menu

The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)

mijn stem
4,21 (849)
849 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Decca

  1. Gimme Shelter (4:30)

    met Merry Clayton

  2. Love in Vain (4:19)
  3. Country Honk (3:07)
  4. Live with Me (3:33)
  5. Let It Bleed (5:27)
  6. Midnight Rambler (6:52)
  7. You Got the Silver (2:50)
  8. Monkey Man (4:11)
  9. You Can't Always Get What You Want (7:28)
totale tijdsduur: 42:17
zoeken in:
avatar van Stijn_Slayer
4,5
En ik altijd maar denken dat het aleatorische muziek was.

avatar van Rudi S
4,5

avatar van RebelINS
5,0
Haha ik bedoel dat Gimme Shelter voor mij dé definitie van rock muziek is.

Nieuwstad
Ronald5150 schreef:
de gitaristen Richards en Taylor wisselen elkaar mooi af.


Mick Taylor speelt alleen mee op Country Honk en Live With Me.

avatar van Ronald5150
4,5
Nieuwstad schreef:
Mick Taylor speelt alleen mee op Country Honk en Live With Me.


Dan is er dus feitelijk gezien sprake van afwisseling Bedankt voor de aanvullende info, altijd leuk om te weten.

Nieuwstad
Ronald5150 schreef:
(quote)


Dan is er dus feitelijk gezien sprake van afwisseling Bedankt voor de aanvullende info, altijd leuk om te weten.


Graag gedaan Wat mij betreft had ie nog wel aan wat meer nummers mogen meewerken hoor. Maar op dit album waren ze vooral nog zoekende naar de juiste gitarist. Tussen Brian Jones en Mick Taylor in hebben ze bijv. ook nog even gewerkt met Ry Cooder gewerkt. Daar zijn ook mooie opnames van.

avatar van musician
5,0
RebelINS schreef:
Haha ik bedoel dat Gimme Shelter voor mij dé definitie van rock muziek is.

En ik denk dat je een heel eind komt met deze gedachte, ook als je het in het algemeen zou stellen. Het nummer staat bij mij in ieder geval ook zeer hoog in de Rolling Stones top 10 aller tijden.

Let it Bleed is geweldig veelzijdig, prachtig om naar te luisteren en de lengte is precies goed, You can't always get what you want een zinderende finale.

Ik had diep adem genomen om te gaan schrijven dat dit wel eens hun beste album ooit zou kunnen zijn, dat daar misschien anders over zou worden gedacht. Maar met een gemiddelde van 4,22 komt de beoordeling De Beste van de Stones waarschijnlijk bij velen al een heel eind in de buurt.

avatar van bikkel2
4,5
Behoort in ieder geval tot dé beste Stonesplaten. Een lijn die eigenlijk al met Beggars Banquet werd ingezet.
Een muzikaal enorm gegroeide band, ook composorisch. Ze durfden meer en dat pakte waanzinnig goed uit.
Zal Mick Taylor hier nog niet veel op gespeeld hebben, zijn bijdragen op de volgende Stonesalbums zijn waanzinnig.
Want een ieder zal toch zo zachtjes aan inzien dat hij de groep naar een hoger plan tilde in de periode 69/74.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Let it Bleed vind ik wel de best geproduceerde Stonesplaat, al zou het materiaal van Exile minder goed werken met deze meer gepolijste productie. Exile heeft net wat meer een 'fuck you-houding' en klinkt wat vercrackter, maar deze vind ik daarna hun beste.

avatar van bikkel2
4,5
Exile is mijn favoriet, en daarna Sticky Fingers, al is die wat rommelig geproduceerd. Maar Let It Bleed komt akelig dicht in de buurt.

avatar van musician
5,0
Ik vind Exile eerlijk gezegd te lang. Het probleem met steeds langer wordende albums is dat de kans dat er één of zelfs een paar mindere nummers op staan, steeds groter wordt. Zou je Exile terugbrengen naar de hoogtepunten in 42 minuten, dezelfde lengte van Let it Bleed, dan zou het album inderdaad beter kunnen zijn.

