Bob Dylan - Tempest (2012)

Daar ben ik het niet mee eens. In dit geval vind ik dit geen terechte vraag. Kapottevic is van mening dat Tempest geen goede plaat is. Dat is uiteraard zijn goed recht. Maar Kapottevic geeft nergens aan waarom hij Tempest geen goede plaat vindt. Hij is van mening dat er aardige deuntjes op staan, maar dat het album verder niet zo bijzonder is. Dat is het enige dat we van hem over dit album vernemen. Toch verlangt hij van anderen dat ze hem gaan uitleggen wat er goed is aan deze plaat.

Ik denk dat de uitzending van DWDD voor hem aanleiding is geweest om zijn ergernis te spuien over recensenten die over elkaar heen gebuiteld zijn om dit album te bejubelen. Hoewel die ergernis volledig begrijpelijk is, mag dit niet de beoordeling van een album bepalen. En zeker niet de beoordeling van een geheel oeuvre. Want je kunt je natuurlijk bij ieder kunstwerk en bij iedere kunstenaar de vraag stellen wat er zo bijzonder aan is...

Tja azijnzeikers vind je nu eenmaal overal. Als je time out of mind, love and theft en modern times goed vind, dan kan ik me niet voorstellen dat iemand deze opeens een stuk minder zou vinden. De kwaliteit van deze is beslist met die vorige 3 vergelijkbaar. Eigenlijk is het weer gewoon meer van hetzelfde wat we gewend waren, alleen nu is Bob inmiddels in de 70. Zijn stem is op deze zelfs weer een stuk beter dan op modern times. Vind het een mooi album, alleen Bob doet gewoon wat hij leuk vind en waar hij goed in is, en dat is prachtige intieme liedjes maken, ben blij met dit album, maar vind het wel een beetje jammer dat deze teveel lijkt op eerdere albums vanaf 1997.

Van de albums vanaf 1997 vind ik love and theft overduidelijk de beste, maar die word van de 4 toppers weer het minst hoog gewaardeerd hier op mu.me, vreemd eigenlijk, maar ik zal dan wel weer een afwijkende smaak hebben.

Dit album heb ik gewoon op de kwaliteit van de liedjes beoordeeld. De voorgangers na Desire heb ik niet gehoord, kan dus niet zeggen of deze cd veel op zijn voorgangers lijkt. Puur beoordeeld op de kwaliteit zonder te vergelijken met zijn andere werk. Waarom willen we toch altijd vergelijken met voorgaand werk? Het is toch een op zichzelf staand werkstuk? Volgens mij gebeurt dat in de schilderkunst bijvoorbeeld toch minder.

Ben het met Ricardo eens. De 4 door hem genoemde "toppers" zijn aardig vergelijkbaar en worden aardig gelijkwaardig gewaardeerd. Tussen de "beste"en de "slechtste"zit op dit moment 0,3 punt verschil. Dat is niet zoveel. Dat Love and Theft de laagste score heeft zegt me niet zoveel. Hij heeft ook de minste stemmen. Hij staat 2 honderdste achter deze. Persoonlijk vind ik Love and Theft van deze toppers het beste beginstuk hebben tot en met High Water, maar daarna komt ook zonder meer het slechtste 2e gedeelte van allemaal. Maar met slecht bedoel ik niet slecht maar minst goed. Bij dit album zou je kunnen stellen dat hij wat moeizaam op gang komt. Ik vind Duquesne Whistle nog altijd het minste nummer van dit album. Maar is het veel minder dan Tweedle Dum and Tweedle Dee? Valt ook wel mee. Kortom, het zijn nuance verschillen. En het zal per persoon verschillen welk verschilletje de doorslag geeft. Ik weet echt niet welke ik van de 4 de beste vind. Ik denk toch nog steeds Time out of mind. Ik hou het er liever op dat hij vanaf Oh Mercy alleen nog maar toppers heeft gemaakt, waarvan ik stuk voor stuk geniet. Behalve de kerstplaat, waar ik nog nooit 1 noot van heb gehoord en ook niet zal horen.

