Bob Dylan - Tempest (2012)
mijn stem
337 stemmen
Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Columbia
-
Duquesne Whistle (5:43)
-
Soon After Midnight (3:27)
-
Narrow Way (7:28)
-
Long and Wasted Years (3:46)
-
Pay in Blood (5:09)
-
Scarlet Town (7:17)
-
Early Roman Kings (5:14)
-
Tin Angel (9:05)
-
Tempest (13:54)
-
Roll on John (7:25)
0
geplaatst: 3 oktober 2012, 22:40 uur
Ik heb uiteindelijk de knoop kunnen doorhakken en ben tot de conclusie gekomen dat dit een vier punten album is met wellicht een verhoging in de toekomst. De reden waarom ik het een vier geef is omdat ik vind dat het album toch wel traag op gang komt. Maar als het eenmaal op gang komt, dan komt het ook in gang! Ik kan niet echt een nummer noemen waar het album 'echt begint', maar het is in ieder geval wel duidelijk hoorbaar in het midden. En vanaf dan kan het album weinig misdoen. Ik kan dan zelfs houden van het 'jatwerk' Early Roman Kings, beter bekend als Mannish Boy afkomstig van mijn favoriete blues zanger Muddy Waters.
Waar ik nog beter kan van houden is Tin Angel en Tempest. Ze zijn beide de twee langste nummers van het album, maar ook de enige twee beste nummers van het album. En dat is opmerkelijk te noemen, want nummers van en om de tien minuten die in deze stijl gezongen worden hebben het altijd lastig om me te overtuigen.
Een ander opmerkelijk gegeven van dit album is dat Bob Dylan voor zijn leeftijd en een verrotte stem hier heel goed kan zingen. Het was misschien een aanpassing voor hem, maar die aanpassing heeft hem wel degelijk goed gedaan. En om eerlijk te zijn was ik daar in het begin wel bang voor. Gelukkig was die angst voor niets nodig. Ik vind het eerlijk gezegd wel fijn klinken, iets wat eigenlijk nu enorm ironisch overkomt.
Dylan zijn vernieuwingsdrang is waarschijnlijk met het ouder worden verdwenen, want het is soms echt een uitstapje naar het verleden. Ik vind het daarom ook meer neigen naar de traditionele folk, maar wel op maat gemaakt voor de jaren '00. En dat maakt het uitstapje prettig en zorgt voor de positieve ervaring. Een positieve ervaring die het album dan ook laat uitschijnen, ondanks de soms wat zwaarmoedige teksten zoals het verhaal van de Titanic op het titelnummer Tempest en het - soort van hommage naar John Lennon - nummer Roll on John genaamd. Een staande ovatie dus voor wat Bob Dylan heeft verwezenlijkt op deze plaat!
Waar ik nog beter kan van houden is Tin Angel en Tempest. Ze zijn beide de twee langste nummers van het album, maar ook de enige twee beste nummers van het album. En dat is opmerkelijk te noemen, want nummers van en om de tien minuten die in deze stijl gezongen worden hebben het altijd lastig om me te overtuigen.
Een ander opmerkelijk gegeven van dit album is dat Bob Dylan voor zijn leeftijd en een verrotte stem hier heel goed kan zingen. Het was misschien een aanpassing voor hem, maar die aanpassing heeft hem wel degelijk goed gedaan. En om eerlijk te zijn was ik daar in het begin wel bang voor. Gelukkig was die angst voor niets nodig. Ik vind het eerlijk gezegd wel fijn klinken, iets wat eigenlijk nu enorm ironisch overkomt.
Dylan zijn vernieuwingsdrang is waarschijnlijk met het ouder worden verdwenen, want het is soms echt een uitstapje naar het verleden. Ik vind het daarom ook meer neigen naar de traditionele folk, maar wel op maat gemaakt voor de jaren '00. En dat maakt het uitstapje prettig en zorgt voor de positieve ervaring. Een positieve ervaring die het album dan ook laat uitschijnen, ondanks de soms wat zwaarmoedige teksten zoals het verhaal van de Titanic op het titelnummer Tempest en het - soort van hommage naar John Lennon - nummer Roll on John genaamd. Een staande ovatie dus voor wat Bob Dylan heeft verwezenlijkt op deze plaat!