Maar dat is niet zo en er staan voor mij een paar nummers op die het niveau van Exile in totaliteit omlaag haalt.
En Sticky Fingers is natuurlijk ook grandioos, dat is een mooi vergelijk.

Maar alles van de Rolling Stones in deze periode behoort tot het beste wat ze hebben gemaakt, is zeker waar.

avatar van bikkel2
4,5
Het probleem met dubbelalbums is dat er nog wel eens wat fillers opstaan. Bij Exile totaal geen last van eigenlijk. Heerlijke pure plaat met veel afwisseling. En de soberheid is ook een pluspunt.

Maar nogmaals hoor, het niveau ontloopt elkaar niet veel. Pas na Exile wordt het wat wisselvalliger.

avatar van Casino Boogie
5,0
Let It Bleed is inderdaad erg goed geproduceerd door Jimmy Miller. Voor Let it Bleed was Bruce Botnick als technicus binnengehaald, scheelt ook een slok op een borrel

avatar van De buurman
4,0
Prima Stones plaat. Ondanks dat zo'n beetje mijn favoriete Stones nummer erop staat, Gimme Shelter, vind ik het wel de minste uit de periode 68-72, wat door velen een beetje als hun creatieve piekperiode wordt gezien. Love In Vain en Country Honk met die irritante viool vind ik minder. Dat intro in het geweldige You Can't Always Get vind ik ook tamelijk vervelend. Verder veel goeie stukken. Maar Sticky Fingers en vooral Beggars Banquet vind ik wat rauwer en spannender en hebben betere nummers. Exile is in mijn beleving de onbetwiste topper uit hun oeuvre.

avatar van lennon
4,5
Ooh wat een feest, al dat vinyl wat ik gekocht heb van de Stones. Ik heb er 4 gekocht, en heb n.a.v. de commentaren op MuMe de "beste" er uit te pikken.

Helaas was Sticky Finger niet voorhanden, maar die komt nog wel een keer.

Wederom mijn opmerking over Country: ik heb er niks mee, maar op deze plaat kan ik er wel wat mee. Niet met alles, maar als geheel vind ik het gewoon heel erg lekker!

Country Honk is grappig omdat er een bekende tack wordt omgezet naar een country nummer. Uiteraard is dit gewoon een leuk geintje van de heren, en daarom acceptabel. (welke was er eighenlijk eerder?? Ik denk wel dat het die andere versie is, maar misschien is dit wel de oer versie? Anyone?)

Love in Vain vind ik echt schitterend!! en de bekendere tracks als Midnight rambler, Gimme shelter en You can't always get, behoeven geen extra lof, want dat zijn gewoon top nummers!..

Zelfs het door Richards gezongen You got the silver is heerlijk!!!

Tot nu geen spijt van mijn vinyl aankopen tot nu toe!!!

avatar van Stijn_Slayer
4,5
'Country Honk' was het originele idee, maar verscheen uiteindelijk later. Zo zie je trouwens maar hoe ver de macht van Gram Parsons gaat.

avatar van lennon
4,5
Stijn_Slayer schreef:
Zo zie je trouwens maar hoe ver de macht van Gram Parsons gaat.


aha, dank voor de info. Leg deze zin eens uit?

Cured
Geef mij maar Honky Tonk Women i.p.v. Country Honk. Ik ga meer voor de 'rock' versie dus.

Let It Bleed heeft eén van de meest legendarische en beste openingstracks met Gimme Shelter en zijn sluimerende, donkere apocalyptische intro en de zangkreten van de dame in het muziekale tussenstuk (ben even haar naam kwijt...Marcha ..?). Vind zelf kant A nog het minste (love In Vain is me te klagerig en haalt het vuur direkt na Gimme Shelter er al uit) met als beste nummers het genoemde openingsnummer, het rockende Live With Me en de afsluitende titelsong. Kant B vind ik het best al met al met het heerlijke You Got The Silver inderdaad door Keith. Verder topsongs als Midnight Rambler en de afsluiter You Can't....

avatar van Rudi S
4,5
Merry Clayton ,na de toezegging voor Pink Pop van The RS was weer wat aandacht voor haar, o.a. in DWDD.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
lennon schreef:
(quote)


aha, dank voor de info. Leg deze zin eens uit?


