The xx - Coexist (2012)

Ik vond dit na de eerste luisterbeurt al meteen een sterk album en vind dit nu nog steeds. De songs hebben minder kop en staart dan de songs op het debuut, maar ze klinken wel verfijnder en dat bevalt me zeker ook. Ik zie dat Angels hier het populairste nummer is, terwijl ik dat het zwakste nummer vind. Het gaat in mijn oren echt helemaal nergens heen en ik ben ook altijd meer fan van de mannelijke vocalen geweest. Alle andere songs vind ik goed tot prachtig. Favorieten: Chained, Fiction en Swept Away.

Redelijk duffe plaat eigenlijk, aanvankelijk had ie nog wel wat. Maar veel nummers beginnen toch wel snel te vervelen met die slaperige mannen- en vrouwenstem en die spaarzame melodielijntjes. Het kabbelt een end raak, maar het treft nergens doel. Vergeetbaar en te ver doorgeschoten in subtiele geluidjes.

Klinkt wel lekker maar een beetje meer variatie mag wel Vorige CD spreekt meer.

Meer van hetzelfde? Ja en Nee
Saai? Nee
Verfijnder dan het debuut? Ja
Een waardig opvolger van het debuut? Ja

Ik ben er wel uit. Coexist is geen vernieuwende plaat maar wel een hele mooie. En de plaat wint alleen maar aan kracht.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: The xx - Coexist - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Vandaag al in Duitsland kunnen kopen.
Muzikaal ligt deze meer tegen de rustige nummers van Anne Clark aan uit haar beginperiode.
Eerste indruk is goed.

Ook in België ligt de plaat al in de winkels (7 september). In ieder geval de twee vinyl versies (ofwel met klaphoes en boekje, ofwel een gewone hoes). De cd krijg je er gratis bij. Het is een fantastische plaat. Alleen is de vorige nog beter waardoor deze waarschijnlijk ondergewaardeerd zal worden...

Niet erg sprankelend en niet zo veel melodie. Na meerdere luisterbeurten valt het voor mij wat tegen.

In vergelijking met hun vorige cd Xx vind ik deze nogal tegenvallen. De eerste plaat heeft nog wat tempo in bepaalde nummers, en de nummers verschillen ook meer van elkaar. Deze heeft toch veel van hetzelfde, en weinig melodie. Leuk om op de achtergrond in een relaxte omgeving te horen, maar meer ook niet.

Ik vind juist hier bij verschillende nummers het tempo hoger liggen door de bas.

Het eerste album van The xx deed mij eerlijk gezegd niet veel. Het was leuk om te horen allemaal, maar om de een of andere reden kon ik er niet lang naar luisteren. Toch ben ik, toen ze er stonden, in 2009 volgens mij, op Lowlands even naartoe gegaan. Met goede hoop. Helaas. Ook live konden ze mij niet overtuigen en zo verdween dit duo uit mijn herinneringen en kwamen ze nog maar heel zelden voor, in de vorm van Crystalized, in mijn afspeellijsten.

Geheel onverwacht zat ik me vorige week af te vragen of ze niet eens met iets nieuws waren uitgekomen. Dat bleek nog niet het geval, maar Coexist was al wel gelekt, waarna ik het toch maar eens een luisterbeurt gaf. Een goede zet. Waar ik me bij het debuut mijn concentratie totaal niet kon vasthouden, bleek dat bij Coexist veel beter te lukken. Mijn aandacht bleef er het hele album bij. Misschien komt dat door het feit dat er iets meer beats in zijn verwerkt en toch nog een slagje minimalistischer is aangepakt.

Vooral de nummers Chained, Angels en Missing vind ik uiterst fijn. Net als Fiction dat zo heerlijk verzuchtend klinkt, bijna ongeïnteresseerd. Door velen wordt het als saai getypeerd, maar ik vind het juist fijn dat de boel ontdaan is van de - weinige - toeters en bellen die het debuut nog wel had. Het kabbelende zoals het af en toe wel wordt beschreven is mijn inziens niet irritant maar werkt zelfs een beetje hypnotiserend.

The xx stonden voor de moeilijke taak om de moeilijke tweede te maken. Iets waar ze wat mij betreft wel in geslaagd zijn. Voornamelijk goed te luisteren als je slaapproblemen hebt, want na deze een paar keer op de koptelefoon had beluisterd toen de slaap maar geen vat op me kreeg, sliep ik telkens als een roos. Al werd ik wel telkens wakker als ik me omdraaide omdat de koptelefoon in mijn gezicht drukte. Gelukkig werd ik dan wakker met rustgevende klanken, want herrie kan je dit absoluut niet noemen, al is het niet je smaak.