Voor mij lijkt Tempest nog het meest op “Love And Theft” en Modern Times omdat Dylan hier uit hetzelfde vaatje tapt als op die beide albums. Het is met name de muziek uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw (Jimmie Rodgers, Al Johnson, Carter Family) die hem in deze eeuw nog het meest lijkt te inspireren. Ook op Tempest is dat weer het geval. Tegelijkertijd grijpt hij met nummers als Pay In Blood en Early Roman Kings terug op de riffs van Keith Richards en Willie Dixon. Dylan heeft dit gedurende zijn gehele carriere met veel succes gedaan en met hem vele andere grote artiesten.

Een muzikale vernieuwer is Dylan al lang niet meer en dat hoeven we van hem ook niet meer te verwachten. Een trendvolger is hij evenmin. Albums waarop hij bewust een muzikale trend wilde volgen zijn achteraf qua sound nog het meest gedateerd gebleken. In recente interviews heeft hij meerdere keren zijn afkeer van de hedendaagse muziek kenbaar gemaakt. Vanaf 1992 maakt hij nog enkel muziek die volledig in de rijke Amerikaanse traditie is geworteld.

Het knappe van Bob Dylan is de wijze waarop er telkens weer in slaagt liedjes te schrijven die zulke sterke beelden weten op te roepen. Het caleidoscopische titelnummer is hiervan een uitgesproken voorbeeld. Als een regisseur zoemt hij in op een groot arsenaal aan personages en weet op die wijze een filmisch beeld te scheppen van de ondergang van de Titanic. Ondanks de lengte weet dit nummer keer op keer te boeien. De muziek is eenvoudig maar doeltreffend met een mooie melodielijn. Steeds wanneer de Watchman ten tonele wordt gevoerd hoor je de eerste klanken van de viool, uitmondend in een prachtig instrumentaal intermezzo. Als je goed luistert hoor je hoe de viool steeds droeviger klinkt naarmate de situatie op het passagiersschip uitzichtslozer wordt.

Scartlet Town roept eveneens een reeks sterke beelden op. Het doet enigszins denken aan nummers als Love Sick en Ain’t Talkin’. Scarlet Town beschrijft een oord waar je niet direct graag zou willen verblijven. Muzikaal voor mij het onbetwiste hoogtepunt van dit album. Af en toe hoor je op dit nummer een mooie gitaarsolo. En de wijze waarop Dylan “morphine and gin” zingt is onbetaalbaar.

Behalve dat hij in zijn songs sterke beelden weet op te roepen slaagt Dylan er ook nog steeds in om nummers te schrijven die meerduidig zijn. Een nummer als Pay In Blood zou een verwijzing kunnen zijn naar het offerlam uit het Nieuwe Testament, maar het kan eveneens in verband worden gebracht met de slavernij die pas na de Burgeroorlog in de VS werd afgeschaft.

De klassieke blues-rock van Narrow Way weet mij op een geheel ander niveau te raken. De riff is energiek en onweerstaanbaar en dendert maar door en naarmate het einde van dit lange nummer nadert heb je het gevoel dat de riff uit de bocht gaat vliegen. Dit nummer swingt en zou niet misstaan op een album als Highway 61 Revisited.

