The Rolling Stones - Some Girls (1978)

fraaie boedelscheiding: ik was weer naar de rechter gestapt ... sommige vrouwen ... zucht ...

Lekker smerig album. Niet het niveau van hun hoogtijdagen, maar ze hebben wel mindere gemaakt. Ze leken gedurende de 70's wat uit de spotlights te raken, maar kregen met dit album zowel qua publiek en qua muziek toch weer meer aandacht. Van Miss you is niet iedereen gecharmeerd, maar het was hun grootste hit in 5 jaar, mede dankzij de disco-invloed (het heeft trouwens ook een lekker basloopje). When the wip comes down is een lekker smerig rocknummer. Het titelnummer is ook aangenaam en met het niet bijzondere, maar energieke Lies wordt kant 1 besloten. Kant 2 begint met het minste nummer mijns inziens;het melige Far away eyes, jammer (al is het een parodie). Met Respectable roepen ze me weer tot de orde , het is een snelle ruige rocker. Before..vind ik iets minder , maar het is Keiths song en toch ruim voldoende. Dan komt 1 van de beste nummers van Some Girls en überhaupt 1 van hun beste ballads. Het decadente Shattered sluit het album.
Zoals gezegd ,geen klassieker, maar wat mij betreft absoluut een lekker album.

Een lekkere rauwe en ongepolijste Stonesplaat.
De klok gaat hoofdzakelijk weer op rock, maar uitstapjes naar
Disco(Miss You) en Country(Far away Eyes) zijn ook aanwezig.
En ouderwets zorgden The Stones weer voor een relletje vanwege het vrouw onvriendelijke toontje in de titelsong.De hoes werd overigens ook niet door iedereen begrepen.
Verder valt op dat Bill Wyman in een hoop nummers ontbreekt.
Keith speelt heel veel bas op deze plaat.
Songs als Lies, When The Whip Comes Down en Respectable zijn heerlijke vuige rocksongs en Beast Or Burden met die lekkere lome sfeer, is ook heel aardig.
Far Away Eyes is inderdaad melig, maar ik kan er de humor wel van inzien.
Some Girls is niet echt een meesterwerk, maar wel eentje met weinig zwakke plekken, een constante plaat met de produktie weer een stuk puurder.

Vind ik ook een prima album van the Rolling Stones, niet hun beste, maar zeker een album dat er mag zijn.
De hitsingle "Miss You" met een discotintje vind ik wel leuk vooral vanwege de sax en baslijn. Er staan ook een aantal ouderwets smerige rocknummers op dit album zoals "Lies" en "Respectable", wel passend in het punkklimaat waar rauwe en simpele rock'n roll weer in is. De country-parodie "Far Away Eyes" klinkt inderdaad (bedoeld) melig, maar zorgt wel voor afwisseling. "Beast of Burden" (later gecoverd door Bette Midler) en het decadente "Shattered" vind ik ook geslaagd.

Toch weer een heel behoorlijk album van de Stones. Miss You, Beast of Burden, Shattered en Before They Make Me Run zijn allemaal goede nummers.

Ik heb even de clip toegevoegd. Ook via deze link te bekijken:
Rolling Stones - Far Away Eyes

Dank voor de clip, het lijkt wel uit dezelde opnamesessies als Waiting on a friend, alleen die is van 3 jaar later Tattoo you.

Ik sluit mij helemaal aan bij de toch redelijk eensluidende kritieken van Stuart, Bikkel en LucM.

Ik zou er nog aan willen toevoegen, dat ik het niveau van Some girls dermate hoog vind, dat ik toch wel wil spreken van een klassieker in het oeuvre van de Rolling stones.

De band was vooral op zoek naar een antwoord, niet alleen vanwege het magere Black and blue maar ik denk dat de oude rockers zich de kritiek van de punk (1977) toch ergens hebben aangetrokken. Dat ze met een gepaste reactie moesten komen.

Dat is ze in ieder geval gelukt. Dat Miss you in de discotheken belandde vind ik voor dit prima nummer geen drama.

