menu

Tool - Lateralus (2001)

mijn stem
4,15 (1236)
1236 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: Volcano

  1. The Grudge (8:36)
  2. Eon Blue Apocalypse (1:04)
  3. The Patient (7:13)
  4. Mantra (1:12)
  5. Schism (6:47)
  6. Parabol (3:04)
  7. Parabola (6:03)
  8. Ticks & Leeches (8:10)
  9. Lateralus (9:24)
  10. Disposition (4:46)
  11. Reflection (11:07)
  12. Triad (8:46)
  13. Faaip de Oiad (2:39)
totale tijdsduur: 1:18:51
zoeken in:
5,0
Mijn eerste stem hier is voor dit album.

Het heeft even nodig gehad maar dan krijg je ook wat. Tool heeft jaren stof lopen happen op mijn harde schijf. Ooit eens gedownload vanwege de hoge noteringen hier op de site. Maar was me allemaal wat te ''rommelig''. Echter bij ''10.000 Days'' viel het kwartje. Dit was (ietsje) makkelijker. Uiteindelijk de overstap gemaakt naar de 2 albums ervoor. Deze zijn uiteindelijk beide uitgegroeid tot het beste wat ik in de kast heb staan, met Lateralus als uitschieter.

De uitbarsting op ''The Grudge'' en de laatste halve minuut van Schism.....gewoon fenomenaal. Samen met ''Reflection'' zijn dit meteen mijn favoriete nummers. Echter op dit albums is ALLES goed! De gehele sfeer is prachtig. De productie is goed. De drums van Danny (ik schaam me nu dat ik vroeger Lars Ulrich goed vond), de zang van Maynard. Alles klopt gewoon. Ik draai deze nu al een jaartje of 2 bijna dagelijks en raak er niet op uitgeluisterd.

Dank aan musicmeter!

avatar van LucM
4,5
Metal-albums beluister ik relatief weinig maar Lateralus is wel een bijzondere luisterervaring. Geen platte nu metal maar metal met inhoud, diepgang en dynamische afwisseling tussen heftige en rustige stukken. De nummers zijn zorgvuldig opgebouwd met de nodige spanning en sfeer en groeien naar een climax. Toegankelijk is het niet echt maar na meerdere luisterbeurten ben ik ervoor gewonnen.

avatar van Misterfool
Uit interesse; plusminus wat voor soort metal heb je tot nu toe beluisterd? Zorgvuldig opgebouwde muziek, met de nodige spanning en sfeer kun je namelijk op wel meer metalalbums terugvinden. Al leg je met zo'n geweldig album als Lateralus de lat wel gelijk erg hoog.

avatar van LucM
4,5
Van Opeth bezit ik ook heel wat albums en die vind ik even goed als Tool (met eveneens spanning en sfeer). Volbeat is wat meer poppy maar vind ik ook erg goed. Van Yngwie Malmsteen heb ik ook enkele albums aangeschaft en die waardeer ik eveneens. Natuurlijk ook een aantal albums van Black Sabbath, Iron Maiden, Saxon en Metallica maar die bezit ik allang.

avatar van Misterfool
Veel doommetal is direct of indirect beïnvloed door Black Sabbath. Wellicht is een band als Candlemass wel een goede tip voor je, van daaruit kun je mooi doorwerken naar modernere doom. Dat is vaak net wat serieuzere metal. Qua progmetal zou je nog Fates Warning kunnen proberen, of als je echt wat meer uitdaging zoekt Meshuggah (djent-metal).

avatar van bikkel2
Tool gaat wat dieper, met dank ook aan hun drummer die stevig speelt, maar een stuk subtieler is dan menig vakbroeder.
Eigenlijk meer dan een drummer alleen.
Veel in de weer met oosterse percussie, wat het wel extra impact geeft.
Ik ga niet uit de bol van Tool, maar het is wel een heel uitzonderlijke band.
King Crimson is een grote invloed.
Meester Fripp schoof wel eens aan tijdens een concert.

