Bob Dylan - Tempest (2012)

Dat klopt, hij had destijds inderdaad een fietsenrekje wat met een beetje fantasie een gebit kon worden genoemd.

Maar ik kom nergens een stem van je tegen bij Ierse folkartiesten, Henk?!

Gaan we een beetje lopen stalken of zo?

Ha, ha. Klopt, ik ben van de live muziek in de kroeg. CD's in dat genre heb ik daarom niet veel. Ik adviseer je naar dorpjes rond Galway Bay te gaan een willekeurige kroeg binnen te stappen en op zeker dat er iemand live speelt. Die ervaringen zijn onbetaalbaar en niet op CD te vangen.

Terug naar dit album, dat nog altijd stijgt qua niveau. Het is de ene keer weer Tempest, dan weer Scarlet Town en nu ben ik weer helemaal in de ban van Tin Angel.

Wat mij vooral stoort is de monotonie van de nummers. Ontelbare herhalingen van eenzelfde riff (Early Roman Kings) of strofes zonder afwisseling (Tin Angel).
De muzikale stijl mag dan in de Amerikaanse traditie zitten, maar ik vind er werkelijk niets aan.

De stem is een nog een ander struikelblok, soms een asset (in Scarlet Town - het beste nummer wat mij betreft) maar vaker onaanvaardbaar (Duquesne Whistle, Pay in Blood).

Blijff over: de lyrics die best wel goed zijn, maar ik blijf op mijn muzikale honger zitten.

Maar er is net wel variatie. Op zijn Dylans. Zoals ie dat altijd heeft gedaan.

Erg mooi album van de inmiddels alweer 71 jarige Bob Dylan. Zijn doorleefde stem geeft dit album alleen maar meer kracht. Over een meesterwerk valt te twisten, maar gezien zijn leeftijd vind ik het knap dat hij nog een album als dit uit de hoge hoed kan toveren. Had ik eigenlijk niet meer verwacht.

Goede Dylan plaat, maar komt nergens in de buurt van zijn beste werk, zoals de media ons voorhoud. Neemt niet weg dat deze oude reus nog heel veel inhoud en muzikaliteit in zich heeft. Scarlet town, Tempest en Roll on John zijn voor mij de hoogtepunten.
Beetje vreemd dat hij nu plots met een reactie op de moord op Lennon lijkt te komen, in de vorm van Roll on John. Terwijl een reactie van Dylan vlak na de moord zo goed als uit bleef.
Het zal mij niet verbazen als hij Roll on John al vanaf december 1980 op de planken heeft liggen, maar het om wat voor reden dat ook nu pas heeft opgenomen.

Verbazingwekkend hoe het journaille toch altijd weer staat te springen om oude helden om de verkeerde redenen op te hemelen. En de meest frequente 'verkeerde reden' is ongetwijfeld het nieuwe album van de held in kwestie. Want hoe haal je het in je hoofd om een album als Tempest een meesterwerk te noemen?! Kan iemand met een recht gezicht beweren dat dit wederom oerconservatieve album in welk opzicht dan ook opzienbarend is? Begrijp me niet verkeerd: ik vind het album niet tegenvallen. Maar ik word wel zo moe iedere keer van dat eeuwige opentrekken van de superlatieven-la. De beste nummers vond ik trouwens 'Narrow way' en 'Scarlet Town'.

Door wie wordt het dan, buiten die gozer van de Volkskrant, een meesterwerk genoemd? En Paalhaas het mag een oerconservatief album zijn, maar de songs zijn van een hoge kwaliteit. Je hebt gelijk het is inderdaad geen meesterwerk, maar het zit daar niet ver uit de buurt.

Oerconservatief is het zeker, maar ik zie dat niet als een minpunt. Laat Bob maar gewoon doen waar hij het beste in is. Het is voor mij de sound van de plaat die het voor mij een meesterwerk maakt. De nummers an sich zijn misschien niet beter dan eerder werk van Dylan, maar de nummers maken wel meer impact op me.

Hoezo heeft Paalhaas gelijk dat het geen meesterwerk is? Wat IS een meesterwerk eigenlijk en wie bepaalt dat? Als Paalhaas het geen meesterwerk vindt maar een man van de Volkskrant vindt van wel, wie heeft er gelijk? Bepaal het lekker zelf zou ik zo zeggen. Wat voor plaat het ook is, ik heb dit jaar nog geen betere gehoord in ieder geval, ook geen plaat die er in de buurt komt. Ik vind na zo'n week of 3 de 2e helft vanaf Scarlet Town werkelijk magistraal en zonder meer 5 sterren materiaal en dat zie ik in mijn beleving ook niet meer veranderen, want elke luisterbeurt wordt elk van de laatste 5 songs beter en beter. Het eerste deel varieert bij mij nogal, de tekst van Pay in Blood is geweldig, maar ik krijg bij de sound een jaren 80 gevoel, een verkeerd jaren 80 gevoel in dit geval. De opener Duquesne Whistle wil ook niet altijd in de smaak vallen, dan weer prima, dan weer zo zo. Daartussen staat echter weer een geweldig drietal met Soon after midnight, Narrow way en Long and wasted years. MIjn 4,5 ster staat derhalve nog fier overeind. 5 sterren geef ik niet al te gauw, maar door de twijfel bij de 2 genoemde nummers zie ik dat ook niet snel gebeuren.