Vlak voordat Tempest werd uitgebracht gaf Dylan in een interview met Rolling Stone aan dat hij er grote moeite mee heeft wanneer er wordt meegezongen met zijn nummers. Tijdens live-concerten probeert hij het publiek voortdurend op het verkeerde been te zetten door zijn frasering steeds te wijzigen. Op Soon After Midnight zet hij die lijn zelfs voort op een studio-album:

A gal named Honey Took my money / She was passing by

De pauze tussen “passing” en “by” is bijna hilarisch. Misschien dat Dylan om die reden ook bewust moeilijk verstaanbaar zingt. Vandaar ook dat zijn albums uiterst zelden songteksten bevatten. Als luisteraar wordt je zodoende gedwongen om aandachtig te luisteren. Als achtergrondmuziek is zijn werk dan ook totaal ongeschikt. Zijn gruizige stem zorgt ervoor dat ook de laatste restjes gladheid worden weggenomen. Nummers als Pay In Blood en Long And Wasted Years varen er wel bij, want vergeet niet dat het met gruis is dat een oester een parel maakt…....

Geen idee of hij dat van anderen verlangt, maar wat doe je hier?



Moeten we in dat rijtje zomaar Dylan plaatsen? En is hij dan ineens verheven boven kritiek?
En dat is wat ik bedoel. Waarom kom je met dit rijtje? Kennelijk vindt jij de mensen die je noemt erg goed en belangrijk en je suggereert dat daar eigenlijk geen discussie over zou kunnen zijn. En dat is raar.

Tempest heeft heel veel goede pers gehad en ik begrijp werkelijk niet waarom, want het album vind ik weinig bijzonder. Dan blijft over 'het Dylan effect'. En dat zal het dan wel zijn.

Volgens mij probeert Floater dat met zijn briljante stukje vlak hierboven juist uit te leggen.



Ja dat kan, maar moet de hele pers zich daar dan maar bij aanpassen?

Je hebt het niet begrepen, Ziegler. Je kunt de vraag "Wat is er zo bijzonder aan Dylan" met hetzelfde gemak bij alle kunstenaars en alle kunstwerken stellen.
Speciaal voor jou kan ik de vraag stellen: "Wat is er zo bijzonder aan Miles Davis, Joni Mitchell of Prince?" Ook dat zijn mensen die in zeer brede kring hoog gewaardeerd worden. Stel dat ik toevallig hun muziek totaal niet kan pruimen (wat overigens niet het geval is) dan zou ik deze flauwe vraag ook bij hun werk kunnen stellen. Die vraag is zo gemakkelijk...

@ Hendrik: bedankt voor je compliment!

Natuurlijk kan je die vraag stellen. Die vraag wordt ook gesteld, maar jij ontwijkt hem met je antwoord over Bach, Mozart, c.s.
En nu doe je het nog een keer. Je suggereert dat het lastig is om uit te leggen wat er bijzonder is aan Dylan om vervolgens met een omvangrijke uitleg te komen wat je zo bijzonder vindt aan Tempest. Dat rijmt niet.
Het is helemaal niet lastig. De vraag wat er zo bijzonder is aan Dylan kan toch gewoon beantwoord worden? En Kattevic stelde die vraag.

Wat ik persoonlijk bijzonder vind aan de muziek van Dylan is dat het zowat de meest gecoverde artiest is die er bestaat. Kortom, hij heeft heel erg veel mensen geïnspireerd. En als protest zanger is hij ook de eerste geweest die een beetje met de punk is begonnen. Klinkt raar misschien, maar vind vooral zijn eerste elektrische albums met zijn provocerende texten en op dat beruchte live concert uit 1966 behoorlijk punk klinken, ook aanschoppen tegen de huidige samenleving en maatschappij. Ik had het eerst nooit zo door, maar Bob Dylan hoort echt waar bij de 3 grootsten uit de geschiedenis van de moderne popmuziek, tenminste dat vind ik wel.

@ Ziegler. Over de genialiteit van mensen als Bach en Rembrandt is geen discussie mogelijk! Of twijfel je daar soms over??? Jij meldt je iedere keer in de discussie om de boel een beetje op te fokken, maar wat denk jij zelf werkelijk over dit album? Ik zie nog steeds geen stem van je op dit album.

Niets van aantrekken, gewoon lekker gaan genieten van dit album.

