The xx - Coexist (2012)

Ligt in alle opzichten in het verlengde van het debuut (op Try na dan, dat is wel een heel erg verschrikkelijk k**nummer, om het aardig te zeggen). Klinkt wel wat zelfverzekerder en is uiteraard allemaal ook wat minder verrassend. Hopelijk gaan ze niet nog verder de dance-kant op, want dat vind ik nu niet bepaald een verbetering. Je vraagt je wel af: hoe nu verder? Maar dat had ik na het eerste album ook al (ook denkend aan YMG...).

Vind hem iets minder dan het debuut (maar zeker niet slecht) en ben bang dat hij ook sneller gaat vervelen. Verder mis ik (tot nu toe) een aantal uitschieters die op het debuut wel stonden. Het is tot nu toe voor mij allemaal een beetje te veel van hetzelfde.

Ik sluit me aan bij het oordeel van orbit en seanroja.

Ik ga met een halfje omhoog, want alhoewel er buiten het geniale: Angels, Chained en Missing weinig opmerkelijke tracks opstaan is dit zo'n sterk geheel. Het kabbelt lekker verder, en werkelijk alles zit geweldig inelkaar. De meer opvallende drumcomputer, de sterke samenzang, de geweldige riffjes en de synths. Volgens mij, zeker een van de betere platen tot nu toe uit 2012.

Als ik dit lees kan ik er echt geen beoordeling van 4,5 ster bij plaatsen. Eerder 3,5 ster.

Dat kabbelen is positief bedoeld.
Klinkt misschien vreemd, maar ik doel meer op de lekkere flow van de plaat.

Coexist bevalt me nu nog beter dan toen ik hem de vorige keer beluisterde en die luisterbeurt deed al weinig kwaad. Het album is enorm sfeervol door het minimalisme en de nog duidelijkere invloed van Jamie Smith. Romy Madley Croft en Oliver Sim klinken trouwens een stuk meer ervaren in hun stem. Ik weet het nog niet heel zeker, maar er is wel een grote kans dat dit één van mijn favoriete platen van 2012 zal worden.

Ik denk dat dit juist omgekeerd is. Ik denk juist dat dit album helemaal niet snel gaat vervelen. Er gebeurt ontzettend veel en hoe meer ik luister hoe meer ik ontdek. De instrumentatie geweldig op dit album. Waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat het debuut snel gaat vervelen, dat doet het al twee jaar lang niet bij mij.

Ben nu bezig aan de eerste luisterbeurt en tot nu toe springen weinig tot geen nummers eruit (buiten Angels misschien). Overal wordt hetzelfde 'trucje' toegepast, geen enkele song komt gewaagd over. Misschien ontdek ik er nog wel meer in, maar deze plaat is voor mij tot nu toe een zoutloze hap.

Ik ben vooralsnog niet overtuigd maar bij de vorige plaat van the xx heeft dat ook heel erg lang geduurd bij mij, dus wellicht komt het nog

Ik ben nu nog een luisterbeurt verder en het bevalt me al iets beter. Het album komt volledig tot z'n recht als je het 's nachts in alle stilte beluistert. Ik kan de sfeer die geschept wordt wel smaken, maar het is voor mij teveel eenheidsworst om te blijven boeien.

Leukste nummers: Angels, Fiction, Sunset

te veel nummers die op elkaar lijken wat mij betreft, ze treffen bijna nooit de juiste snaar, gemiste kans.

Coexist ligt duidelijk in het verlengde van het debuut maar is soms nog minimalistischer. De eerste twee nummers zijn daar meteen een mooi voorbeeld van. Angels, naar mijn mening één van de sterkere nummers, bestaat uit niet meer dan een dromerige gitaarlijn en de zwoele/hese stem van Romy. De sfeer en melodie maken dit nummer tot een prachtig nummer. Op Chained horen we juist bijna geen gitaar maar enkel een bas en beat.

Ik vind Coexist tot nu toe niet zo sterk als het debuut en dat ligt met name aan de minder memorabele melodieën en het gebrek aan spanning op sommige momenten.

Wel als je het vergelijkt met de contrasterende score hier op MuMe en de overwegend teleurgestelde reactie i.v.m. het vorige album.

De Veronica gids gaf het ook de volle mep van 5* en was lyrisch. Best opvallend gezien de smaak van dat blad.

