Sigur Rós - Valtari (2012)

Klopt, die waardeer ik om die reden ook meer dan deze (ook al heb ik daar eigenlijk meer op aan te merken dan op deze). Ik wil Sigur Ros ook nog niet meteen afschrijven, maar ik vrees er desondanks wel een beetje voor dat ze hun kunstje gaan herhalen. De tijd zal dat uitwijzen.

Het zal misschien ook een beetje samenhangen met de ietwat lange tijd die tussen deze en de voorganger zit. Er is de tijd genomen voor dit album. In die tijd kan veel gedaan, gedacht en geprobeerd worden. Dat maakt het net even iets teleurstellender dan als 'ie in 2009 was verschenen.

Het slotnummer zou niet misstaan op een album van Ólafur Arnalds. Zeker wel neo-klassiek.

Ok volgens mij heb ik wel een aardig idee van de plaat gekregen vandaag aangezien hij de hele dag tijdens het studeren op repeat stond. Ik luister de laatste tijd veel naar artiesten als Arnalds en kan beamen dat dit werk daar zeker mee te vergelijk is.
Waar ik tijdens de eerste luisterbeurten (van de slechte rip die al vroeg op dook) een beetje bang werd dat het allemaal teveel zou kabbelen, ben ik vandaag tot de ontdekking gekomen dat dit inderdaad op de oppervlakte gebeurd, maar dat er heel veel hele mooie subtiele dingen gebeuren. De onderhuidse spanning is wat mij betreft veel groter dan bij de uitbarstingen van de voorgaande albums.

Ik vind het een zeer moedige stap om na het goed onthaalde poppy album, met dit zeer minimale album op de proppen te komen. Mij hebben ze ieder geval wederom voor zich gewonnen!

Afgelopen tijd een aantal keren beluisterd en ja, dat was ook in goede kwaliteit.
Conclusie: je kan horen dat Sigur Rós voor deze plaat zoekende is geweest en dat eigenlijk nog steeds is. Want als ik de geruchten moet geloven is het opnameproces een gedoe geweest. Eerst werd er al een heel album in de prullenbak gegooid en ook met dit werk verliep het in eerste instantie niet soepeltjes. Het zijn de kleine toevoegingen hier en daar, zoals dat gekraak van vinyl in het kabbelende Ekki Múkk, die de heren deed overtuigen om het toch uit te brengen. Wat verder opvalt is het veelvuldig gebruiken van een koor in nummers. Bij Varúð werkt dit het beste, maar dat is dan ook een vertrouwd nummer met de kenmerkende lange opbouw, de hoge stem van zanger Jónsi, een explosie van geluid tegen het einde en een kort maar ingetogen slot.

Persoonlijk ben ik wel blij dat de band (voorlopig) is afgestapt van dat vrolijke en theatrale van Með suð ... . Ook al kan de band backstage zich storten in een enorm feest met veel drank en meezingen met een foute Moldavische hit - Dragostea din tei van O-Zone - , in sombere, lege en desolate klanken maakt de band op mij meer indruk. Helaas zorgt Valtari voorlopig nog niet dat ik kippenvel krijg, iets waar vorige albums van Sigur Rós wel in slaagden. Misschien komt het doordat Valtari een behoorlijk afstandelijk album is geworden. Maar wie weet kan de kippenvel nog komen door er vaker naar te luisteren en zo de geheimen alsnog boven water komen.

Lastig te beoordelen, deze nieuwe SIgur Ros.
Mijns inziens hebben ze begin deze eeuw twee 5-sterren albums afgeleverd: AB en ( ) .
Daarna werd de kwaliteit per album iets minder. In eerste instantie dacht ik dat dat voor Valtari ook goldt, maar na een flink aantal luisterbeuren (nu vooral de echte CD, en met koptelefoon!) kom ik tot de conclusie dat deze me meer raakt dan de vorige, die echt te mainstream voor SR was. Ik vind het alleen HEEL jammer dat ze 3 instrumentale songs op het eind hebben, die ook allemaal maar voortkabbelen. Maar vooral het middengedeelte t/m song 5 doet me heel veel!
Varud is de ultieme Sigur Ros song! Perfecte set afsluiter (eens wat anders dan Untitled 8, al is dat natuurlijk onovertroffen!)