0
geplaatst: 3 oktober 2012, 23:26 uur
IllumSphere schreef:
Ik kan dan zelfs houden van het 'jatwerk' Early Roman Kings, beter bekend als Mannish Boy afkomstig van mijn favoriete blues zanger Muddy Waters.
Ik kan dan zelfs houden van het 'jatwerk' Early Roman Kings, beter bekend als Mannish Boy afkomstig van mijn favoriete blues zanger Muddy Waters.
Mannish Boy is een blues riff die Waters op zijn beurt weer gejat heeft van Bo Diddley ("I'm a Man")
"Hoochie Coochie Man" heeft dezelfde riff en die song werd een jaar eerder geschreven door Willie Dixon. Dat nummer is in 1999 en 2000 nog enkele keren door Dylan live vertolkt.
Early Roman Kings lijkt overigens ook heel erg op "Groom's Still Waiting At The Altar".
En er is niets mis met jatwerk. Vrijwel iedere song die tegenwoordig wordt uitgebracht lijkt min of meer op een andere song die ooit eerder werd uitgebracht. Nauwelijks nog het vermelden waard....
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 3 oktober 2012, 23:41 uur
En Diddley weer van Dixons 'Hoochie Coochie Man', dus Diddley is in deze de 'dief'. De riff van dat nummer en 'Mannish Boy' zijn niet exact hetzelfde, maar 't is wel overduidelijk op hetzelfde idee gebaseerd.
0
geplaatst: 3 oktober 2012, 23:42 uur
Even terzijde, maar respect voor jouw bijdragen op MuMe, zeker gezien je leeftijd! Ik zou willen dat ik me al zo had verdiept in de muziekwereld op mijn 18e 
IllumSphere schreef:
Ik heb uiteindelijk de knoop kunnen doorhakken en ben tot de conclusie gekomen dat dit een vier punten album is met wellicht een verhoging in de toekomst. De reden waarom ik het een vier geef is omdat ik vind dat het album toch wel traag op gang komt. Maar als het eenmaal op gang komt, dan komt het ook in gang! Ik kan niet echt een nummer noemen waar het album 'echt begint', maar het is in ieder geval wel duidelijk hoorbaar in het midden. En vanaf dan kan het album weinig misdoen. Ik kan dan zelfs houden van het 'jatwerk' Early Roman Kings, beter bekend als Mannish Boy afkomstig van mijn favoriete blues zanger Muddy Waters.
Waar ik nog beter kan van houden is Tin Angel en Tempest. Ze zijn beide de twee langste nummers van het album, maar ook de enige twee beste nummers van het album. En dat is opmerkelijk te noemen, want nummers van en om de tien minuten die in deze stijl gezongen worden hebben het altijd lastig om me te overtuigen.
Een ander opmerkelijk gegeven van dit album is dat Bob Dylan voor zijn leeftijd en een verrotte stem hier heel goed kan zingen. Het was misschien een aanpassing voor hem, maar die aanpassing heeft hem wel degelijk goed gedaan. En om eerlijk te zijn was ik daar in het begin wel bang voor. Gelukkig was die angst voor niets nodig. Ik vind het eerlijk gezegd wel fijn klinken, iets wat eigenlijk nu enorm ironisch overkomt.
Dylan zijn vernieuwingsdrang is waarschijnlijk met het ouder worden verdwenen, want het is soms echt een uitstapje naar het verleden. Ik vind het daarom ook meer neigen naar de traditionele folk, maar wel op maat gemaakt voor de jaren '00. En dat maakt het uitstapje prettig en zorgt voor de positieve ervaring. Een positieve ervaring die het album dan ook laat uitschijnen, ondanks de soms wat zwaarmoedige teksten zoals het verhaal van de Titanic op het titelnummer Tempest en het - soort van hommage naar John Lennon - nummer Roll on John genaamd. Een staande ovatie dus voor wat Bob Dylan heeft verwezenlijkt op deze plaat!
Ik heb uiteindelijk de knoop kunnen doorhakken en ben tot de conclusie gekomen dat dit een vier punten album is met wellicht een verhoging in de toekomst. De reden waarom ik het een vier geef is omdat ik vind dat het album toch wel traag op gang komt. Maar als het eenmaal op gang komt, dan komt het ook in gang! Ik kan niet echt een nummer noemen waar het album 'echt begint', maar het is in ieder geval wel duidelijk hoorbaar in het midden. En vanaf dan kan het album weinig misdoen. Ik kan dan zelfs houden van het 'jatwerk' Early Roman Kings, beter bekend als Mannish Boy afkomstig van mijn favoriete blues zanger Muddy Waters.