Ik vind het trouwens heerlijk dat de muziek bij sommige bands leeg klinkt of sfeervol. Maar dit is een beetje te. Elke keer 1 snaar aanslaan word op een gegeven moment irritant.

Waar doet dat deuntje in het begin (en later) van Try me toch aan denken. Lijkt volgens mij op de beat van een of andere Nederlandse hip-hop nummer. Kan er niet op komen.

Verder tot noch toe maar redelijk enthousiast over deze nieuwe xx plaat. Begint werkelijk formidabel met Angels, en Chained maar de nummers er na lijken niet bijster bijzonder. Het is zeker niet slecht, maar weinig echte uitschieters. Daar waar je bij hun vorige album regelmatig omvergeblazen werd. Nog een paar keer luisteren vandaag.

dit is aardige plaat, maar meer ook niet;
het zit heel goed in elkaar, het klinkt goed en gedetailleerd, maar het is te eentonig en slaap verwekkend.
iig te slaap verwekkend voor mij om me er helemaal in te gaan verdiepen

zo te lezen moet ik misschien het debuut maar eens proberen?

Ik vind het een beetje alsof The XX 11 dezelfde liedjes heeft gemaakt met verschillende tonen...

Zo sterk het debuut is, zo matig deze tweede.

Na een sterk debuutalbum is het voor veel artiesten moeilijk om dat een vervolgalbum te overtreffen, maar The xx is daar ruimschoots in geslaagd.

Dit album klinkt veel meer levendiger en sprankelender. Echt niet te geloven dat ze na een stilte van drie jaar met zoiets op de proppen komen, geweldig.

Dikke 4,0 sterren.

Ben er eerlijk gezegd nog steeds niet uit, ook na meerdere draaibeurten niet. Deze pakt me lang niet zo als de eerste - het kan eraan liggen dat ik 'niet in de juiste stemming' luister, maar zijn voorganger bracht me juist in die melancholieke stemming.

Ben geneigd te denken dat dit album t.o.v. het debuut een zekere vervlakking betekent, niet een stap voorwaarts - maar ik ben bereid te heroverwegen.

Gisteren kwam 'Heart skipped a beat' van het debuutalbum voorbij. Dát is kwaliteit die ik mis op dit album.

Debuut is meest overschatte plaat ooit, wat een nietszeggende rotzooi was dat.

Dan bekoort deze mij veel meer, alleen na 2 keer draaien was ik deze ook zat, iets minder nietszeggende rotzooi, zeg maar.

Heerlijke opvolger, van het vermakelijke debuut.
Dromerig en toch 'directer' dan het debuut dankzij de meer opvallendere drums.
Angels is mijn favoriet. Dat refrein.

Deze muziek wordt mooier nu de dagen weer donkerder worden

Zeer geslaagd album met opnieuw zeer mooie nummers. Alleen slaagt geen enkel nummer er hier in om me echt naar de strot te grijpen, wat op het debuut wel het geval was.

Vind hem ook geslaagd, denk dat de meeste deze plaat met de vorige gaan vergelijken en dan kan het tegenvallen, vandaar dat niet al te hoge gemiddelde denk ik.

@arcade monkeys: Zelfs niet Angels?
Overigens vind ik deze palat beter dan hun debuut, dat dromerige geluid bevalt me beter dan hun meer gitaar gerichte sound.

Ik kan niet oordelen over de eerdere releases van deze band, kende ze niet eens. Maar wat is dit heerlijke muziek, het zit goed in elkaar met de nodige afwisseling. Het zijn zeker niet de meest diepgaande teksten, maar daardoor wel weer herkenbaar voor velen. De beats gecombineerd met de goede vocals, ik vind het echt verrassend in elk geval.

Overigens Reunion klinkt vanaf een min. of 2 bijna als een trance-achtige plaat, maar wel diep en opzwepend.

Waarom zeg je dit nou weer! Nu ben ik erop gaan letten! haha

Beter of slechter dan het debuut vind ik moeilijk te zeggen, maar goed is hij zeker wel

In het weekblad Humo zijn ze lyrisch over deze cd gek genoeg en krijgt ze de volle 4 sterren (op het maximum van 4).

Dat is toch niet zo gek?

Als je The XX beluisterd.. dan zal je het horen.