Rolling Stones - Let It Bleed (1969)

Iets minder dan voorganger, Beggars Banquet. De nummers op deze lp afzonderlijk zijn heel goed, maar ik vind het geheel niet zo sterk (zoals BB als geheel ontzettend sterk was).

Gimme Shelter is natuurlijk een ontzettend gaaf nummer. Mooi intro en vooral de bijdrage van Merry Clayton aan dit nummer is geweldig. Wanneer haar stem overslaat en je een van The Stones bewonderend 'wooh' hoort roepen besef je als luisteraar echt dat er een bepaalde chemie is tussen haar en The Stones: het is die chemie die dit nummer zo ijzersterk maakt. Love In Vain is een prachtige ballad die ook mooi gecoverd is door The Stones (de versie op Get Yer Ya-Ya's Out raakt mij meer, maar deze is ook niet slecht). Country Honk vind ik er wel leuk bijpassen, maar is geen geweldig nummer. Live With Me is een lekkere ruige rocksong die echter niet geweldig is. Ik moet in een echte Stones-bui zijn om dat nummer echt goed te vinden, anders raakt het me niet zo. De titelsong begint mooi maar had iets minder lang door mogen gaan. Midnight Rambler is een van de hoogtepunten van de plaat. Begint al fantastisch met die mooie riff waarna de harmonica er meteen lekker op inhakt. The Stones laten zich hier lekker gaan en er zit een lekkere trance in dit nummer (vooral bij de ritmewisseling). Die zet door tot ze op het eind alles geven en Mick Jagger vol woede en agressie de laatste zin uitkrijst: 'I'LL STICK MY KNIFE RIGHT DOWN YOUR THROAT, BABY, AND IT HURTS'. You Got The Silver heeft een prachtige melodie en ik vind het een van de mooiste Keith Richard-liedjes die ik (tot nu toe) ken. Monkey Man is het echte hoogtepunt van het album. Naast de prachtige pianopartij die als intro dient, zit er nog een hele mooie pianosolo in het middenstuk (jammer dat die op mijn lp zo slecht te horen is). Ik had dan ook eigenlijk liever gehad dat The Stones het daar, wat Let It Bleed betreft, bij gelaten hadden. Het was een mooie afsluiter geweest waarmee ik het album met een betere nasmaak af zou hebben gezet dan met You Can't Always Get What You Want. Het begin is heel mooi als het koor klaar is en het zachte gitaartje het echte nummer inluidt. Het is ook een mooie melodie. Maar na een paar coupletjes begint het voort een beetje vervelend te worden: er zit te weinig variatie in. Op het einde, als het koor mee begint te zingen, zitten er nog wel een paar gave stukjes in, maar het nummer duurt gewoon echt te lang.

Zoals ik al zei: Let It Bleed is voor mij een plaat waar als ik de nummers er afzonderlijk van luister, diep onder de indruk ben, maar dit heb ik minder als ik de hele plaat draai. Het overdonderd me niet zoals bijvoorbeeld Exile On Main St. en Beggars Banquet dat deden. En ik beoordeel Let It Bleed natuurlijk als album: vandaar een 4.0

Ik begin steeds meer into the Stones te geraken. Wát een band is dit eigenlijk, ongeloofelijk. Met dit album als mijn persoonlijk favoriet. Heerlijke rauwe rock&roll/blues, wat her en der inderdaad de... pan... uit... swingt!! Tracks als Gimme Shelter, Monkey Man, Let it Bleed en Midnight Rambler...

Country Honk =geniaal, en veel beter dan Honky Tonk..

mij favo´s± Let it bleed2 Beggars Banquet3 Sticky Fingers4 Goats Head Soup 5Black´n Blue...

Country Honk is voor mij eigenlijk het enige smetje. Ze hadden gewoon Honky Tonk Woman erop moeten zetten. Desalniettemin een fantastisch album: beter dan de voorganger.