Gram Parsons en Keith Richards waren goede (drugs)maatjes. Parsons hing destijds liever rond met The Rolling Stones dan met zijn eigen Flying Burrito Brothers. Hoewel Parsons niet wereldberoemd was, werd hij in insiderskringen wel gewaardeerd en men had het idee dat er rond Parsons iets nieuws ontstond (country-rock). Volgens Chris Hillman (dacht ik) voelde Parsons zich een soort countrykoning en vond hij het geweldig dat de Stones van hem wilde leren. De countryinvloed in bepaalde Stonesnummers is een direct gevolg van de band tussen Parsons en de Stones.

Mick Jagger leek zich wel wat bedreigd te voelen door Parsons en had het naar verluidt niet zo op hem. Op een gegeven moment moest Parsons repeteren met de Burrito's, maar zat hij doodleuk bij de Stones in de oefenruimte. Jagger vond dat absoluut niet kunnen en heeft hem toen gemeld dat hij moet vertrekken, omdat zijn band op hem zit te wachten.

Er gaan ook wat geruchten dat Parsons ergens op de achtergrond van Exile on Mt. Street te horen zou zijn. En Wild Horses mocht Gram al opnemen voordat de Stones met hun eigen versie kwamen. Sommigen zweren zelfs dat GP het zelf heeft geschreven.

Bij de 1968 tour van The Byrds in Zuid-Afrika ging Parsons niet mee. Volgens Parsons vanwege apartheid, volgens Hillman omdat hij met The Stones wou chillen. Overigens wilde Bill Wyman later de Stones opgeven voor Manassas (met Stephen Stills en Chris Hillman), die ook veel country(-rock) speelden.

Cured
Rudi S schreef:
Merry Clayton ,na de toezegging voor Pink Pop van The RS was weer wat aandacht voor haar, o.a. in DWDD.
Die ja, bedankt Rudi.

Over Gram en Keith: wat Stijn verteld is juist en na /rond Parsons dood in '74 (?) stond Keith volgens mij op nr. 1 als de eerstvolgende drugsdode...(foto's van Keith rond die tijd laten ook een drugsmummy zien incl. verrotte tanden, lijkbleke en 'lege blik ' gezicht(st-uidrukking).

edit: ik zie nu bij de nummer weergave haar naam ook staan bij Gimme Shelter

avatar van Droombolus
4,0
Rudi S schreef:
Merry Clayton ,na de toezegging voor Pink Pop van The RS was weer wat aandacht voor haar, o.a. in DWDD.


En om dan helemaal even door te gaan in de trivia-modus : broer Sam Clayton speelde in die tijd in de band van Delaney & Bonnie en later bij Little Feat

avatar van Edwynn
Laat ik ook eens in de Stoneshype duiken. Verleden jaar had ik wat spul aangeschaft en daar heb ik eigenlijk nauwelijks iets over gepend.

Let It Bleed giert uit de startblokken met Gimme Shelter. Daarna zakt het al snel als een plumpudding in elkaar. Love In Vain en Country Honk zijn niet vooruit te branden en de navolgende rockers missen elke sfeertoon die het bloedstollende openingsnummer aan verwachtingen (bij mij) oproept.

Misschien had er nog wat meer crack gerookt moeten worden tijdens het bepalen van de trackvolgorde om tot het inzicht te komen dat al het kruid in die eerste paar minuten al verrookt wortdt.. Gelukkig hebben ze een tijdje terug 'shuffle' uitgevonden.

