Sigur Rós - Valtari (2012)

Dit is toch een nieuwe wind door de platen van Sigur Rós vind ik, Ambient wordt sterk afgewisseld met de Sigur Rós kenmerken.

Met het King Of Limbs effect bedoel je zeker dat mensen iets te hoge verwachtingen hebben zeker?

Ik vind het wel vreemd dat mensen de kritiek geven dat het album te veel lijkt op vorige SR platen terwijl ze Varud het beste nummer vinden. Dat is net het typevoorbeeld van een SR nummer.

The King of Limbs had veel overeenkomsten met het The King of Limbs. Daar had ik het meer over.

? Nu snap ik het niet.

Hij bedoelt overeenkomsten met Kid A, denk ik.

Wie zegt dan dat dit album teveel lijkt op één van hun vorige? Dan heeft de betreffende persoon niet goed genoeg geluisterd. Daarnaast waren velen van ons stiekem aan het wachten op een album in de lijn van () of AB!

Leuk, aardig, fijn, mooi, maar de magie is er hier wel zo'n beetje vanaf. Het is gewoon een prima, sfeervol album geworden met als uitschieter Varúð, want het blijft Sigur Rós en dat zijn prima muzikanten. Maar erg onder de indruk ben ik niet, zeker als je het vergelijkt met eerder werk. De magistrale schoonheid van ( ) zal wel nooit meer terugkomen. Maar misschien moeten we dat ook niet verwachten.

En The King Of Limbs lijkt vele malen minder op Kid A dan het nieuwe album van een willekeurige band op hun vorige werk lijkt. Maar goed

Takk... en Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust leken nochtans door de bend genomen veel meer op hun eerdere werk - vnl Agaetis Byrjun (tenzij die radiovriendelijke post-Coldplay nummertjes op Med Sud... maar van die evolutie was ik toch niet bepaald wild) en die albums worden hier veel hoger aangeslaan.

Ik ga nog maar eens met een halfje omhoog, Valtari is een serieuze groeier die je heel wat luisterbeurten en tijd moet geven. Maar dan heb je ook wat. Van begin tot eind geniet ik van de plaat. Zelfs het vele ontbreken van drums, merk ik niet meer en stoor ik me dus ook niet meer aan.
Varúð is duidelijk mijn favoriet en zelfs een van de betere SIgur Rós songs. 4,5*

Is Varúð zo goed, of is de rest van het album zo matig? Zelf moet ik het nog beluisteren, maar ik heb het idee dat iedereen het liefste een album hoort met een achttal nummers vergelijkbaar met Varúð.

Ik vind Valtari over de hele lijn erg goed, maar Varúð springt er echt wel uit.
Ik had hem trouwens als laatste nummer gezet, dan hadden we een beetje een soort van Untitled 8. Maar natuurlijk minder goed.

Jouw laatste zin slaat nagels met koppen maar het is maar de vraag of dat aan de kwaliteit van de andere nummers ligt of aan het feit dat Varúð het enige nummer is die duidelijk naar een crescendo opbouwt. Varúð is een dijk van een nummer en wat mij betreft beter dan alle naar een climax toewerkende nummers op hun vorige 2 albums maar ik ben blij dat ze voor de rest geen 7 soortgelijke nummers gemaakt hebben anders werd het weer een getelefoneerd trucje.

Ik denk eerder met The Eraser, dus met het soloalbum van Thom Yorke. Ben ik het overigens helemaal mee eens, beide albums bestaan voor een belangrijk deel uit samples en drumloops.

Excuses voor de fout, ik bedoel natuurlijk The Eraser.

Ik heb het album nu al meerdere keren beluisterd en mijn 3.5 blijft staan. Dit omdat ik de eerste 4 nummers gewoon ''sigurros-goed'' vind, terwijl ik de laatste 4 eigenlijk maar matig vind. Er zijn genoeg nummer die ze niet eens op een album hebben uitgebracht die beter zijn als de laatste 4. ik vind ze niet spannend genoeg... ik wacht toch op een bepaalde climax die er niet komt.

Nee liever een achttal nummers met Eg Anda

Varud is trouwens de single

Schitterende keuze.

Eindelijk eens het beste nummer als single.

Hij stond bij de nieuwe singles van StuBru deze week

Ik vind het opzich wel een leuk album maar echt spannend wordt het nergens....

Varúð en Dauðalogn zijn wat mij betreft echt weer van wereldklasse en doen mij dan ook steeds weer naar dit album grijpen. Voor de rest heb ik denk ik het concert in Paradiso nodig om mijn definitieve oordeel over Valtari te kunnen vormen.