5,0
Tool en A Perfect Circle zijn gelijkwaardig...beiden mogen wel weer wat nieuws uitbrengen!

avatar van Don Cappuccino
5,0
Progressieve rock en metal is vaak muziek die langer de tijd nodig heeft om echt door te komen. Toch weet ik nog dat ik op mijn zevende helemaal aan de speakers gekluisterd zat te luisteren toen het intro van The Grudge begon. Compleet geobsedeerd door de magistraal in elkaar verstrengelde bas en drums. Tool was voor mij pure liefde op het eerste gehoor. Deze band is een zeer diepgaande expressie van ritme, een van de meest primitieve communicatievormen die er zijn. Achteraf gezien was het dat oergevoel wat mij gelijk aansprak aan deze band. Pas later kwam het besef van de complexiteit tevoorschijn.

Veertien jaar later en een hele dosis muziekkennis verder kan ik nog steeds concluderen dat Lateralus en Tool uniek in zijn soort is. Ze hebben amper duidelijke stilistische connecties naar de eerdere progrock/metal op King Crimson na. Tool laat zijn virtuositeit namelijk niet ontzettend doorschemeren, net zoals King Crimson dat op een album als Red doet. De composities op Lateralus zijn een staaltje architectuur waar je U tegen zegt: ieder laagje heeft een toevoegende waarde en band neemt ontzettend de tijd om een compositie op te bouwen. Qua metalinvloeden hoor je ook geen sporen van oudere bands op het Amerikaanse Helmet na. Deze band bracht aan het begin van de jaren '90 een nieuwe minimalistische aanpak van metal op de wereld. Geen traditionele gitaarsolo's en staccato riffwerk. Ook draait Tool de rollen van de gitarist en de bassist om. De bassist is de voorman en de gitarist de ondersteuner en sfeerversterker.

De invalshoek van de gitaar bij Tool is er een die meer texturen bijdraagt dan echt veel riffs. Daarmee gooit Tool een vrij vast rockprincipe zo de prullenbak in. Wanneer deze riffs sporadisch tevoorschijn komen zijn het ook wel heerlijke hoekige exemplaren, zoals op het furieuze Ticks and Leeches. Danny Carey en Justin Chancellor zijn de hoofdrolspelers van Lateralus en dé reden waarom Tool zo'n compleet eigen en mystiek geluid heeft. Carey is een met zijn drumstel: iemand die niet hoeft te beuken om te overdonderen. Ook laat hij zijn toms en zelfs tabla's spreken in plaats van een dominante aanwezigheid van de snaredrum, dit zorgt voor een Oosterse invloed en een volledig andere take op rockdrummen dan je gewend was en bent. Samen met Gavin Harrison (Porcupine Tree) en Neil Peart (Rush) behoort hij tot een van de weinige rockdrummers die gruwelijk complexe dingen heel erg voor de hand liggend kan laten klinken. Chancellor draagt extreem veel aan deze plaat bij: weidse baslijnen die in combinatie met Carey's drumspel een ronduit bezwerende uitwerking hebben.

Dan heb ik het nog niet eens gehad over Maynard James Keenan. Hij beweegt zich vloeiend door de muziek en is net als zijn medebandleden van de subtiliteit. Keenan legt heel veel diepte in zijn noten en is vaak qua frasering een met de ritmesectie, wat de bezwering alleen nog maar meer vergroot. Wanneer hij echt de voorgrond neemt worden er onvergetelijke momenten neergezet: ik heb het over De Schreeuw van The Grudge die een ontlading bevat die je zelden hoort.

Lateralus duurt maar liefst 79 minuten, maar het vliegt echt voorbij. Tool is razend populair geworden door volledig zichzelf te zijn en subtiele en ingewikkelde kunstzinnige en eigenzinnige rock/metal te maken, iets dat weinig bands kunnen zeggen. Waar komt dat door?

Tool is puur ritme. In de drums. In de bas. In de zang. In de gitaar. Ritme zegt alles. Tool zegt alles. Lateralus is geen album, maar een ervaring.

avatar van Misterfool
Prima recensie, Don!. Ik ben het dan ook met je eens. Vind het eveneens erg prettig dat Tool weliswaar heel complexe patronen weeft, maar onder tussen niet te koop loopt met hun virtuositeit. KC noem je nog als een band die dat ook doet. Mijns inziens zou je daar nog Rush en Camel bij op mogen tellen.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:39 uur

geplaatst: vandaag om 03:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.