@Bobbie
Als jij je niet laat opfokken is er niets aan de hand toch?
Ik heb het niet over discussie. Ik heb het over een vraag. Iemand stelt de vraag wat er zo bijzonder is aan Dylan. Ricardo schudt zomaar even wat uit z'n mouw. Zo moeilijk is het allemaal niet.
Wat mij betreft is het grote talent van Dylan een 'tweede laag' aan nummers mee te geven. Het is er niet, maar je voelt het wel. Noem het diepgang van mijn part. En dan heb ik het niet persé over de teksten.
Ik heb al enige tijd geleden verteld wat ik van dit album vind.

Nu Floater het zo helder en duidelijk heeft uitgelegd kunnen wij naar het volgende kappottevic project bv het nieuwe Godspeed album, ook daar wil hij uitgelegd krijgen waarom dit album (wat hij niks vindt) zo'n hoge score heeft en op de rotatie lijst staat

Ah kijk Rudi S wordt ook wakker! Fijne bijdrage hoor! Ga je het zeggen tegen de juf? Maar inderdaad, ook van die rare muziek van het nieuwe Godspeed album ben ik niet kapot. Ik had daar een interessante gedachtenwisseling. Ik meen ook dat deze site er voor bedoeld is dat mensen praten over muziek en dus hun mening geven of hierom vragen? Of heb ik het mis? Mag je hier alleen reageren als je Bob Dylan en Godspeed verafgod?


Dit is een omkering van de situatie. Mijn waardering voor het oeuvre van Bob Dylan wordt niet beïnvloedt door een uitzending van DWDD, andersom zou meer in de richting zijn zijn.


In tegendeel, Ziegler heeft het uitstekend begrepen. Fedde overigens ook en zo zijn er nog een paar. De vraag kan je inderdaad bij iedere willekeurige superheld/beroemd kunstwerk vragen, maar slechts weinigen kunnen het beantwoorden, anders dan met pathetische drogredenen als "er is geen discussie over mogelijk" en "azijnzeikers heb je overal". BobbieMarley kan het in ieder geval niet. Jouw uitgebreide - en persoonlijke - uitleg waardeer ik overigens zeer en stimuleert me om het album nogmaals te beluisteren, mogelijk op een wat rustiger moment. Al vermoed ik dat de helft me dan nog steeds de pet te boven gaat. Parels voor de zwijnen. Dank hiervoor.


Inderdaad, al is "gelijk" niet correct: het zou "meteen" of "direct" moeten zijn. Maar bij goede wijn proef je "dat" ook meteen. Toch zijn er bejubelde of dure wijnen waar ik werkelijk niks aan vind. Kan ik het alsnog kopen en het met een zuur hoofd opdrinken of door de plee spoelen en zeggen dat het een goede wijn was, maar ik kan ook een wijn kopen die ik lekkerder vind en niet zo wordt bejubeld en goedkoper is. Ik denk dat jij zo'n type bent die het eerste doet, het is immers een goede wijn. Alternatief voor mij zou overigens ook zijn om een evendure of nog duurdere wijn te kopen, die dan meer of juist minder wordt bejubeld. Dat maakt me eigenlijk niet zoveel uit, als ik hem maar lekker vind. Verder kan ook een goede wijn op de verkeerde temperatuur heel vies zijn (en dat proef je ook meteen) maar de vergelijking met wijn is zeker een mooie. Als je dezelfde wijn duurder verkoopt, vinden de kopers deze wijn over het algemeen namelijk lekkerder dan exact diezelfde wijn die goedkoper wordt verkocht aan diezelfde persoon (dit is wetenschappelijk aangetoond). Ik heb een beetje het idee dat hetzelfde effect hier optreedt bij jou en enkele anderen als het gaat om de werken van Bob Dylan. Zou dat kunnen? Wat mezelf betreft heb ik mogelijk "Tempest" niet bij de optimale temperatuur geserveerd en zal ik na het drinkadvies van Floater een hernieuwde poging wagen, al denk ik dat het album dan dus nog steeds niet aan mij is besteed.