Waar ik nog beter kan van houden is Tin Angel en Tempest. Ze zijn beide de twee langste nummers van het album, maar ook de enige twee beste nummers van het album. En dat is opmerkelijk te noemen, want nummers van en om de tien minuten die in deze stijl gezongen worden hebben het altijd lastig om me te overtuigen.
Een ander opmerkelijk gegeven van dit album is dat Bob Dylan voor zijn leeftijd en een verrotte stem hier heel goed kan zingen. Het was misschien een aanpassing voor hem, maar die aanpassing heeft hem wel degelijk goed gedaan. En om eerlijk te zijn was ik daar in het begin wel bang voor. Gelukkig was die angst voor niets nodig. Ik vind het eerlijk gezegd wel fijn klinken, iets wat eigenlijk nu enorm ironisch overkomt.
Dylan zijn vernieuwingsdrang is waarschijnlijk met het ouder worden verdwenen, want het is soms echt een uitstapje naar het verleden. Ik vind het daarom ook meer neigen naar de traditionele folk, maar wel op maat gemaakt voor de jaren '00. En dat maakt het uitstapje prettig en zorgt voor de positieve ervaring. Een positieve ervaring die het album dan ook laat uitschijnen, ondanks de soms wat zwaarmoedige teksten zoals het verhaal van de Titanic op het titelnummer Tempest en het - soort van hommage naar John Lennon - nummer Roll on John genaamd. Een staande ovatie dus voor wat Bob Dylan heeft verwezenlijkt op deze plaat!
0
geplaatst: 4 oktober 2012, 12:13 uur
Mctijn schreef:
Even terzijde, maar respect voor jouw bijdragen op MuMe, zeker gezien je leeftijd! Ik zou willen dat ik me al zo had verdiept in de muziekwereld op mijn 18e
Even terzijde, maar respect voor jouw bijdragen op MuMe, zeker gezien je leeftijd! Ik zou willen dat ik me al zo had verdiept in de muziekwereld op mijn 18e
Altijd fijn die appreciatie van de wat oudere leden hier op MuMe.
0
kistenkuif
geplaatst: 10 oktober 2012, 00:21 uur
Hendrik68 schreef:
Ik zou zeggen, na 2 weken op dit forum en 2 berichten alleen over dit album: plaats dan eens een stukje bij Ry Cooder of Ian Hunter. Ik kan me niet voorstellen dat je 2 weken elke dag een CD met tegenzin beluistert.
Je kunt Dylan overigens van alles betichten, maar niet dat er geen speelplezier en betrokkenheid vanaf straalt.
Ik zou zeggen, na 2 weken op dit forum en 2 berichten alleen over dit album: plaats dan eens een stukje bij Ry Cooder of Ian Hunter. Ik kan me niet voorstellen dat je 2 weken elke dag een CD met tegenzin beluistert.
Je kunt Dylan overigens van alles betichten, maar niet dat er geen speelplezier en betrokkenheid vanaf straalt.
Huiswerk gedaan, zoals je wenste. En Tempest aan de buurvrouw geschonken na een ordinaire ripbeurt. Iedereen nu blij, hoop ik?
0
geplaatst: 10 oktober 2012, 00:24 uur
kistenkuif schreef:
Iedereen nu blij, hoop ik?
(quote)
Iedereen nu blij, hoop ik?
De buurvrouw, hoop ik.
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 12:27 uur
't Is zeker niet de beste plaat die Bob Dylan ooit gemaakt heeft in mijn ogen, maar de man heeft dan ook behoorlijk wat fantastische platen op zijn naam staan. 'Tempest' is een plaat met songs die veel herhaling bevatten (ik doel dan op de instrumentatie), en daarom vooral gefocust is op de teksten, en die zijn wederom meesterlijk. De titelsong is een voorbeeld van hoe je mensen ervan kan overtuigen dat je zelf bij de Titanic-ramp aanwezig was; het eerbetoon aan John Lennon, waar hij naar eigen zeggen vorig jaar al aan begonnen was, is ontroerend; de opener is onweerstaanbaar. Een zwak nummer kan ik hier niet vinden, maar er kan er ook geen enkele in het mapje "speciaal". Wellicht zal de tijd uitwijzen of die er alsnog in geraken.