Dit album staat voor mij gelijk aan Love and theft en Modern Times. Wat Floater ook al aangaf ontbreekt een echte knaller als Mississippi of Workingman's Blues. Wat die 2 albums echter niet hadden en deze wel is dat de kwaliteit naar het einde toe alleen maar toeneemt, daar waar dat zeker bij Love and Theft niet het geval was, daar lag de kracht in de eerste helft van het album. Modern Times vond ik meer gelijkmatig. Kortom alletwee net niet perfect en dat is deze ook net niet.

VInd ik.

Rolling stone, Mojo, Uncut, etc.?

Die lees ik niet. Ik beperk me tot, denk ik, de meer objektievere bladen als popmagazine Heaven. Zul je net zien dat er in het nieuwe nummer van Heaven staat dat dit een meesterwerk is.

Hoeveel verschillende platen heb je dit jaar gehoord, als ik vragen mag? Dit jaar heb ik er zeker veertig gehoord, die ik beter vind. Vind ik dan .

Dan leven we blijkbaar in het beste jaar in de muziekhistorie met minimaal 40 5 sterrenalbums.

Merk ik een cynische ondertoon? Het is best een goed jaar, hoor, als je er voor open staat.

Is Tempest een ode aan Joey Tempest?
Verder vind ik dit best een grappig album, alleen lijkt het alsof de zanger zijn mond gebrand heeft aan een broodje bami. Kan iemand me vertellen of hij op elk album zo klinkt?

Ja hij is 71 jaar geleden zo geboren.

Ik heb nog nooit aan de combinatie broodje en bami gedacht. Bart, dank je.

Eerste luisterbeurt van dit album achter de rug en ben op Early Roman Kings na wel onder de indruk van het gebodene.
Die heerlijk doorleefde stem van Bob maakt wederom indruk en nummers zoals Narrow Way, Pay In Blood & Tin Angel vind ik erg sterk.
Het titelnummer had overigens wel wat korter gemogen.

Titelnummer korter, ben je mal. kan niet wachten op de verfilming van dat epos.

Ok Ruud wat jou betreft nog een extra 10 minuten aan het titelnummer vastplakken?
Ome Bob overtuigt me wel met dit album, zal binnenkort wel bij me in de kast staan, wat zeg ik? mogelijk dit weekend al!

Na een aantal hele aangename luisterbeurten is deze luisterbeurt me minder bevallen. Ik zou normaal de punten geven, maar door dit voorval wil ik hem nog even langer onder de loep nemen.

Als ik deze vergelijk met time out of mind en vooral love and treft, dan vind ik deze wel een stukje minder dan die 2. Love and theft vind ik de beste plaat van Dylan vanaf zijn come back plaat time out of mind. Maar ben enorm blij met de plaat natuurlijk, zodat je het verschil door de jaren een keer kunt terug horen.

Na twee weken elke dag luisteren is het me wel duidelijk: Dylan heeft zich muzikaal weinig ingespannen en met zijn teksten is de voormalig protestzanger ook niet erg bij de tijd. Zijn generatiegenoten Ry Cooder en Ian Hunter bevallen me stukken beter met hun laatste werk. Ze tonen betrokkenheid, humor en vooral speelplezier. Wellicht zijn ze minder kunstenaar dan Dylan maar wel veel meer muzikant.

Ik zou zeggen, na 2 weken op dit forum en 2 berichten alleen over dit album: plaats dan eens een stukje bij Ry Cooder of Ian Hunter. Ik kan me niet voorstellen dat je 2 weken elke dag een CD met tegenzin beluistert.

Je kunt Dylan overigens van alles betichten, maar niet dat er geen speelplezier en betrokkenheid vanaf straalt.

Heb net Time Out Of Mind ff afgespeeld, en heb nu deze opstaan, maar vind er kwalitatief gezien niet veel verschil inzitten. Vind zelfs zijn zangstem vergelijkbaar met het album uit 1997. Voor mijn gevoel is zijn stem niet echt meer achteruitgegaan sinds 1997. Vind wel dat hij op No Mercy nog een stuk frisser en minder rauw klonk.

Vind zijn doorleefde stem prachtig bij dit soort rustige blues passen.

Beetje hetzelfde gevoel als ik heb met Tom Waits.

Dit zijn echt albums voor donkere winteravonden of voor ver in de avond als slaapmutsje.

Is dat zo???

YouTube - Bob Dylan - Love Sick

YouTube - Bob Dylan - Love Sick & Not Dark Yet ( live 2011)

Na een week of twee dit album weer eens opgezet. In de tussentijd heb ik wat meer van Bob Dylan's werk geluisterd, maar ook 'andere muziek'.
Ik ga nu toch echt verhogen naar 4 sterren, maar veel hoger zie ik het zo snel niet worden.

Zitten hele mooie zinnen tussen en de sfeer is ook behoorlijk raak!

En serieus, het zullen wel de twee mooiste liedjes van het album zijn,
maar Tempest en Roll On John zijn echt TE VEEL!