Er staan enkele klassiekers op deze plaat, daarom is het ook een standaardwerk dat iedereen zou moeten kennen. 'Gimme Shelter', het titelnummer en de afsluiter zijn prachtig en overbekend, maar daarnaast heeft het album nog wel mooie dingen te bieden, zoals het mooie 'You Got the Silver' en 'Midnight Rambler'. Bovendien vind ik dit qua sfeer wel een mooi geheel, omdat de hele plaat lang eenzelfde moeilijk te beschrijven gevoel je overvalt.

De klassiekers hierop behoren ook tot de beste Stonesnummers . Gimmie Shelter is natuurlijk een opening van jewelste , een tijdloze mystieke rocker . Alles op z'n plek .
Maar ook de slowblues van Love In Vain en de Countryrock in de titeltrack zijn nog altijd magisch .
Midnight Rambler is groots . Thematisch sterk en de duistere sfeer is uitstekend gevangen . Op Get Yer Ya Ya 's Out vind ik de uitvoering een tikkie sterker .
You Got The Silver (Keith laidback ) het vinnige Monkey Man ( misschien een wat onderschat nummer .) en de gospelachtige sfeer in You Can't Always Get What You Want .

Het is niet de beste Stonesschijf , wel 1 van hun beste . Een plaat waar de groep enorm gegroeid is tot een veelzijdige rockband . Dat het nog beter kan bewijzen de heren op Sticky Fingers en natuurlijk Exile , waar alles samen komt .

De Stones gaan ook hier op Let It Bleed lekker hun eigen gang. Verwerken allerlei invloeden en behoren daarmee tot de grote baanbrekers voor diezelfde muzikale stromingen. Destijds bevatte elk Stones album wel een of meerdere klassiekers, in dit geval; Gimme Shelter/Midnight Rambler en het onvergetelijke You can't always get what you want....welke ouder heeft dat nog niet gezegt tegen zijn kind. Tuurlijk heeft Keith Richard ook op dit album zijn eigen moment. Als geheel een afwisselende plaat, maar behoort niet tot mijn favorieten, maar wel lekker om te luisteren.

Toen ik deze LP eind jaren 70 op rood vinyl kocht, dacht ik dat de Bee Gees te horen waren op Gimme Shelter. Mijn herpersing met blanco binnenhoes miste dus de songteksten en vermelding van alle uitvoerenden.
Later heb ik de CD-versie gekocht, die ook de teksten mist, maar de uitvoerenden zijn daarop wel netjes vermeld. Toen wist ik pas dat het Merry Clayton was en niet de Gibb-broertjes.
Een van de betere cover-versies van Gimme Shelter is van Ruth Copeland.
Op de inlay van die jaren 80-CD uitgave van Let It Bleed staat het London-label, terwijl op de CD zelf Decca staat.

Gimme Shelter

Het deel waarin Merry Clayton begint te krijsen blijft voor mij het allermooiste stukje muziek ooit.

Nooit gedacht dat ik een Stones plaat ooit fantastisch zou vinden!
Maar na deze blind gekocht te hebben, is mijn mening volledig veranderd.
Gimmie Shelter was de enige song die ik al kende, een heerlijk nummer, dat direct een goede start neemt. Ze houden haast een constant hoog niveau, zonder in te zakken en dan eindigen met het heerlijke You Can't Always Get What You Want. Ruime 4*

Weergaloos album, alleen maar goede songs.

Midnight Rambler, waanzinnige song. Fantastisch harmonica spel van Jagger. Gimme Shelter, een van de mooiste en organische stukken muziek die ik ken...alles smelt zo mooi samen, het nummer stijgt boven zichzelf uit door de magische zang van Merry Clayton.
Let It Bleed (titelsong) is een lekkere lome countrysong, net als Country Honk...de country invloeden kleuren het album zeer prettig.
Dan 2 ander geweldige songs; Live With Me, die basslijn is echt geweldig net als de gitaarriff. En Monkey Man, geweldig pianospel en geweldige song. You Can't Always Get...is natuurlijk een klassieker, en dat kinderkoor op het eind is gedurft maar fantastisch.