4 sterren voor nu.
4 sterren voor nu.
0
Hendrik68
geplaatst: 12 oktober 2012, 14:13 uur
Huiswerk gedaan, zoals je wenste. En Tempest aan de buurvrouw geschonken na een ordinaire ripbeurt. Iedereen nu blij, hoop ik?
Goed gedaan man. Ik heb een hoop namen voorbij zien komen waar ik nog niet eerder van gehoord heb. Mooie top 10 bovendien met mijn favoriete Little Feat album erin.
Dat je Tempest aan de buurvrouw schenkt is jou goed recht. Ik ga er tenminste van uit dat je hem niet dubbel hebt en hem zo mooi vindt dat je buuvrouw hem moet en zal horen. Maar dan zie ik bij Love and Theft een berichtje voorbij komen en 4 sterren eraan hangen. Ik kan me voorstellen dat je de late Dylan niet aan kan horen, maar Love and Theft heel goed en deze helemaal niks vind ik nogal een verschil. In mijn optiek zijn de verschillen globaal tussen Love and Theft, Modern Times en deze niet zo heel groot. Allemaal albums met een vette knipoog naar het verleden, met een sobere authentieke muzikale begeleiding. Wat mij betreft allemaal steengoed, maar goed zo denk ik erover.
0
kistenkuif
geplaatst: 12 oktober 2012, 15:12 uur
Merci Hendrik voor je reactie. Nee , ik heb geen moeite met de oudere Dylan. Integendeel. Tell Tale Signs vind ik meesterlijk en Love and Theft nauwelijkds minder. Modern Times daar weer een klein stukje onder qua waarderingspunten (voor zover die iets zeggen). Ik heb minder voeling met Time Out Of Mind (dankzij Lanois) en met Together through Live (onder zijn nivo). Bij het verschijnen van The Tempest ben ik wellicht te snel geweest met mijn afwijzing. Ik was teleurgesteld over met name de muzikale/compositorische kwaliteit. Na diverse luisterbeurten van de drie laatste epische songs heb ik het verhaal wel gehoord en vind ik de muzikale vorm te voorspelbaar om die laatste drie nog eens te beluisteren. De er aan voorafgaande songs vind ik dik in orde (en die heb ik -oh schande- geript ). Scarlet Town is wellicht zelfs één van zijn beste ooit...?. Vandaar mijn verhoging naar drie sterren en dat is toch nog altijd redelijk goed?
0
geplaatst: 13 oktober 2012, 14:22 uur
Ik wou een halve punt lager gaan, maar toen belusiterde ik het titelnummer nog eens..
Jeetje, wat een goed nummer is dat!
Daar gaat de cinema in het hoofd van de luisteraar van werken, schitterend geschreven en uitgevoerd.
Jeetje, wat een goed nummer is dat!
Daar gaat de cinema in het hoofd van de luisteraar van werken, schitterend geschreven en uitgevoerd.
0
Fedde
geplaatst: 14 oktober 2012, 21:34 uur
Nog niets nieuws gehoord op deze plaat. maar wel een fijne herhalingingsoefening. Pay In Blood en Roll On John zijn dan mijn favorieten. Gek dat de stem van Dylan in het ene nummer erg groezelig klinkt en in het andere weer op het niveau is van laten we zeggen Love And Theft.
Complimenten voor de opnamekwaliteit trouwens. Die ligt een stukje hoger dan op Modern Times waar het volume te hard stond om leuk te klinken. Nu een stuk meer rust uit de speakers.
Complimenten voor de opnamekwaliteit trouwens. Die ligt een stukje hoger dan op Modern Times waar het volume te hard stond om leuk te klinken. Nu een stuk meer rust uit de speakers.