Dat doe je wel, maar je gaat niet in op mijn argumenten en je beantwoordt mijn vragen niet. Maar dat hoeft ook niet, want we leven in een vrij land!


Ik zeg niet dat het slecht is - want hoe zou ik daar over kunnen oordelen, ik vroeg je eerder al om criteria - maar dat het album mij niet aanspreekt. Volgens jou is het wel goed, maar ik hoor niet wat er goed aan is en jij wil het niet zeggen. Verder verbaas ik me dus over het brede enthousiasme, maar vermoedelijk is de waardering voor deze plaat voorbehouden aan "liefhebbers".


Ik vind het niet zo erg om onterecht als arrogant te worden bestempeld: dat zegt meer over degene die het uitspreekt dan over mij. Met een beetje provoceren is overigens weinig mis, mensen die het nodig hebben kunnen er meestal niet tegen.


Je lijdt echt aan argumenten-armoede en de opbouw van je betoog is onsamenhangend, maar je bent absolute keizer in de jij-bak. Toch vermoed ik dat als ze in het ziekenhuis je geliefde's verkeerde been afzagen, dat je dan ook niet aankomt met de vraag "heb je zelf wel eens geprobeert het juiste been te amputeren?" Verder heb ik inderdaad de nodige liedjes geschreven en laat ik je lekker niet weten welke. En dat is ook niet relevant.

En dan over die objectiviteit, waaraan je mij een gebrek verwijt: Rijmt dat liefhebberschap van jou dan zo goed met de door jou zo hoog geachte objectiviteit? Dat lijkt me niet, liefhebberschap impliceert immers een positieve vooringenomenheid. Ik ben geen liefhebber van Bob Dylan, nooit geweest ook, maar ik ben ook niet tegen de goede man en zijn oeuvre. Dat lijkt me een redelijk objectieve instelling. En zo oordeel ik subjectief dat ik het een saaie plaat vind, ondanks dat er liedjes van Bob Dylan zijn hand zijn die me wel aanspreken.

Tot zo ver even, muziekvrienden en -vriendinnen!

kappottevic heb je echt niets beters te doen. Het gaat hier maar om een plaatje van Dylan. Niets meer en niets minder. Daar hoeft nu ook weer niet alles voor uit de kast te worden getrokken.

Wel een hele mooie plaat, met sfeer, héél veel sfeer, en donkere zwarte teksten, die door Dylan vakkundig worden uitgerogeld.

hehe goed punt. maar soms moet het er gewoon even uit. ik ben wat allergisch voor drogredenen en hypocrisie. maar ik zal me proberen in te houden de volgende keer.

Behoorlijk sterke Dylan die vooral ook erg consistent is: hij vervalt hier gelukkig nergens in de fout van vorige platen, waar hij nog wel eens de dunne lijn tussen smaakvol-ouderwets en tenenkrommend-oubollig overschreed (ik denk bijvoorbeeld aan Bye and bye op Love and theft en Beyond the horizon op Modern times), en deze plaat legt ook wat meer gewicht in de schaal dan z'n voorganger Together through life (Dylans Kerstplaat hier dan even niet meegerekend). Op dit album zijn met name de eerste zes nummers erg goed; Early Roman kings is niet erg spannend en het titelnummer duurt me persoonlijk veel te lang, maar gelukkig is Roll on John dan weer een prachtige en vreugdevolle afsluiter. Met zo'n plaat kan His Royal Bobness nóg wel een halve eeuw mee.
 

Een sterk album van deze veteraan. En ideale muziek voor op een kille herfstdag of koude winterdag... Haardvuur aan, ....

Met uitschieters zoals 'Tempest', 'Tin Angel', 'Pay in Blood' en 'Narrow Way'. De single 'Duquesne Whistle' vind ik wel aardig maar niet bijzonder en 'Early Roman Kings' is niet slécht maar, dat het een doorslagje van 'Mannish Boy' is, vind ik dan weer jammer. Maar dat is detailkritiek.

