, beschreven sterren zijn vaak hoger dan de mensen die snel een aantal sterren geven en zich dan weer net zo snel verwijderen van deze pagina's. Zo zit ik alsnog dichter bij het gemiddelde dan aanvankelijk gedacht.

Vandaag maar weer eens geluisterd en mijn kritiek blijft al die jaren nog steeds dezelfde: een veel te hoog gaap-gehalte.

Op zich zijn de nummers nog niet eens slecht, maar het zijn veel te veel ballads en voor je gevoel is het album daardoor bijna niet vooruit te branden.

Natuurlijk, van Dire straits verwacht je geen 40 minuten hardrock maar dit...... Een béétje meer pit zou buitengewoon op prijs worden gesteld. En die cd's hebben Dire straits óók gemaakt, laat ik dat voorop stellen.

Maar nogmaals, qua composities is er van Communique nog niet eens zoveel van te zeggen. Was/ben nog altijd zeer gecharmeerd van Where do you think you're going? en Follow me home.

Tekent maar weer eens de klass van Knopfler en Co , elk album is weer anders en dat zet zich voort in z`n solo albums , hoe veelzijdig kan `n artiest zijn .
Gelukkig maar want ik heb `n hekel aan 15 dezelfde albums van `n bepaald artiest.
En even op dit album terug te komen , ik hoor geen enkele ballad en dat terwijl ik dit meesterwerk al 31 jaar luister , ik heb toch niks aan m`n oren , goed ik word 50 maar aan mijn gehoor mankeert nog niks.
Ballads zijn in mijn oren ; Unchained Melody - Rightious Bros en A Whiter Shade Of Pale - Procol Harum , deuntjes waar je lekker met partner op kan schuifelen en daar lenen zich de nummers hier totaal niet voor.

Portobello Belle kan nog enigzins in aanmerking komen voor een ballad , misschien vanwege het enigzins liefelijke karakter ervan .

Afgezien daarvan, ben ik het wel eens met Rudiger . Ballads kan ik verder ook niet bespeuren .
Het hobbelt op een aangename manier wel lekker voort .
Luie laid back muziek voor de late uurtjes .

Een echte Dire Straits ballad komen we pas later tegen op Brothers In Arms . En dat is natuurlijk Why Worry .
Dat viel kennelijk zo op dat zelfs Nanna Mouskouri er mee aan de haal ging .

En Benny Neyman in het Nederlands!

Communique is de tegenhanger van het debuutalbum. Waar die rauw en snel was, is deze rustig en relaxed. Het album is opgenomen op een tropisch eiland en dat hoor je er in terug.

Dit Communique klinkt idd. rustig en relaxed. Hier en daar vind ik het dan wel wat vlak klinken. Daar waar anderen Once upon... en News sterke nummers vinden, vind ik vooral kantA ietwat saai voorbij kabbelen. Met Lady Writer krijgt het geheel wat meer vaart en blijft er ook meer hangen. Edoch kantB maakt e.e.a wel meer dan goed met een Angel of Mercy en het Santaneske Follow me Home. Strakjes in de zomer, nog eens laat opzetten, met buiten een witbiertje ofzo. Voor nu, ruim voldoende.

Groot gelijk. Doe er voor mij ook nog Making Movies en het fel ondergewaardeerde On Every Street bij!

Na herbeluistering van het gehele Dire Straits-euvre moet ik inderdaad toegeven dat deze niks onder doet t.o.v. het debuut. En dat komt vooral door Once upon a Time in the West, Where Do You Think You're Going?, Lady Writer en Portobello Belle.

Ik vind Communique over de hele linie zelfs beter dan het debuut! Alleen Sultans of Swing is beter.

Volkomen mee eens. Het debuut klinkt me vaak wat te recht-toe-recht-aan (m.u.v. Sultans of Swing dus), hier zit wat meer gevoel in de nummers. Alleen het titelnummer en Portobello Belle blijven wat achter.

Deze plaat weer eens flink gedraaid de afgelopen week en dan bij voorkeur op een flink volume om alle subtiliteiten goed tot zijn recht te laten komen. Ik vind deze plaat beter als geheel misschien wel de beste van alle Dire Straits platen. Natuurlijk staan de nummers Tunnel Of Love en Telegraph Road op andere platen maar deze plaat is als geheel zoveel completer dan overige platen in het Dire Straits oeuvre die stuk voor stuk flinke minpunten kennen.

Toch wel lekkere feel good muziek , met een heerlijk relaxt sfeertje
soms ook wel eens lekker om te spelen , hoewel mijn smaak de laaste tijd meer naar de meer heavy muziek neigt.

Na de mega hit die ze met Sultans of swing scoorden, leverde dit album niet zulke grote hits op. En daar ligt misschien nou net de kracht van dit album! Once upon a time, Where do you think, Portobello Belle, Follow me home en Lady writer vind ik sterke nummers, al is het met bijna elk Dire Straits nummer zo dat het live veel energieker overkomt. Die versies prefereer ik in ieder geval. Dit album staat bij mij op dezelfde hoogte als het debuut.

Bij mij ook , goed gezegd en terecht want deze doet niet onder en is zeg maar een debuut deel 2 .

Een debuut deel 2?

Daarmee zeg je dattie eigenlijk overbodig is zeg maar.

Meestal komen 2 de delen vaak niet aan de enkels van het eerste deel.

Ik dacht altijd al dat ik deze niet hoefde te hebben, gelukkig bevestig jij hierboven dat dat zo is rudie. Een deel 2 is bij wat voor film of muziek album bijna altijd voortborduren op wat ze al gemaakt hebben. En gebrek aan inspiratie en creativiteit vind ik, en meestal gewoon poen klopperij zeg maar.

Once Upon A Time ken ik van Alchemy , de rest heb ik weleens gedownload en vind ik stukken minder dan het debuut.

Het debuut album klinkt gewoon stukken frisser dan deze, en de songs vind ik op de 1 of andere manier een stuk scherper klinken op het debuut.

Ik had liever gezien dat de eerste 2 albums als dubbelaar waren uitgebracht onder gelijknamige naam dat was pas een binnenkomer geweest .Vooral ook omdat Communique in het verlengde ligt van de witte.

Op de 1 of andere manier heb ik niet zoveel met deze, maar ook met Making Movies niet.

Private Investegations is een andere koers vind ik, een mooi episch album, en het volgende album van DS die ik echt de moeite van het org bezitten waard vind. En natuurlijk nog Brothers In Arms voor de titeltrack, en daar staan natuurlijk nog heel wat meer mooie nummers op.

En met Alchemy live er nog bij, heb ik eigenlijk aan die 4 albums genoeg org spul in huis om af en toe eens van de straits te kunnen genieten.

Je bedoeld Love over gold denk ik Ricardo? Daar staat Private investigations namelijk op, waar je het over hebt
Ben het niet helemaal met je beweringen eens overigens. Making movies is het eerste album wat anders klinkt. Wat meer rockiger is mijn ervaring. En daardoor (iets) anders dan de eerste 2 vind ik.

Inderdaad je hebt gelijk, ik bedoel natuurlijk Love Over Gold

Het album waar mijn favo Dire Straits nummer Private Investegations op staat.