0
geplaatst: 18 oktober 2012, 17:38 uur
Tjonge, jonge, dat 'ie dit nog steeds kan. De meester is het nog niet verleerd. Termen als meesterwerk en 'zijn beste ooit' vind ik overdreven. Daarvoor staan er toch teveel 'gewone' songs (van een goed niveau weliswaar) op, maar het is dus wel allemaal goed tot heel goed. En zelfs twee van zijn beste songs ooit, imo. Ik hoef niet lang na te denken over mijn favorieten. 'Scarlet Town' en 'Tin Angel' zijn van die meanderende songs met eeuwigheidswaarde. Prachtig. Eindejaarsmateriaal.
0
geplaatst: 18 oktober 2012, 20:27 uur
I pay in blood, but not my own. Wat een prachtige duistere zin
0
Fedde
geplaatst: 19 oktober 2012, 11:39 uur
devel-hunt schreef:
I pay in blood, but not my own. Wat een prachtige duistere zin
I pay in blood, but not my own. Wat een prachtige duistere zin
Zeker; duister en macaber. Geen vrolijke jongen die Dylan. Zoals ook elders in zijn teksten, lopen er ook hier weer parallellen naar de Bijbel. In veel van zijn teksten staat het Laatste Oordeel, oordeel over onrecht in de wereld en Gods wraak daarover, centraal. Kern is dat er voor verzoening met God bloed nodig is. Er moet wat rechtgezet (paid) worden.
Het 'but not my own ' verwijst naar het bloed van een offerlam, zoals in Leviticus 17:11 in de Engelse Vertaling:
" For the life of a creature is in the blood, and I have given it to you to make atonement for yourselves on the altar; it is the blood that makes atonement for one’s life."
Ongetwijfeld denkt Dylan hierbij ook aan Jezus die zijn leven (bloed) gaf als verzoening tussen God en mensen. Hij spreekt dat nergens met zoveel woorden uit, hij wil geen zendeling (meer) zijn, maar laat dat over aan de goede verstaander.
En wat te denken van deze strofen in het Titanic-epos Tempest:
"When the Reaper's task had ended
Sixteen hundred had gone to rest
The good, the bad, the rich, the poor
The loveliest and the best
They waited at the landing
And they tried to understand
But there is no understanding
On the judgement of God's hand."
Natuurlijk, de Titanic zonk niet door een storm (tempest) maar door een onverwachte rampspoed. Voor Dylan reden te verwijzen naar God 's hand die oordeelt over goeden, slechten, rijken en armen.
0
geplaatst: 30 oktober 2012, 14:51 uur
er is veel fuss over deze plaat. Ik heb m op vinyl gekocht en zeker niet onaardig. Toch haalt ie het niet bij bv Blood on the Tracks
0
Hendrik68
geplaatst: 30 oktober 2012, 14:56 uur
Ja daar noem je me ook een album zeg. Maar hij is wel beter dan vele andere albums van Dylan, vind ik. Voor mij is dit voorlopig nog altijd de nummer 1 van 2012. Maar er zijn nog 2 maanden te gaan. Ik vind dat titelnummer werkelijk nog altijd beter worden. MIjn nummer 2 op het moment is Tin Angel. Ik ben en blijf enthousiast en mijn 4,5 ster staat als een huis. 5 is wellicht een brug te ver, maar het is van begin tot eind genieten geblazen.
0
geplaatst: 31 oktober 2012, 00:57 uur
Heb deze ook veel gedraaid en vind hem zeker zo goed als zijn platen uit 97 en 2001.
Blood On The Tracks is gewoon buitencategorie.
Maar lekker toetje is dit wel.
Blood On The Tracks is gewoon buitencategorie.
Maar lekker toetje is dit wel.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 31 oktober 2012, 09:05 uur
ricardo schreef:
Maar lekker toetje is dit wel.
Maar lekker toetje is dit wel.
Zo zie ik het ook een beetje. Alles wat Dylan nu nog maakt is een toetje op de topplaten uit zijn oeuvre welke hij niet meer zal overtreffen.
0
geplaatst: 1 november 2012, 18:02 uur
kappottevic schreef:
Bij vlagen aardige deuntjes, maar verder niet zo bijzonder. (...etc...)
Bij vlagen aardige deuntjes, maar verder niet zo bijzonder. (...etc...)
