UB40 - Present Arms (1981)

Dit tweede album van UB40 stelt in ieder geval niet teleur, met opnieuw een reeks sterke composities en ditmaal ook een voller en warmer geluid. Als minpunten moet worden gezegd dat er wel wat saaie stukken op staan, zoals de lange uitloop van Don't let it pass you by en de melige plaatafsluiter Lamb's bread, en dat het album misschien ook wel een tikkie langer had gekund (twee nummers en acht minuten korter dan het drie kwartier durende en bovendien de volle speelduur lang interessante Signing off).

De CD-uitgave bevat als bonustracks de twee nummers die bij de oorspronkelijke elpee als 45-toeren-single werden bijgeleverd. Daaronder is vooral interessant het extreem swingende Don't walk on the grass, met een verslavend oplopend saxloopje (dat overigens op het volgende reguliere album UB44 nog in Folitician zou worden gerecycled). Maar het hoogtepunt voor mij is toch de fantastische single One in ten, waarvan de tekst in het refrein gebruik maakt van een bijzonder sluwe "statistische" invalshoek:

I am the one in ten - a number on a list
I am the one in ten - even though I don't exist
Nobody knows me but I'm always there
A statistical reminder of a world that doesn't care

waarna in elk couplet het abstracte "statistische" individu concreet wordt uitgebeeld, als een soort Elckerlyc aan de onderkant van de samenleving. Een uitstekende tekst voor een geweldig nummer. Gelukkig zat UB40 op dit album nog niet aan de rode rode wijn.

Ik heb afspeellijsten waarin new wave op chronologische volgorde staat, steeds één nummer per album. De albums daarachter ben ik aan het beluisteren, en zo ga ik van de hak op de tak van het ene naar het andere album. Allemaal passen ze in het containerbegrip 'new wave'; van punk tot reggae en soms klinken die genres samen bij één groep, zoals bij mijn vorige station.
Na het debuut van Au Pairs (op hen kom ik dadelijk kort terug) volgt op mijn lijst single One in Ten, een lied over de werkloosheid en moedeloosheid ten tijde van prime minister Thatcher. Afkomstig van Present Arms, de tweede van UB40.
Eigenlijk wilde ik het bij UB40's debuut Signing Off laten, maar na de kritiek die starsailor daar gaf, vond ik bij nader inzien dat ik in ieder geval de opvolger een kans moest geven. En raad eens wat: die bevalt veel beter!

Veel reggae kwam ik al tegen binnen de new wave. Het bekendst zijn, met ook in Nederland hits, The Police en Fischer-Z. Zij integreerden het genre in hun muziek, net als vele andere groepen. De reggae klinkt echter nergens zo dominant als bij UB40, uitgezonderd The Slits.
Op Present Arms blue-eyed reggae met de nodige dub, oftewel talrijke echo-effecten in zang, gitaar, blazers en drums. Als dan bovendien de melodieën bevallen, dán heb je me. Waar ik het debuut te glad vond, heb ik dat hier totaal niet - op het te gelikte Don't Slow Down na.
Voor het overige komt de muziek oprecht en integer binnen en kennelijk ben ik daarin niet de enige: op streaming zag ik bij het bandprofiel van de Au Pairs dat bassiste Jane Munro een t-shirt van Present Arms draagt! Dezelfde foto duikt op bij dit artikel.

Lekker zijn de blazers, te weten Astro op trompet, Norman Hassan op trombone en Brian Travers op saxofoon. Dat Astro ook de toasts (praatzang) doet en dat er meer zwarte zang op Present Arms klinkt, vergroot de variatie en sfeer, terwijl Ali (Alistair) Campbell verantwoordelijk is voor de "witte zang". Zo ontstaat een multiraciale smeltkroes, eentje die ik eerder bij The Specials en The Selecter tegenkwam. Daar klinkt vooral ska, bij UB40 liggen de tempo's lager, verpakt in sterk materiaal.
UB40 is hier nog volop sociaal en politiek betrokken. Zo moet in Sardonicus de Amerikaanse president Ronald Reagan het ontgelden en de titel van slotnummer Don't Walk on the Grass (zo'n typisch Brits bordje in parken) heeft een dubbele bodem: een pleidooi voor de legalisatie van weed. Het nummer is instrumentaal en producers Ray Falconer en Rob Lamb leefden zich er met de leden van UB40 helemaal uit. Een sterke climax.

In Nederland waren er geen hitsingles van dit album, in het Verenigd Koninkrijk wel: Don't Let it Pass You By / Don't Slow Down (dubbele A-kant) haalde er eind mei '81 #16, One in Ten landde eind augustus op #7; de elpee werd net als de voorganger #2 en wel in juni. Al in oktober verscheen een dubversie van de plaat getiteld Present Arms in Dub die beduidend anders klinkt. Daar kom ik aan toe bij die maand.
Resteert de opmerking dat One in Ten in 1993 alsnog een #22-hit werd in Nederland, dan in de versie van 808 State vs. UB40, hier te zien/horen.

Ik blijf in mijn reis door new wave bij eind mei 1981. Dan verschijnt single All Stood Still van Ultravox in de Britse hitparade. Het is afkomstig van Vienna en alhoewel ik dat album eerder besprak, is het goed om kort bij die single stil te staan.