Ik hoop dat de cd weer niet alleen bestaat uit digipack.. en hoop dat er dit keer gewoon een boekje inzit.

Raar dat bijna niemand Eg Anda een hoogtepunt vind van het album. Vind dat toch wel het mooiste en spannendste nummer. Heeft ook wat broeierigs.

Ik vind het een hoogtepunt. Ik krijg kippenvel als Jonsi begint te zingen, net als bij Rembihnútur.

Helaas, geen boekje.

Ekki Múkk is echt zo ontzettend mooi. Elke keer kippenvel. Prachtig. Punt.


Maar wel een mooie digipack!


Helemaal mee eens, mooi verwoord.

Klopt, ik heb hem in bezit. In ieder geval een dikker karton dan het vorige album.

Nu ik hem in goede kwalitiet beluister (eindelijk) op SPotify, hoor ik voor de eerste keer dat er strijkers zijn op Varud. Terwijl ik dat nummer al zo'n 7 keer heb gehoord denk ik.

Vandaar dat ik -hoe moeilijk het soms ook is- tracht niet te luisteren naar slechte leaks tot ik de echte cd in huis heb De firma waar ik 'm besteld heb, heeft 'm gisteren opgestuurd, dus die moet eind volgende week of in het slechtste geval op 4 juni toekomen...

GothicBowie Blogt - bloggen.be recensie, prachtige plaat die je tot volstrekte rust brengt !!

Ik heb een soort haat-liefde verhouding met deze band. Aan de ene kant kant ik het nooit laten om een cd op te zetten en aan de andere kant trappeer ik mezelf dat ik soms geïrriteerd raak als het te zweverig gaat worden en gaat de cd terug de kast in om vervolgens weer ....enz. Ik heb Inni de laatste weken veelvuldig beluisterd en werd daarom toch weer nieuwsgierig naar deze nieuwe Valtari. Dat valt me zeker niet tegen. Het lukt om goed sfeervol te blijven en ik blijf geboeid. Iets wat me bv bij Takk niet lukt. Ik heb de band lang in de progrock hoek ingeschat maar weet even niet of dat wel het juiste stempel is. Valtari is bijna Ambient achtig.

Ik vermoed dat je wel postrock bedoelt.

Alsof al hun vorige platen identiek als deze klinken? 'Valtari' kon onmogelijk verder verwijderd zijn van de lijn van 'Med Sud'. Wat hen hier vooral kan verweten worden, is dat ze hun vernieuwing net iets te drastisch lijken door te voeren. Zelfs op '( )' klinken ze toegankelijker dan hier. Ik denk dat ze hun popgevoelige kant zelf een beetje beu zijn geworden.

Deze CD is zo moeilijk en ondoorgrondelijk, maar na een luisterbeurt of vijf begin ik het toch een ongelofelijke parel te vinden. Veel fans gaan ze er niet mee winnen, maar da's dan ook weer typisch deze band. Helden!

'De lijn van 'Med Sud'.' Vind je dat niet tamelijk overdreven? Wat mij betreft is dat het enige album van ze dat explicieter toegankelijk klinkt en in m'n bericht hierbovenaan op de pagina gaf ik al aan dat die qua geluid afwijkt van de rest.

Met Takk... gingen ze toch ook al die meer toegankelijke richting uit en Jonsi's soloalbum Go kun je daar ook onder plaatsen.

Jonsi tel ik niet mee, hij zal niet voor niets platen onder z'n eigen naam uitbrengen. Takk... vind ik wel meevallen. Die is misschien hooguit iets luchtiger van klank.