BobbieMarley schreef:
Als je niet hoort dat de songs van een behoorlijk niveau zijn, dan heb ik met je te doen. Dylan zijn stem is behoorlijk kapot, maar volgens mij zijn jouw oren kappottevic
Als je niet hoort dat de songs van een behoorlijk niveau zijn, dan heb ik met je te doen. Dylan zijn stem is behoorlijk kapot, maar volgens mij zijn jouw oren kappottevic
De Daniël schreef:
Wat een ongelooflijke arrogantie zeg. Ik moet zeggen dat ik dit album ook zeer matig vind. Ik vind de thema's van de liedjes over het algemeen saai en niet spannend genoeg om de vaak lange speeltijd interessant te blijven. En de stem van Dylan voegt daar weinig aan toe. Zijn mijn oren ook kapot?
Wat een ongelooflijke arrogantie zeg. Ik moet zeggen dat ik dit album ook zeer matig vind. Ik vind de thema's van de liedjes over het algemeen saai en niet spannend genoeg om de vaak lange speeltijd interessant te blijven. En de stem van Dylan voegt daar weinig aan toe. Zijn mijn oren ook kapot?
BobbieMarley schreef:
Citaat Kappottevic : bij vlagen aardige deuntjes. Dat is pas arrogant!! Meer woorden maak ik hier niet aan vuil. Over arrogant gesproken, jij bent toch diegene waarvan ik Neil Halstead niet met Nick Drake mocht vergelijken!?
Citaat Kappottevic : bij vlagen aardige deuntjes. Dat is pas arrogant!! Meer woorden maak ik hier niet aan vuil. Over arrogant gesproken, jij bent toch diegene waarvan ik Neil Halstead niet met Nick Drake mocht vergelijken!?
Eh: BobbieMarley.... misschien is het een wat late reactie maar even over die arrogantie: Sinds wanneer is het een mening hebben over een CD arrogant? Als iemand een willekeurig welke CD "bij vlagen aardig" vindt, is dat denk ik net zo min als arrogant als dat iemand de liedjes cd "van hoge kwaliteit" of een "behoorlijk niveau" vindt. Verder is dit nogal een jij-bak (en daarmee een niet valide argument).
Hoe herken je overigens die "hoge kwaliteit" waar je het over hebt? Ik mis de onderbouwing een beetje, behalve dat ik aanneem dat het jouw mening is.
En dan zal ik mijn cultuurbarbarisme nog even wat verder ventileren:
Floater schreef:
Tja. wat is er zo bijzonder aan Mozart, Bach, Michelangelo, Da Vinci?
Of Rembrandt, Shakespeare, Phidias?
Ik weet het ook niet....
Tja. wat is er zo bijzonder aan Mozart, Bach, Michelangelo, Da Vinci?
Of Rembrandt, Shakespeare, Phidias?
Ik weet het ook niet....
Het kan dan wel heel politiek correct zijn om de klassiekers heel bijzonder te vinden, maar kan je het ook uitleggen? Behalve dat het bijzonder was voor of gezien moet worden in die tijd en bladiebla? Waarom is dat zo bijzonder voor jou?
Daarnaast is het ook nogal een drogreden overigens. Zo van oh, hij/zij vindt Bob Dylan niet goed, nou dan is meneer Shakespeare zeker ook niks waard. Poe hee! (verontwaardigd kijken en neus optrekken, Ieniemienie loopt vertwijfeld de kamer uit.)
0
geplaatst: 1 november 2012, 23:39 uur
kappottevic schreef:
Het kan dan wel heel politiek correct zijn om de klassiekers heel bijzonder te vinden, maar kan je het ook uitleggen? Behalve dat het bijzonder was voor of gezien moet worden in die tijd en bladiebla? Waarom is dat zo bijzonder voor jou?
(quote)
Het kan dan wel heel politiek correct zijn om de klassiekers heel bijzonder te vinden, maar kan je het ook uitleggen? Behalve dat het bijzonder was voor of gezien moet worden in die tijd en bladiebla? Waarom is dat zo bijzonder voor jou?
Vind je het erg als ik je post over zo'n weekje of zes beantwoord?
In de tussentijd zou je je misschien kunnen verdiepen in het erfgoed van de heer Dylan en zijn belang voor de ontwikkeling van de popmuziek.
Verder begrijp ik niet goed waarom mijn persoonlijke mening zo belangrijk is voor jou...
0
geplaatst: 2 november 2012, 16:29 uur
Floater schreef:
Vind je het erg als ik je post over zo'n weekje of zes beantwoord?