Sterke plaat van Dylan waarbij ik steeds meer onder de indruk begin te raken van zijn gruizige doorleefde stem.
Verhalenverteller Dylan doet zijn reputatie wel eer aan en ik ben het wel met Floater eens dat zijn teksten sterke beelden bij je kunnen oproepen zoals bij het titelnummer zeker het geval is, de ellende en paniek zijn bijna voelbaar op dat passagierschip.
Over beelden oproepen gesproken: vooral bij het openingsnummer Duquesne Whistle, welke mij steeds beter bevalt zie ik de bassist ijverig op een contrabas plukken.
Het trio Pay In Blood, Tin Angel en Tempest zijn voor mij de hoogtepunten, Early Roman Kings blijft voor mij de zwakke broeder in het geheel.

Ik was wat onwillig om aan dit Tempest te beginnen. Een groot respect verders voor Bob Dylan, dat staat buiten kijf, maar dat geknars en nasale wat zijn muziek de laatste jaren vergezeld, maakt het er niet mooier op. Hetzelfde heb ik ook met Tom Waits, groot artiest, prachtige eigenzinnige muziek, maar met een stem die totaal naar zijn mallemoeren is.
Toch werkt de muziek op dit Tempest als een soort Bisolvon voor de stem van Dylan, na wat gerochel komt er toch wel wat los. Het gruizige wisselt het nasale regelmatig af in een nummer en het lijkt alsof Dylan het ook wat rustiger aan doet en er probeert er iets van te maken. Grotendeels is de tekst ook te volgen wat het luisteren ook aangenamer maakt.

Ik ben die stem, na verloop van tijd, toch wel gaat waarderen. Het is een eerlijke stem die niets ontziet en geen enkele franje meer bezit, met soms vanuit het geroggel een toch nog gierende hoge valse noot laat opstijgen. Het heeft toch zijn charme gekregen. Dylan was nooit een echte goede zanger. Voordat hij begon te rochelen klonk hij regelmatig als een valse kraai. Maar wat hij wel kan met die stem is heel veel emotie overbrengen.
Zijn geroggel begon al in te zetten op world gone wrong uit 1993, maar wordt met iedere nieuwe plaat dieper en gruizeliger.

Voor de liefhebbers van Scarlet Town hierbij een link naar 14 verschillende live-versies uit 2012/2013.

Sinds kort twee nieuwe Dylanplaten erbij. Deze en Planet Waves. De oude en de (nog) jonge Bob.
Onvergelijkbaar natuurlijk. Wat zong hij op Planet Waves bijvoorbeeld goed voor zijn doen. Vurig, enthousiast, opgezweept door de geweldige muzikanten van The Band.
Oh jee, mijn enthousiasme voor Planet Waves gaat nu m'n commentaar op Tempest overschaduwen en dat mag natuurlijk niet op deze plek.
Nou ja, het meest opvallende van Tempest is dat ik er eigenlijk niet zoveel over te zeggen heb. Een paar pluspuntjes, de verstaanbaarheid bijvoorbeeld, de goeie muzikanten, een paar mooi nummers zoals Soon after Midnight, Pay in Blood en Scarlet Town. Toch heeft deze plaat weinig verrassends te bieden voor wie Dylan's laatste drie kent (de kerstplaat niet meegeteld). Hij borduurt voort op zijn liefde voor Americana, vooral uit de jaren'40 en '50. De opener Duquesne Whistle vind ik best leuk. Een beetje in de lijn van andere klassieke openers uit zijn oevre zoals Rainy Day Women of Tweedle Dee and Tweedle Dum.
Tempest vind ik echter veel te lang en dat met dat oneindig herhaalde saaie melodietje in walstempo. De tekst vertelt het verhaal van de Titanic, voegt er weinig aan toe heb ik de indruk.
Net zo iets geldt voor Roll on John, ook dat doet me weinig. Wat wil Dylan zeggen over Lennon? De tekst maakt me niets wijzer daarover.
Na Tin Angel is Tempest voor mij dus eigenlijk zo'n beetje klaar. De eerste acht songs zijn voldoende, dat blijft staan, maar toch wordt dit niet een Dylanplaat waar ik heel vaak naar grijp.
Ik trek Planet Waves tot nu toe echt vaker uit het rek.