Als je in de juiste stemming bent kunnen de laatste drie tracks hemels zijn, maar ik ben geshockeerd door de luiheid die op de rest van het album wordt tentoongespreid. Het is alsof je een goochelaar door wie je vroeger vele malen betovert bent zijn trucks uit ziet leggen. Dodelijk. Wat overblijft is vlakke kitsch en het depressieve gevoel van 'dit was het dan'.

Maar ach, er zijn ergere dingen in het leven natuurlijk.

Heb het album nu 3 keer intensief beluisterd en tot nu toe vind ik dit album de zwakste van Sigur Ros. Varúð is een toppertje, maar de laatste 3 nummers vind ik het toch echt minder worden. Beetje aan de saaie kant, alhoewel het natuurlijk mooie muziek blijft.

Opmerkelijk dat Varúð zo'n populair nummer hier is. Ik vind het misschien wel het dieptepunt van het album. SR heeft dat trucje in het verleden een aantal keer zeer succesvol toegepast en op gezette tijden blijft dat meeslepend om te ondergaan, maar hier klinkt het zo flets voorspelbaar dat ik er echt een beetje treurig van word. Is dit nummer dit niet gewoon populair omdat het een soort ijkpunt is door de herkenbaarheid ervan? Zo van 'oei, ik voel iets van opwinding zowaar'.,.. maar het is slechts de viagra.

Daar heb je wel een punt, over Varúð.

Hier kan ik me erg in vinden. Je wilt dit album eigenlijk wel goed vinden, want wat een staat van dienst heeft Sigur Rós, maar het lukt niet. Het is niet slecht, nee, ik heb slechter gehoord. Maar waar pakt het echt? Misschien bij Varud, de herhaling van zetten.

Tsjonge, die opmerking van Kaasgaaf is wat mij betreft één van de raakste in tijden. En wat Pinjo zegt is daar de perfecte aanvulling op; je wilt dit zo graag toch mooi vinden dat Varud de houvast is.

Varúð past niet op dit album. Dat is het probleem. Het doet me een beetje denken aan Svo Hljótt van Takk. Ik vind het ook zeker niet het beste nummer. Dat is Dauðalogn. Dat daarna overgaat in een Riceboy Sleeps-achtig Varðeldur. Valtari vind ik het enige niet geslaagde nummer, zeker na Varðeldur. Het klinkt haast als de Sigur Rós van hun eerste album.

Leuk plaatje als je de slaap niet kan vatten.

Potverju. Had dit album al vaak beluisterd via streamgedoe, gister uiteraard gelijk geritst van de platenzaak. En gelukkig, na inderdaad veel luisterbeurten verder, stelt Sigur Ros mij niet teleur. Dit is weer hemels. Herhalingsoefening? Who cares. Machtig mooi.

Ja, als je deze opzet terwijl je aan het klussen bent of huiswerk maken, zul je het niet voelen. Maar ik lig nu op de bank, kopje koffie en dit album op en voor de rest niets.. Helemaal niets..

Dat is inderdaad ook hoe ik denk dat hij het best zal doordringen, als het al niet ver de enige manier is. Hij is wat minimalistischer, wat meer ambient (blijkbaar? ) en daarom kan je inderdaad beter met niets anders bezig zijn dan 'luisteren'.
Ik kan er ook ontzettend van genieten 's avonds als ik in bed lig, en nee, niet om bij in slaap te vallen, wel om te luisteren. Liggen en genieten. Zo werkt ie het best (of misschien werkt ie zelfs alleen maar zo).

Ik denk dat Varud voor mij geen 'strohalm' is om mij aan vast te klampen, om het 'goed te willen vinden', maar dat het gewoon weer een pracht van een song is, die niet zou misstaan hebben op andere Sigur Ros albums à la () of bijvoorbeeld Takk. Dat blijft dan ook mijn absolute favoriet van het album.

Zeker niet hun beste, maar wederom allesbehalve een slecht album.