Verder begrijp ik niet goed waarom mijn persoonlijke mening zo belangrijk is voor jou...
Vind je het erg als ik je post over zo'n weekje of zes beantwoord?
Verder begrijp ik niet goed waarom mijn persoonlijke mening zo belangrijk is voor jou...
Als je het hebt over de vraag of dit een goed/mooi/fijn album is gaat het mij niet bepaald om de pophistorische waarde. Dat meneer Dylan zo belangrijk was - of is - voor de ontwikkeling van de popmuziek (etc etc), is wellicht interessant, maar draagt voor mij niet bij aan mijn waardering voor dit (specifieke) album. Ik ben dus inderdaad benieuwd op basis waarvan je je oordeel velt en wat de relevantie van Mozart, Michelangelo en wie dan ook is. Als het belang van meneer Dylan voor de popmuziek voor jou doorslaggevend is, maakt het ook niet meer uit wat de kwaliteit is van zijn werk en wat hij doet op willekeurig welk album. Dan zal jij hem fantastisch vinden, al neemt hij het geluid op van als hij 's ochtends staat te rochelen bij het tandenpoetsen.
Kortom: zet je deze cd op omdat je het lekkere muziek vind of omdat meneer Dylan muziekhistorischtechnisch zo ontzettend belangrijk is? Ik doe dit laatste niet, en het eerste ook niet. Ik vind het niet zulke lekkere muziek. Net zomin als dat ik overigens een schilderijtje / poster zou ophangen van Rembrandt of Michelangelo. Dat is een cliche, of misschien leuk voor een historicus, maar ik hoef daar niet tegen aan te kijken, het spreekt me niet aan.
Verder ga ik me niet verdiepen in het erfgoed van meneer Dylan. Hij maakt een beetje saaie muziek (zeker dit album) en dan ga ik niet uitzoeken waarom. Dat moet hij verder zelf weten.
0
BobbieMarley
geplaatst: 4 november 2012, 09:54 uur
kappottevic schreef:
(quote)
(quote)
Bij goede wijn proef je dat toch ook gelijk? Over arrogant gesproken, "bij vlagen aardige deuntjes". Heb je zelf al eens een liedje proberen te schrijven? Kritiek spuien is zo gemakkelijk, objectief oordelen is iets heel anders. Verder ga ik niet in op je provocerende commentaar! Onderbouw eerst zelf maar eens waarom dit zo slecht is en dan zal ik dat weerleggen! Wel serieuze argumenten graag!
0
Fedde
geplaatst: 4 november 2012, 12:26 uur
Spannende discussie waar jullie geen hulp bij nodig hebben. Voor alle duidelijkheid: ik ben Dylan-liefhebber, geen fan. Een fan is iemand die alles van zijn artiest fántástisch vind en daar kan geen enkele artiest aan voldoen, ook Dylan niet. Gelukkig maar; hij is ook maar een mens.
Objectief oordelen is onmogelijk. Beleving van muziek is per definitie iets subjectiefs. Je vind het mooi of niet en daarbij spelen allerlei factoren mee. 'Objectief' kun je dus weinig zeggen over de kwaliteit van composities en zangkwaliteiten. Ik ga er maar van uit dat Dylan een integere muzikant is die hart en ziel in zijn muziek legt. Dát is voor mij wel belangrijk om te weten. Er zijn nummers die me jaren lang niets deden, maar die ik pas na 10 jaar of langer ben gaan waarderen. ik denk nu aan zijn akoustische albums uit 1992 en '93.
Maar wat mooi is of niet, dat mag ieder zelf beslissen.
Objectief oordelen is onmogelijk. Beleving van muziek is per definitie iets subjectiefs. Je vind het mooi of niet en daarbij spelen allerlei factoren mee. 'Objectief' kun je dus weinig zeggen over de kwaliteit van composities en zangkwaliteiten. Ik ga er maar van uit dat Dylan een integere muzikant is die hart en ziel in zijn muziek legt. Dát is voor mij wel belangrijk om te weten. Er zijn nummers die me jaren lang niets deden, maar die ik pas na 10 jaar of langer ben gaan waarderen. ik denk nu aan zijn akoustische albums uit 1992 en '93.
Maar wat mooi is of niet, dat mag ieder zelf beslissen.
