Tool - Lateralus (2001)

Haha, inderdaad!

Waar ik echt volledig weg ben van Opeth en Porcupine Tree, wil het bij Tool maar niet lukken. Ik mis hier vooral de emotie die eerder genoemde wel kunnen leggen in hun muziek. Ik bedoel hier niet enkel vocaal mee, maar zelfs nog meer instrumentaal. Het nummer Schism klinkt meteen lekker in het gehoor. De rest heb ik veel tijd gegeven, maar het wil maar niet vallen....

Ik vond het in het begin ook niets aan, maar opeens viel daar het 10 centje ( kwartjes bestaan niet meer :> ) en zie hier, hij staat op nummer 1 Gewoon genialiteit ten top _0_
Lateralus, het nummer, het hypnotiseert mij gewoon altijd en de rest is net zo sterk

als zelfs de titeltrack je niet pakt, wordt het nooit wat

Ik heb hetzelfde met Tool en Porcupine Tree, daar ben ik volledig weg van. Opeth wil bij mij maar niet vallen.

Dit album is best lastig om hem te waarderen, maar luister alleen maar eens naar de drums. Ik denk dat er maar weinig zijn die zo virtuoos en org kunnen drummen zoals Carey hier op dit album doet. Dit is eigenlijk kwalitatief gezien het beste Tool album. (10.000 days ken ik niet), alleen Aenima beluister ik een stuk liever, omdat ik er gewoon vaker voor in de stemming ben om die te beluisteren. Dit album is gewoon zware kost waar je dan net zin in moet hebben, heb je dat wel, dan is er bijna geen beter album denkbaar vind ik.

Hmmm als ik in een depressive stemming ben luister ik ook wel Naar Floyd's Animals maar wat je zegt deze moet je voor in de stemming zijn en anders ligt mij deze gewoon niet.

gaan we weer, als je niet alles van een band kent kan je ook niet beoordelen of een plaat de beste is

los van het feit dat het totaal niet relevant is

btw, doe eens wat resarch naar drummers van het niveau carey

carey is steengoed maar niet de heiligen de heiligen op drumgebied

Ik kwam trouwens dit tegen op een blog dat ik graag lees. Over het titelnummer.

overthinking, overanalyzing

Het lijkt mij dan ook een aanklacht van de band tegen al die devote fans die iedere millimeter tekst uitpluizen voor 'diepere betekenissen'.
Die zijn er vaak gewoon niet, maar worden gecreëerd.

Oeps! Als ik in overdaad vervallen ben met mijn eerder lange review, was dat niet mijn bedoeling. Ik probeerde enkel mijn interpretatie van elk afzonderlijk nummer te geven.

Die review was schitterend Ik kon me echt in erg veel dingen herkennen.

Ik weet nog niet wat ik er van vind.
Vind het niet slecht maar het pakt me ook nog niet helemaal. Ik kan ook de cd op de een of andere manier niet helemaal afluisteren.
Kan nog veranderen, stem heb ik ook nog niet.

Het kan even duren, laat hem desnoods even liggen tot het moment daar is.

Lateralus vind ik duidelijk een pak minder dan haar voorganger. Deze plaat ontbeert het aan verrassingen en echt leuke instrumentale momenten. Waar Aenima een betere balans kende tussen rust en balans, is Lateralus misschien te vaak te rustig. Geen lekkere adrenalinestoten, maat vaak te langdradige muziek.

Ja, daar bedoel ik mee dat een album als Aenima nog het nummer Intermission had, dat was even heel iets anders. Daar werd ik echt door verrast, dat heb ik bij dit album niet. Hier gaat het te vaak van rustig, naar even wat meer tempo en kracht, naar nog meer rust. Ik mis een geniale uitspatting, dat wil overigens niet zeggen dat ik het qua instrumentatie slecht vind.

Ja, maar toch staat het bol van de verrassingen. Vind ik dus.
De inzet van de bas in Schism, de ontlading van Ticks, het einde en de ritmes van Lateralus, de overgangen in Triad, alle twists in The Grudge, het einde van Parabola, de overgang van Disposition naar Reflection... ik kan nog wel even door. Bovendien vind ik hier, net als op Ænima, de balans tussen de harde en zachte stukken goed. Die balans is enigzins zoek op 10.000 Days.

titeltrack 10 keer achter elkaar draaien en dan hetzelfde durven te beweren

Lateralus heeft (nog meer dan Aenima) tijd nodig. Belangrijk is het er in de stemming voor zijn en aandachtig luisteren. Dan wordt het uiteindelijk hypnotiserend en wil je niet anders meer.

Akkoord met de bovenstaande 3. Ik ben voor dit album na de eerste luisterbeurten begonnen met een 3,5 en ben geleidelijk opgeklommen naar een 5, dus genoeg en aandachtig luisteren is hier echt de boodschap!

En......Bedankt!

Maar jij vond dit een album zonder skipmomenten toch?

Over een geniale cover gesproken... iemand brengt Lateralus op piano.

Dat moet al ontzettend moeilijk zijn om alleen te spelen (het is heel snel bijvoorbeeld), maar dan dat zingen er ook nog bij! Ongeloofelijk.

Geniale cover inderdaad.

schism juist ontdekt. ZALIG NUMMER!
Ik word meer en meer fan van tool
Ga wat meer naar deze cd gaan luisteren

werd tijd

Een zeer goed album en ook een van de enige albums dat ook echt 80 minuten kan boeien. Het drumwerk is echt wel het beste wat ik ooit gehoord heb op een cd! Af en toe echt harde momenten (The Grudge) maar ook hele mooie rustige passages.

The on orbit crew awoke at 4:15pET to the song “Parabola” by Tool, played for astronaut Bob Behnken.
Moet ronduit schitterend zijn om dat te beluisteren terwijl je de wereld onder je ziet voorbij glijden.
http://twitter.com/NASA

Wat een steengoed album zeg!!!!
dit is weer typisch zo,n band die je opeens kan grijpen en je niet snel loslaat,voor de mensen die deze band geen tijd gunnen alsjeblieft gun het de tijd,voor je het weet ben je er verslaafd aan!!!!

Dit album heb ik de tijd gegeven. Eerst vond ik het maar zo zo, en later vond ik het echt super. De laatste tijd draai ik hem nauwlijks nog. Je moet er wel echt voor in de moed zijn en er enorm zin in hebben. En de laatste tijd, (een half jaar ongeveer) staat mijn hoofd niet meer zo naar dit album. Ik hoop dat het gevoel voor dit album wel weer terug komt, maar voorlopig heb ik niet veel zin meer om deze nog te gaan draaien.