Luister dit album op vinyl, het geluid daarvan zoveel beter dan een mp3 of cd...

5 sterren voor deze parel.

En een van de beste intro's ever ......

inderdaad!

Geweldige opvolger van Beggars Banquet.
Of deze beter is dan zijn voorganger durf ik niet te zeggen, maar het bevat in ieder geval de ultieme Stones song, Gimme Shelter!

De Arthur-Recensies deel 12: Arthur de fan

Heb ik jullie ooit al verteld over mijn liefde voor Gimme Shelter?
Nee?
Wel, dan doe ik het nu. Gimme Shelter staat voor mij aan de wereldtop van muziek, samen met There Is A Light That Never Goes Out van The Smiths.
En waarom?

Wat dat nummer in me los maakt, is eigenlijk best wel moeilijk onder woorden te brengen. Ik heb altijd al een serieuze overschot aan fantasie gehad en sommige songs geven mij door tekst of sfeer aanzet tot het afspelen van een heuse minifilm in mijn hoofd. Het klinkt enorm gek, maar zo gaat het nu eenmaal bij mij. Dat zijn trouwens vaak mijn favoriete nummers, de songs die een hele wereld kunnen oproepen.

En dat doet Gimme Shelter dus ook. Eerst heb je dat vredige begin, met die oehh’s en dat schattige gitaarriedeltje van Keith, en dan vallen de drums in en begint er een soort oorlog, terwijl predikant Mick pleit voor een wereld vol liefde. Dan ontploft plots een bom en zet gastvocalist Merry Cleyton met haar stem het beste moment van de muziekgeschiedenis in. Alsof ze alle slachtoffers van al het kwaad in de wereld vertegenwoordigd, schreeuwt ze het namens hen uit tegen die boze buitenwereld. “Rape, murder, is just a shot away, it’s just a shot away.” Haar stem breekt twee keer. Ik heb nog heel lang kippenvel.

Met zo’n gigantisch hoogtepunt als openingsnummer zou je voor minder vrezen voor de rest van het album. Maar dat valt op deze Let It Bleed reuze mee. Een hele hoop nummers gedrenkt in een Amerikaans Country-en Bluessausje, heel erg Rolling Stones maar tegelijkertijd ook weer niet. Vooral het geweldig opbouwende Midnight Rambler en het knotsgekke Monkey Man zijn meesterwerken. Ook de Robert Johnson-cover Love In Vain mag ik graag horen. Live With Me is het eigenlijk het enige nummer op dit album dat (zwaar) onderdoet voor de rest. Echt ene-oor-in-andere-oor-uitmuziek.

Net zoals het openingsnummer valt de afsluiter qua sfeer een beetje uit de toon in vergelijking met de overige songs op dit album, en toch ook weer niet, want You Can’t Always Get What You Want is niet alleen een waarheid als een koe, het is ook een zeer geslaagd gospeluitstapje en één van de beste afsluiters van een Rolling Stones-plaat ooit. De stemmen van gouwe ouwe Mick en het koortje gastzangeressen veroorzaken bijna iedere luisterbeurt kippenvel, zeker op de uitbarsting aan het einde.

Ik denk dat jullie nu wel doorhebben wat ik vind van deze plaat. Ik vind deze plaat geweldig.

Ik ken nog een mooi stukje gekrijs, de zangeres op Dark side of the moon.

Of het de ultieme is, durf ik niet te zeggen, maar sterk is 'ie zeker.
Opvallend trouwens dat Let it Bleed met dit weergaloze nummer begint en Beggar's Banquet met Sympathy for the Devil. Hierdoor vergeef je het beste nummer van beide platen gelijk in de eerste track!

True.