Ik heb dit altijd een zwakke broeder gevonden. In vergelijking met zijn funky voorganger (BnB), zijn gladde naganger (Emotional Rescue) en zeker in vergelijking met meesterwerken als Exile.. en Sticky Fingers. Miss You en Beast of Burden zijn de krakers, maar de rest zit tussen 'ok' en 'verwaarloosbaar'.

Even terugkomend op jou verhaal musician;

Ik vermoed dat The Stones vanaf Goats Head Soup hun eigen ik een beetje aan de kant schoven . Glamrock was erg in(1973) en Jagger begon grote hoeveelheden make-up te gebruiken en zich in strakke glitterpakjes te hijssen .
Die glam , alhoewel gematigd , is enigzins terug te horen op Goats en It's Only Rock 'n Roll .
Net zo zeer dat c.a Somegirls de punk , maar ook de disco hot waren . Respectievelijk de singles Respectable en Miss You zijn daar goede voorbeelden van .
Ook The Stones gingen trends achterna hollen , alleen maar om actueel te blijven . Later zijn ze daar weer een beetje van afgestapt .
Op Tattoo You ( 1 van mijn favoriete Stonesplaten ) zijn ze weer wat meer basic en voornamelijk hunzelf .
Maar Some Girls is wel een heel goede plaat . Ik verhoog 'm naar 4 .

Het is inderdaad zo dat the Rolling Stones zich op sommige albums aanpasten aan de trends van de dag. Voorbeelden zijn "Their Satanic Majesty Request" (psychedelica), "Goats Head Soap" (glamrock) en ook deze "Some Girls" (disco en punk).
Op andere albums zoals "Tattoo You" bleven ze hun oorspronkelijke bluesrock trouw of verrijkten ze die zelfs met nog andere stijlen (country, soul) zoals op de albums "Beggars Banquet" t.e.m. "Exile on Main St.", niet toevallig de Stones-albums die ik de beste vind. Overigens wilde Mick Jagger dat de Stones de trends volgden terwijl Keith Richards juist de bluesrock wilde aanhouden.

Ja Luc je hebt weer eens gelijk . Op Their Satanic Majestic pikten ze eveneens de pschydelia op . Niet echt de gelukkigste keuze achteraf , maar daar zijn de meningen sterk over verdeeld hier op MM.
En dat met name Jagger de trends nogal in de gaten houdt , klopt als een bus .
Bridges To Babylon is ook zo'n album waar Ome Mick zich inliet met een paar hippe producers om het hier en daar wat dansbaarder te laten klinken .
Overigens geheel tegen de zin van Keith , die voor een aantal bijdragen overigens in een later stadium alsnog zijn goedkeuring gaf .

Iedereen roept hier dat Far Away Eyes als parodie bedoeld is. Misschien is dat wel zo, maar country heeft toch altijd een grote rol bij de Stones gespeeld? No Expectation, Country Honk, Dead Flowers, Sweet Virginia etc. etc. Dus waarom zouden ze nu opeens die muziekstijl belachelijk willen maken? Ik vind Far Away Eyes een beetje een zwak en flauw nummer, maar over het algemeen hou ik juist erg van de combinatie Stones & country!

Ja maar in dit geval gaat het om de "Religie Country"

Country Honk, Dead Flowers en Sweet Virginia zijn trouwens ook wel redelijk met een knipoog. Dus niet al te serieus bedoeld.

Nou ja, ik ken sowieso geen zwaar-serieuse nummers van deze band. Alles draait bij hen op het speelplezier. Maar dat is toch iets geheel anders dan ironie?

Ik word er altijd redelijk ongemakkelijk van als een Stonesfan - want dat ben je toch duidelijk - het redelijk fantastische Black and Blue een mager beestje vind, tja, perceptie, perceptie.

Ik ben WEL akkoord dat dit album als geheel iets sterker is, dat is waar, Some Girls is een topper in het Stonesoeuvre. Enkel Lies vind ik een misser.
Maar voor mij is Black and Blue ook een mooi kindje!

Op dit album en voorganger "Black and Blue" zijn the Stones nog in goede doen, al halen ze niet het peil van de meesterwerken "Beggars Banquet" tot en met "Exile". Pas in de jaren '80 komen the Stones af met matige albums.