Cured
In vergelijking met Gimme Shelter zakt het inderdaad in elkaar en ben het wel met Edwynn eens dat de trackvolgorde in ieder geval de boel wat meer op scherp had kunnen houden.

kistenkuif
Edwynn schreef:
Misschien had er nog wat meer crack gerookt moeten worden tijdens het bepalen van de trackvolgorde....


Volgens mij werd er toen nog geen crack gerookt en zoja dan is het een gratuite misvatting dat het gebruik ervan de trackvolgorde zou kunnen verbeteren. Wat een onzin! Hoe dan?

avatar van Edwynn
Ehm, nou gewoon. Beetje husselen weet je. En dan Shelter lekker achteraan bij Can't Always Get neerzetten. Maar ja, zoals ik al een beetje suggereerde: In 1969 hadden ze hippies en tegenwoordig hebben ze shuffle.

Edwynn schreef:
Gelukkig hebben ze een tijdje terug 'shuffle' uitgevonden.


Dat deden Bob & Earl in da early 60s.

Uit dankbaarheid maakten de Stones deze cover - nooit een fan van geweest

Dit album is absoluut worth having en "You Can't Always..." vond ik een waardige afsluiter. En a propos die Stones - C&W discussie: ik was destijd nogal geschokt toen ik Wild Horses Stoniaans hoorde - nooit gedacht dat Jagger/Richards zo'n tranentrekkende, schmierende pure country song konden pennen - ik zou m'n geld eerder op Gram zetten, alhoewel J&R al eerder in staat bleken om introspectieve, reflectieve (love)songs (As Tears Go, Sweet Lady Jane) te schrijven. Zou Gram wel minimaal invloed/inspiratie willen toedichten.

kistenkuif
Edwynn schreef:
Ehm, nou gewoon. Beetje husselen weet je. En dan Shelter lekker achteraan bij Can't Always Get neerzetten. Maar ja, zoals ik al een beetje suggereerde: In 1969 hadden ze hippies en tegenwoordig hebben ze shuffle.


In 1969 luisterden ze naar albums en nu naar nummers . Welke andere trackvolgorde heb jij nu precies voor ogen bij dit album? Even puzzelen is toch een kleine moeite...

avatar van Edwynn
Het gaat mij er gewoon om dat er na het waanzinnige Gimme Shelter twee van die gezapige ballades geplakt worden. Dan had ik liever gezien dat die twee uit elkaar werden gehaald en er verder naar Shelter toegewerkt werd als een absolute climax. Dat nummer steekt zo torenhoog uit boven de rest dat het gehele album er haast flets van wordt. Ondanks dat er uitstekend uitgewerkt spul op staat. In die zin vind ik dit gewoon een minder geslaagd Stones album. Zeker in vergelijking met Sticky Fingers, 5x12 of Beggars Banquet. Die vind ik allen als geheel beter beluisterbaar

Ik zeg er wel bij dat ik een occassionele luisteraar ben en dat ik niet de nostalgie beleef zoals menigeen alhier. Van veel albums waar ik mee ben opgegroeid zou ik ook van geen andere volgorde willen weten al hing mijn leven er vanaf.

Je kunt het me over een jaar altijd nog eens vragen, wie weet moet het nog verder groeien en denk ik er dan heel anders over. Zo'n rare, grillige druif ben ik dan ook wel weer.

Twee dingen: zoals kistenkuif terecht opmerkt: vroegah (toen de lucht nog schoon was en scharrelvlees niet bestond) bestond ' skippen' niet: je draaide minimaal een plaatkant. Sommigen ontwikkelden toen een voorkeur voor kant 1 of kant 2; daarover bestaat hier een topic.

Daarnaast was het de bedoeling om een album sterk openen, om de aandacht van de luisteraar te grijpen. Kant 2 opent imo ook sterk: Midnight Rambler. In deze tijd maakten The Stones - op eigen kracht - sterke albums. Sticky Fingers - ik had de lp met rits, ooit een cadeau van Stuwa uitzendbureau - is deels gepimpt, door de inbreng van het 'koper',

Gast
geplaatst: vandaag om 20:29 uur

geplaatst: vandaag om 20:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.