0
Banjo024
geplaatst: 4 november 2012, 18:11 uur
Ik vind hem iig prachtig, tijdens m'n vakantie in Kroatië kwam hij uit en was op de lokale radio een aantal keer te horen. Op m'n laatste dag in Zagreb aangeschaft en geen moment spijt van. Ik heb een aantal albums van hem uit z'n beginperiode en Time Out Of Mind, en dit is een mooie aanvulling. De blues en folk invloeden samen met z'n gebroken stem maken het voor mij een prachtige plaat.
0
BobbieMarley
geplaatst: 4 november 2012, 18:22 uur
Fedde schreef:
Spannende discussie waar jullie geen hulp bij nodig hebben. Voor alle duidelijkheid: ik ben Dylan-liefhebber, geen fan. Een fan is iemand die alles van zijn artiest fántástisch vind en daar kan geen enkele artiest aan voldoen, ook Dylan niet. Gelukkig maar; hij is ook maar een mens.
Objectief oordelen is onmogelijk. Beleving van muziek is per definitie iets subjectiefs. Je vind het mooi of niet en daarbij spelen allerlei factoren mee. 'Objectief' kun je dus weinig zeggen over de kwaliteit van composities en zangkwaliteiten. Ik ga er maar van uit dat Dylan een integere muzikant is die hart en ziel in zijn muziek legt. Dát is voor mij wel belangrijk om te weten. Er zijn nummers die me jaren lang niets deden, maar die ik pas na 10 jaar of langer ben gaan waarderen. ik denk nu aan zijn akoustische albums uit 1992 en '93.
Maar wat mooi is of niet, dat mag ieder zelf beslissen.
Spannende discussie waar jullie geen hulp bij nodig hebben. Voor alle duidelijkheid: ik ben Dylan-liefhebber, geen fan. Een fan is iemand die alles van zijn artiest fántástisch vind en daar kan geen enkele artiest aan voldoen, ook Dylan niet. Gelukkig maar; hij is ook maar een mens.
Objectief oordelen is onmogelijk. Beleving van muziek is per definitie iets subjectiefs. Je vind het mooi of niet en daarbij spelen allerlei factoren mee. 'Objectief' kun je dus weinig zeggen over de kwaliteit van composities en zangkwaliteiten. Ik ga er maar van uit dat Dylan een integere muzikant is die hart en ziel in zijn muziek legt. Dát is voor mij wel belangrijk om te weten. Er zijn nummers die me jaren lang niets deden, maar die ik pas na 10 jaar of langer ben gaan waarderen. ik denk nu aan zijn akoustische albums uit 1992 en '93.
Maar wat mooi is of niet, dat mag ieder zelf beslissen.
Ik ben ook gewoon maar een liefhebber, Fedde. Maar ik hou er niet van dat mensen mij van arrogantie beschuldigen terwijl zij zichzelf wel een arrogante en bovenal provocerende houding mogen aanmeten.
0
Ziegler
geplaatst: 4 november 2012, 19:16 uur
kappottevic schreef:
Het kan dan wel heel politiek correct zijn om de klassiekers heel bijzonder te vinden, maar kan je het ook uitleggen? Behalve dat het bijzonder was voor of gezien moet worden in die tijd en bladiebla? Waarom is dat zo bijzonder voor jou?
Het kan dan wel heel politiek correct zijn om de klassiekers heel bijzonder te vinden, maar kan je het ook uitleggen? Behalve dat het bijzonder was voor of gezien moet worden in die tijd en bladiebla? Waarom is dat zo bijzonder voor jou?
Dit is een heel terechte en goede vraag. Zeker bij Dylan, want als iemand van 20 à 30 Dylan ontdekt weet hij dat hij een klassieker te pakken heeft en het is lastig dit gegeven niet mee te nemen in je oordeel.
0
Fedde
geplaatst: 4 november 2012, 21:52 uur
Wat is een klassieker? Ik zou zeggen een plaat die een aanwijsbare en onuitwisbare invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de popmuziek. Nou, dat zijn er niet zoveel hoor. Dylan heeft in die zin zeker een aantal klassiekers op zijn naam staan. Maar of zijn recente werk daar ook toe gerekend moet worden zullen we pas over pakweg 30 jaar kunnen beoordelen. Nog even geduld dus.
* denotes required fields.