Wat de Stones op Black and blue ons hebben durven voorschotelen met Cherry Oh baby, Hey Negrita en Melody is nagenoeg mensonterend, haast een belediging voor het vak.

Ben het vóór en ná Black and blue eigenlijk ook niet meer tegengekomen, de Rolling Stones zullen zich er zelf ook een beetje voor hebben geschaamd, vermoed ik dan.

Some girls laat inderdaad alle flauwe reggae-achtige en andere droeve klanken ver achter zich en rockt van begin tot het eind. Er wordt hier soms gesproken over invloeden uit punk en disco (zéér merkwaardige combinatie) maar alleen Miss you kan misschien wat disco-invloeden worden toegekend.

Voor het overige rockt Some girls zoals de Rolling stones horen te rocken. Ben het eens met iedereen die ook Tattoo you (1981) deze kwalificaties toedicht. Dat niveau werd daarna nog maar zelden gehaald.

Tattoo You is in mijn beleving zelfs 1 van de betere Stonesalbums .Al is het feitelijk niet meer dan een bijelkaar geraapt zooitje outtakes (ongeveer vanaf Goats Head Soup )
Het eerste wat mij opviel aan Some Girls toen ik 'm zoveel jaar geleden op de draaitafel legde , was de frisheid en de rauwheid .
Iets wat op Black & Blue al enigzins terugkeerde .
Dat had ik een poosje gemist . Zowel Goats als It's Only Rock 'n Roll zijn acceptabele platen , geen uitschieters , maar ook erg netjes en zelfs wat ingehouden .
When The Whip Comes Down , Respectable , Some Girls , Shattered en Lies zijn stuk voor stuk gedreven rockers met die typische Stonespassie . Dit zijn echt de nummers die het niveau omhoog tillen .

Op "Some Girls" en "Tattoo You" is de gedrevenheid van the Stones inderdaad terug te horen wat ik mis op hun albums nadien, de reden waarom ik ze minder waardeer.

favo Stones album met Miss You en Far Away Eyes als hoogtepunten

4*

Toch stiekem wel een hele goeie Stones-plaat, net als Tattoo You en Black and Blue, Goats head soup en It's only rock & Roll. Hoezo hebben ze na Exile on Main St. geen goeie platen meer gemaakt.

Volgens mij is alleen Beast Of Burden wat ouder.

Ik vind Miss You niet zo geweldig. Ik hoor wel dat het een goed nummer is, maar het is gewoon niet mijn ding. Shattered vind ik ook niet alles. De rest van de plaat vind ik best goed, maar eigenlijk nooit écht geweldig. Of het moet Far Away Eyes zijn, met aansluitend Respectable.

Dit album heb ik nog met de originele hoes, dus met Raquel Welch, Lucille Ball en al die andere dames.

Het beste Stones-album dat ze met Ron Wood in de gelederen opnamen. Hier klonk hun gitaarspel zoals Keith Richards het ooit bedoelde. Hier staan wat mij betreft geen zwakke nummers op.

Nèt als op Tattoo You, waar ook één misbaksel op staat (Neighbours), staat hier een soorgelijk dreunnummer zonder enige melodie; Lies is te vreselijk voor woorden, toch?
Alle andere songs variëren wat mij betreft van goed tot uitstekend.
Ik was - en ben dit nog steeds - erg blij met deze plaat, ik vond de elpeehoes ook zo mooi, dàt ging wat verloren op cd, maar kom...
Prachtalbum, toch?

Niemand heeft op Lies gestemd, dat zegt wel wat Father McKenzie. Voor mij ook de minste van het album. Voor de rest gewoon The Rolling Stones zoals ik ze graag hoor. Hun karakteristieke sound wordt uitstekend gecombineerd met de trend destijds.

'Lies' is lekker pretentieloos een beetje smerig gespeeld. Some Girls is geweldig, en voor my samen met Aftermath en Black & Blue de lekkerste Stones plaat.

Eens; voor mij niet behorende bij de top hier, maar zeker niet de minste.

Ik vind Black and Blue beter.
Er zit veel meer variatie in de liedjes , ze hebben veel meer gedurfd.