Eigenlijk vind alleen de eerste track leuk. Maar ik ben niet hier op musicmeter om Dylan en zijn fans de grond in te boren. Wat ik erg sterk vind aan Dylan is dat hij zingt, en of het goed of slecht is, hij trekt zich er niets van aan. Van zangeressen en zangers die loep zuiver zingen zonder een valse noot zijn er in overvloed dus vind ik het een hele verademing dat er muziekanten zijn die het leven in hun stembanden hebben en je hun favoriete Wiskey merk er uit kan pikken.

Mijn bestelling van de complete album box van Bob Dylan is onderweg. Ben benieuwd want ik vind zijn muziek onvoorstelbaar mooi. Kan ik alle albums van hem in volgorde beluisteren

Zou dit dan zijn laatste album zijn? Het lijkt onwaarschijnlijk en wat mij betreft hoeft het ook absoluut niet. Het zou wel alleszins een waardige afsluiter van een onvoorstelbaar lange carrière zijn.

De eerste helft van het album beslaat nummers die grotendeels wat vrolijker van toon zijn. Het uptempo ‘Duquesne Whistle’ is aardig, al mag Bob iets minder ‘Listen to that Duquesne Whistle Blowing’ zingen. ‘Narrow Way’ is op zich aardig, maar heeft een deuntje dat na zes minuten toch wel wat gaat tegenstaan en Bob vervalt weer iets te vaak in het refrein. Met ‘Duquesne Whistle’ en ‘Narrow Way’ hebben we de enige twee snellere nummers ook gehad. De rest is behoorlijk traag. De volgende twee nummers zijn gewoon goed, weinig op aan te merken verder.

De grote kracht van dit album zit vooral in de laatste vijf nummers (minus ‘Early Roman Kings’, wat ik het minste nummer vind). Het sinistere ‘Scarlett Town’, het op prachtige wijze beelden oproepen van de ondergang van de Titanic in het titelnummer, de nog wat sinisterdere murder ballad ‘Tin Angel’ en de ode aan John Lennon, ‘Roll on John’. ‘Tempest’ vind ik eigenlijk Bobs beste nummer van boven de tien minuten tot nog toe: het blijft mij op de een of andere manier maar boeien, terwijl ik bij andere lange nummers van Dylan de aandacht wel eens even verlies.

‘Early Roman Kings’ is eigenlijk het enige nummer waarvan ik echt denk: had dat maar niet gedaan. Voor de rest varieert alles van aardig tot goed, met goede tot geweldige teksten (uiteraard) en heerlijk sfeervolle nummers. Deze krijgt gewoon 4 sterren.

Gefeliciteerd sanderzzz. Ik denk dat die box gauw uitverkocht is. 150 euro is niet gek voor zoveel moois. Zelf begin ik er niet meer aan, heb bijna alles al.
Tempest is mijn eerste 'album' dat ik niet meer fysiek heb gekocht maar als download.

Ja, moest ik alles al van Bob Dylan hebben zou ik de box ook niet aanschaffen . Daarom dat echte completisten niet zo blij waren (zij kregen enkel als extraatje de dubbel cd met niet verschenen nummers want de albums hadden ze al) , maar voor iemand die helemaal geen Bob Dylan album heeft , maar hem wel graag beluisterd is 150 euro mooi op z'n plaats idd

Bob speelde Roll On John al in 1962.