Wat heeft een aankomend concert te maken met een studio album?

Het kan je beleving van een cd wel degelijk beinvloeden is ook mijn ervaring dus ik vind die opmerking zo vreemd niet.

Met een voorbeeld van een ander album (en dus kans op off-topic-heid): ik ben op Atom Heart Mother het nummer Fat Old Sun van Pink Floyd pas echt gaan waarderen sinds de liveversie op Live in Gdansk van David Gilmour. Dikke kans dat dit ook met bepaalde nummers van dit album gaat gebeuren. Schoonheid heeft toch vaak raakvlakken met herinnering.

Hier heb je toch wel een punt. Ik ga ze ook live zien maar het moet toch niet zo zijn dat je een album eerst live moet horen om deze echt goed te vinden... Mag niet de insteek zijn iig.

Ik heb deze discussie eens eerder gevoerd, maar ik weet niet meer met wie dat was (dus misschien is wat ik nu zeg niets nieuws voor jullie). Ik kan me wel voorstellen dat een nummer je ineens wel/meer opvalt na 't zien van een concert (bijv. ook vanwege de context), maar dat een concert nodig is om een definitief oordeel te vellen over een album vind ik lastig te begrijpen. Waarom voldoet het album een x aantal keren draaien niet?

Herinneringen spelen soms wel mee, maar die gaan dan toch over het concert?

Uiteraard maar mij kan het soms dan ook beinvloeden hoe ik naar een nummer luister op cd. Daar krijg ik dan een ander gevoel bij. Muziek is emoties; hoe beleef je het en daar kan een concert wel degelijk een bijdrage aan leveren.
Dat je je beoordeling ervan af laat hangen zou ik dan ook weer niet doen (ik jojo dan wel heen en weer met mijn beoordeling zoals ik nu ook al doe want dit album laat me soms volledig koud en dan vind ik het weer mooi). Ik denk dat Fathead dat ook niet helemaal zo bedoelde want anders had hij nu geen beoordeling staan.

Sigur Rós - Valtari

Valtari is al de 6de studioplaat van de Ijslandse band Sigur Rós.
Nu laten ze de Pop sound van de voorganger Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust achter zich en komen ze met Valtari. Een plaat die de killie sfeer van ( ) heeft en de ambient die wat doet denken aan het toch wel geflopte debuut Von.

Valtari is zo te zien hier niet zo geliefd. Toch is Valtari weer een typisch Sigur Rós geval voor mij, je geeft het wat tijd en je krijgt er heel wat voor in de plaats. Waar ik eerst ook erg teleurgesteld was door vooral de overvloed aan ambient en het ontbreken van drums -op een paar uitzonderingen na- ben ik nu erg enthousiast over Valtari.

Het kwartje viel pas, toen ik hem beluisterde met de oortjes in en op weg was door de regen.
De pianotonen leken wel vallende druppels en Jónsi leek wel mee te zijn.
Valtari voelt aan als de hoes, je zit op een schip. Je bent maanden op zee en de kille wind doet je verlangen naar huis.

Dit is dan ook zeker geen plaat om songs apart te gaan beluisteren vind ik.
Valtari is één mooi geheel, die jammer genoeg eindigt met drie instrumentale songs.
De volgorde van de nummers vind ik dan ook één van de weinige minpuntjes aan deze plaat zo had ik Varúð als laatste gezet. En de instrumentale songs verdeeld over de plaat.

We hebben er nu ook een paar Sigur Rós 'klassiekers' bij.
Want Varúð is gewoon schitterend. Het moment waarop ze het 'refrein' zingen verandert er iets aan de muziek, het is alsof ze alle wind die er op dat moment is wegblazen een soort van verademing zeg maar. De herhaling van de titel door het koortje zorgt voor een Untitled 8 effect, en de climax die daarop volgt is fantastisch.
Nee geen moeilijke ritme's, maar gewoon een opzwellend drumgeluid die je wegblaast.

En ondanks dat de druk hoog ligt voor Rembihnútur, omdat hij na mijn favoriet komt, is Rembihnútur toch lichtelijk geniaal! Geen spetterende climax, het blijft allemaal wat kleiner, maar ze weten toch een bepaalde opbouw in de song te steken die je steeds terug doet verlangen naar de song.

Kortom: Valtari zeker niet hun slechtste werk. In tegendeel, Valtari maakt mijn hoge verwachtingenn waar en mag zich één van de beste releases van 2012 tot nu toe noemen. En het zou me niet verwonderen als hij nog zou stijgen in mijn lijstje. 4,5*