Tool - Lateralus (2001)

Serieus... wtf? Moet ik hier om lachen of huilen:

Pitchfork review

Ik neem Pitchfork niet echt serieus, zelfs als je de muziek niet goed vind geef je deze geen 1,9. Ze gaven het album van Kanye West een 10, dat is ook zwaar overdreven.

Maar dit gaat gewoon absoluut nergens over...

Wat is daar zo grappig aan, Karl? Voor de geweldige muzikanten op dit album geef je sowieso al 1 ster.

snap het sowieso niet want als die gast nou overwegend negatef zou zijn, maar dat issie niet, of mis ik hier iets

dat het ene review is met groot kulgehalte is een ander verhaal

Volgens mij is het gewoon ontzettend cynisch / ironisch geschreven..

Die pitchfork review is hilarisch ironisch, aangezien ze kritiek uiten op de breedsprakerigheid en naar hun mening pseudo-diepgang aanwezig in de teksten van MJK terwijl ze zelf het schoolvoorbeeld zijn van word vomit.

Als je de muziek kut vindt, dan geef je een laag punt. Makkelijker dan dat kan ik het niet maken. Het boeit me niet hoe goed het gespeeld is, als het kut klinkt, dan is er blijkbaar toch nog genoeg misgegaan bij het opnemen van een album, en dan is het punt ook terecht laag.

maar het klinkt niet kut

Da's natuurlijk persoonlijke mening, en niet alle meningen moet je delen (al deel ik deze wel met jou). Feitelijk is 'het klinkt kut' misschien wel de beste manier waarop je de muziek kan afwijzen, want daar valt niet veel tegen in te brengen behalve het smaakargument. Want vaak zijn de argumenten waarmee men afkomt om de muziek af breken nogal bedenkelijk, om het zwak uit te drukken.

Een voorbeeld: een kritiek die je vaak te lezen krijgt in verband met Tool is dat de muziek te gekunsteld zou zijn; alsof ze gewoon enkele formules op een bord schrijven en aan de hand daarvan hun arrangement en compositie bepalen. Dat vind ik totale larie die ooit in onvermogen moet zijn geuit door een hater en sindsdien klakkeloos is overgenomen door de horde niet-ingewijdden. Lateralus bevat uitermate spontane muziek, en de mate waarin de gitaarriffs en ritmes in elkaar overvloeien is zo vlot en natuurlijk dat het helemaal niet aanvoelt als technisch gefriemel, al is het technisch wel allemaal erg hoogstaand. Maar waarom zou 'moeilijk om te na te spelen' uitsluiten dat de muziek organisch en spontaan is? Omdat je eigenlijk niet goed kan bedenken wat je slecht vindt aan de muziek en dus met zo'n dooddoener op de proppen moet komen misschien?

De critici verwisselen in dit geval volgens mij het technisch vermogen van de muzikanten met de daad van het mechanisch naspelen. Dit is ook duidelijk merkbaar bij hun optredens - weinig, héél weinig bands hebben zoveel vrijheid in de interpretatie van hun nummers als Tool. Denk aan de volledige ommekeer van Pushit zoals te horen op Salival, de langere versie van Stinkfist of de snelle passage halfweg Schism die ze steevast toevoegen de laatste paar jaren. Dat ze het talent hebben om indien ze willen hun nummers ook exact te repliceren is dan geen punt van kritiek, gewoon een toonbeeld van hun kunnen. Zoals Danny Carey al eens zei in een interview: "Ik speel gewoon op gevoel, behalve sommige karakteristieke fills want ik weet dat er mensen in de zaal zijn die naar het optreden komen om die te horen." Wie een beetje zoekt op youtube komt trouwens al gauw versies tegen van Lateralus waarbij Kirk Hammett van Metallica of Brent Hinds van Mastodon even mee komt jammen.

"Ja maar", komt men dan af, "dat hele gedoe met de fibonacci reeks vind ik toch maar onnozel!"; waarbij men blijkbaar een groot genoeg ego heeft om te veronderstellen dat men verplicht wordt om daarnaar te luisteren. Zo een toevoeging is gewone leuke spielerei, voer voor zij die willen om uit te vlooien en voor zij die een andere mening zijn toegedaan om te negeren. Je daaraan ergeren is even ridicuul als zeggen dat het de muziek zou beter maken - dat doet het immers niet - maar het leuk vinden, dat mag toch? Laat dus varen die gedachte dat je door Tool verplicht wordt om hun muziek te analyseren ('crucify the ego' om Reflection te citeren) en geniet gewoon op een diepgangsniveau naar keuze.

Wat hier op de loer ligt, en wel een probleem is voor sommigen, is de reflex van Toolfans om mensen die de muziek (vaak na een enkele halfslachtige luisterbeurt helaas) afwijzen erop te duiden dat er zoveel lekkers te rapen valt als je de moeite doet om verder te luisteren. Alsof je iemand die leert rekenen en na vruchteloos proberen gefrustreerd de handdoek in de ring gooit aanmaant om toch even op de tanden te bijten want "straks kan je dan de mooiheid van e^{i*pi}+1=0 appreciëren. 't Is niet voor iedereen weggelegd, maar wie de microbe wel te pakken krijgt kan soms nogal fanatiek tekeer gaan. Wat dan weer tegenreacties uitlokt, en zo loopt het allemaal al gauw uit de hand. Net zoals dit tekstje nogal uit de hand is gelopen.

Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat je niet per se X sterren of hoger moet geven, alleen maar omdat het strak gespeeld is. Muziek is geen optelsom, muziek is emotie: of iets strak in elkaar zit is niet noodzakelijkerwijs van belang om geraakt te worden door muziek, dus is het argument dat je een X aantal sterren moet geven onzinnig.

uiteraard, een grote kutplaat die ik graag mag draaien kan van mij best een 4 krijgen, omdat ik het leuk vind, hoe slecht het ook kan zijn, en zo kan een band als dream theater van mij een 0,5 krijgen, omdat het speltechnisch wel enorm knap is, maar me totaal niet aanstaat wat men laat horen

nochtans , klein repliek op het betoog van cajarigon, spontaan is iig niet tools handelsmerk

organisch wel, en ik verwacht dan ook dat de volgende plaat zodanig in elkaar steekt dat van afzonderlijke nummers geen enkele sprake meer is maar van kop tot staart 1 grote soundscape die zodanig is opgebouwd dat de liefhebber mpdrietjes kan knippen en plakken wat het wil, het altijd klopt, wat men er ook van maakt

lateralus heeft er al wat van weg

Beetje vreemde redenatie Malle, jij noemt het een kop-staart album, maar je kunt knippen en plakken wat je wilt en het maakt niet uit verder.

Jij zoekt dus eigenlijk een gestructureerd, ongestructureerd album zeg maar.

Soundscapes is ook echt mijn ding, maar als je kunt plakken en knippen wat je wilt en het klopt altijd, dan zou je aan een 15 minuten durend album ook genoeg hebben in jouw beleving zeg maar, want dan is het veel van hetzelfde volgens mij.

Of begrijp ik je nu verkeerd?

In Schism en Parabol/Parabola bijvoorbeeld hoor ik duidelijk lijn in het nummer.

Parabola

Op zijn tijd vind ik dit een mooi plaatje om te draaien, alleen te deprimerend en te zwaarmoedig om vaak aan te horen.

Hoe goed dit album ook zijn mag en hoe goed ik hem ook vind, ik draai hem hoogst zelden.

Geef mij Aenima dan maar bevalt mij beter dan deze meestal, maar eenmaal in de juiste stemming weet ik ook wel dat deze intenser is.

Valt ook niet mee om bij de slimme mensen te horen die dit soort muziek bevalt te horen.

Zeker als je je zin zo neerschrijft.

Gekunsteld? Welnee. Daarvoor bevat de plaat veel te veel emotie. Dat is het eerste wat ik erin hoorde. Emotionele harde rock. Pas later ontdekte ik dat de nummers ook nog eens technisch en compositiorisch gezien buitengewoon ingenieus in elkaar steken. Ik vind Lateralus allerminst druk of complex overkomen. Maar ik moet wel zeggen dat ik van alle Toolplaten Lateralus de minst toegankelijke vond.
En liedjes hoeven toch niet altijd een duidelijke kop of staart te bevatten toch? Dat is meer iets voor de Van Tijntjes en Hartkampjes

in zoverre dat ik poogde iets onder woorden te brengen waarrvan het bestaan allerminst zeker is of zelfs het vermoeden

wat ik bedoelde te zeggen is dat ik zeer benieuwd ben of tool het voor elkaar krijgt ergens mee aan te komen wat al het voorgaande overtreft

Even Gajarigon bijtreden met zijn post die ongeveer exact verwoordt wat ik wilde zeggen.

Nog even de aandacht vestigen op Ticks & Leeches: wat een gruwelijk goed nummer blijft het toch. Dat sfeerzettende middenstuk als een kalmte voor de storm om dan ineens over te vloeien in een spetterende, snoeiharde finale. Heeerlijk.

Vind die toch het minste nummer van het album. Hij valt zo uit de toon bij de rest ervan: veel harder, geschreeuw, opbouw anders dan de rest.
Vind het vooral teruggrijpen naar het onvolwassenere en agressievere opiate, terwijl ze toch een behoorlijke sprong qua ontwikkeling hebben gemaakt. Dat ze op Lateralus weer hierop teruggrijpen snap ik dan niet helemaal. Verder maakt de rest van het album dit meer dan goed

Ben ik het niet echt mee eens. In vergelijking met de agressieve sound van eerdere albums lijkt Tick&Leeches toch een stuk gecontroleerder. Waarschijnlijk komt dat ook door de productie: dit nummer klinkt toch een stuk cleaner dan nummers op de eerdere albums waar veel meer een rauwere garagesound in zit. Bovendien bevat Lateralus wel meer agressieve stukken zoals de schreeuw in The Grudge, dus voor mij valt het niet echt uit de toon. Gewoon goed voor de afwisseling!

het enige nummer wat ik niet zou missen is parabola, om het maar niet over the mantra en faaip te hebben. Op één of andere manier hoor ik hier een heel simpel poppy rocknummer in.

Over triad, ben ik het deels eens, hoewel , ene interessant stuk 'muziek', maar mantra, sjonge, de plaat kan nie zonder

Had ik al gezegd dat Lataralus het beste nummer aller tijden is?



Hij gaar er weer heerlijk in zon na de start van de lente, de winterdepressie is in 9.34 weggevaagd

Ik kan het zo niet goed vinden op internet, maar ik heb eens gelezen dat er een verborgen boodschap zit in het cd - hoesje. Weet er iemand of dit juist is? En waar dan?

Er zijn een hoop van dat soort verhalen in omloop over de cd-hoesjes, de clips en de nummers zelf. Ik had zelf ergens gelezen dat er een verborgen boodschap zit in de foto's van het artwork van 10.000 days. De leden van de band ontkrachten zoiets nooit en zijn zelf ook lekker vaag. Zo worden dit soort verhalen in stand gehouden.

Kijk maar eens op youtube bij tool secret message of zoiets. Genoeg te vinden.

Oja ik heb me vergist van cd. Het was inderdaad die van 10,000 days waar de verborgen boodschap inzat. Desalniettemin, vet artwork!