Het tweede album van xx is iets meer elektronisch getint en af en toe neigt het zelfs lichtjes naar dance door gebruik van een drumcomputer. Maar van een koerswijziging kunnen wij niet spreken aangezien de begeleiding sober en minimalistisch is en de sfeer intiem, romantisch en dromerig. Globaal vind ik dit album iets minder dan de voorganger omdat enkele songs wat eentonig zijn met name Try. De eerste 2 vind ik wel uitstekend en de beste hierop.

Wat is er daar zo grappig aan ? Nu vind ik het ook weinig naar dance neigen, maar je hoort wel die typische Britse elektronische geluiden in Coexist. Mede mogelijk gemaakt door Jamie Smith.

Tuurlijk, daar ga ik volledig mee akkoord, maar electronica is toch wat anders dan dance? De term dance gecombineerd met dit introverte bandje en hun dromerige muziek deed me dus even gniffelen

Dance kan toch ook introvert en dromerig zijn? Zijn best wat nummers hier die richting de 120bpm gaan, Swept Away vind ik wel echt een dance-vibe hebben bv. Zo ver ligt het allemaal niet uit elkaar.

Klopt wel herman als je naar ambient en van die dingen gaat kijken, maar gewoon 'dance' vind ik absoluut een te ruim begrip.

Wat 'dance' betreft, een nummer zoals Swept Away deed me onmiddellijk aan het latere werk van Everything But the Girl denken.
Het had zo op Temperamental kunnen staan.

Overigens vond ik de rest van deze plaat bij eerste beluisteringen nogal saai, maar dat is langzaam aan het veranderen. Er is toch een onderhuidse spanning aanwezig die zich niet onmiddellijk laat kennen. Een album dat mij fascineert en waar stiltes een grote rol spelen.

Dat nummer is idd ietsje sneller. Platomania hanteert bijv "Dance" en "Urban" als brede generieke categorieën en in die zin zou het er wél in (Dance) passen. SWept Away vind ik meer een soort chill-out nummer - maar misschien is dat wel een OL-term? - zoals je dat ook op een Hedkandi compilatie (WinterChill) zou kunnen vinden - echt dance is het uiteraard niet.

Overigens vind ik juist het latere werk van EBTG het minst sterke en de veelal met beats opgepompte songs doen afbreuk aan de inbreng van Ben en m.n.Tracy. Dat zijn écht wel met electrronic overweg kan bewijst ze in Protection (MA) en The Tree Knows Everything (Adam F). Zij heeft - imo - een van de fijnste/mooiste pop(rock)stemmen en die van Romy is daar écht wel flets bij.

Dit album: na een tiental keer draaien - en dat over een periode van ruim 2 weken - weet ik het nog steeds niet: ergens in de zone 2,5 - 3,5* - draai het lang niet zo vaak als de eerste bij release en da's een aardige indicatie. Wat maakt het dan toch aardig - gitaar+effecten, keyboards; vocals zijn eigenlijk te monotoon en gelijkvormig om langer te kunnen boeien. De instrumentatie draagt de nuymmers.

hupla ... ik ben eruit! Na een paar luisterbeurten vind ik het toch wel een zeer goed album, net zoals hun voorhanger! 's avonds in bed met mijn hoofdtelefoon ...schitterend

Vanavond bij DWDD te gast.

1 minuutje Angels!

Ik begin op 4 sterren.

Goed optreden bij DWDD! Uiteraard te kort! Maar live kunnen ze het dus ook ) Ik moet 'Coexist' nog wat vaker luisteren om iets zinnigs over het geheel te kunnen zeggen. Na 2x luisteren kom ik niet verder dan; 'leuk, meer van hetzelfde'. Niets mis mee. Eerste album smaakte naar meer en dat heb ik dus in ieder geval gekregen. Hoe dan ook; 'Angels' is alvast een heerlijk nummer! En alles wat erna komt wellicht ook als ik het wat vaker heb geluisterd.

Ik denk dat dit je dan ook gaat bevallen, zeker als je het de tijd gunt.

Ik vond het optreden bij de DWDD ook gaaf, zeker toen die trommels in kwamen vallen.

Eerlijk gezegd vond ik dat wat tegenvallen, qua nummer dan.
Ik kende alleen Chained nog maar, en die track is gewoon goed. Maar misschien dat de albumversie van Angels beter bevalt. De rest van het album ga ik van het weekend beluisteren.