"Let It Bleed" is waarschijnlijk mijn favoriete Rolling Stones plaat. Net als "Beggar's Banquet" laat deze plaat een mooie mix horen van rock, country, blues en roots. Alleen vind ik "Let It Bleed" net een tikkeltje mooier. De opener "Gimme Shelter" is direct heerlijk. De Robert Johnson klassieker "Love In Vain" krijgt een mooie en verrassende uitvoering. Ik kan me voorstellen dat je hier niet zo van houdt, maar ik vind het intens en meeslepend. "Country Honk" is de country uitvoering van "Honky Tonk Woman", en ik kan deze uitvoering erg waarderen. Heerlijk die country snik erin. "Live With Me" is niet mijn favoriete liedje, maar eigenlijk heeft elk liedje op "Let It Bleed" wel iets. Nou en "Live With Me" heeft een heerlijk rollend basloopje dat in je hoofd blijft zitten. De drie daaropvolgende nummers zijn fantastisch, een mooi drieluik met het titelnummer, het hypnotiserende "Midnight Rambler" met die mooie mondharmonica en een prachtig liedje van en door Keith Richards "You Got the Silver". "Monkey Man" rockt heerlijk en het afsluitende "You Can't Always Get What You Want" wordt mooi vocaal ondersteund door een koor. "Let It Bleed" laat The Rolling Stones horen in topvorm. Jagger zingt fantastisch en de gitaristen Richards en Taylor wisselen elkaar mooi af. Het gitaarspel is veelal ingetogen maar prachtig, het klinkt warm, donker en gloedvol. Na het laatste nummer zet ik de plaat steevast op repeat, want "Let It Bleed" schreeuwt erom om meerdere malen achter elkaar te draaien.

Goed verhaal en de waarheid. The Stones in een artistieke hele sterke periode, die nog wel even zou voortduren.

You got the silver, erg goed Keith nummer. Ik kwam op Youtube een heel aardig filmpje tegen, bijna aandoenlijk.

YouTube - Keith Richard & Ron Wood - You got the silver 2007

Mooie live versie van Gimme Shelter van Mick Jagger met U2, met voor mij toch wel de grote verrassing Fergie van The Black Eyed Peas, die laat horen dat ze aardig goed met deze grootheden overweg kan.

P.S. mijn vrouw vond haar rokje net iets te kort.

http://youtu.be/o42zmYN2_-k

Die versie ken ik ook ja! Ik was ook ontzettend verbaasd dat Fergie dit soort materiaal goed aankan. Ik vind het dan ook nog verbazingwekkender dat ze van die prutmuziek maakt.

En dat ze zo zelfverzekerd over komt op het podium naast Mick Jagger en Bono; zeker niet de minste.
Fergie is bij deze opname zeker de ster van deze drie.

Dat nummer dat ze samen met Slash doet is anders ook te gek vind ik: Slash ft. Fergie

Wat ik ook gaaf vind aan de uitvoering met U2 en Fergie is te zien hoe Bono een stapje terug doet. Alaof hij beseft dat het vooral een duet is tussen Mick en Fergie en U2 slechts als begeleidend orkest dient. Mick is toch wel een geweldige zangpartner, bijna elk duet met hem is toch wel een feestje Of eht nu met Bowie, Jackson of Turner op Live Aid is, hij spat er vanaf maar trekt de ander ook mee. Prachtige wisselwerking tussen hem en de ander.
Overigens vind ik de versie met Lisa in Paradiso 1995 ( te vinden op de bonus dvd van stripped en youtube ) misschien nog wel ietys fijner, heerlijk rouw en vuig maar ook zwaar rockend zoals de Stones kunnen klinken als ze in topvorm zijn.
Bottem line wat betreft mijn beleving : Gimme Shelter is een pronkstonk, evenals dit album.

Gimme Shelter is het ultieme Stones nummer.

Gimme Shelter = rock muziek