The xx - Coexist (2012)

Klopt inderdaad, maar op de een of andere manier werkt de zang daar niet echt voor me.

Na herhaaldelijke beluistering merk ik dat ik deze plaat toch wel erg saai vind. De magie en spanningsvelden van het debuut zijn wel heel erg ver te zoeken en ik mis ook aansprekende melodieën zoals die van Crystallised bv.

Herkenbaar.
Net zoals het vorige album balanceert ook dit album bij mij op het randje van verveling en aantrekkingskracht. De balans van het debuut viel, na vele luisterbeurten toch naar de positieve kant (aantrekkingskracht) uit. Voor dit album zal de tijd het uit moeten wijzen. Ik heb in ieder geval bij The xx geleerd niet te snel conclusies te trekken.

Bij het debuutalbum had ik een tijd nodig voordat ik de muziek echt ging voelen. Behalve Crystalised dan, dat vanaf de eerste keer al overtuigde. Bij dit album is het duidelijk weer zo dat het even op je in moet werken. Mij zie je dus ook nog niet met een review voordat ik dit album een stuk of 10/15 keer gehoord heb.

Ik ben wel erg onder de indruk. De gitaren zijn iets meer naar de achterkant geschoven en Jamie Smith met zijn drumcomputer is belangrijker geworden. Coexist heeft een ander soort sfeer dan The XX' eerste album. Iets dromeriger denk ik. Wat meer echo in het stemgeluid en wat meer gevoel. Ik ben nog lang niet klaar met luisteren in ieder geval.

Kijk, dit bewonder ik. Iemand die beseft dat een album niet halverwege de eerste luisterbeurt al becijferd moet worden.

Na een stuk of 4 luisterbeurten heb ik besloten om het album een 4,5 te geven om de redenen die ik hieronder al noemde. Er zit gewoon veel meer leven in het album, meer dan in het vorige album. En toch blijft het een goede intieme sfeer geven. The xx hebben hun vorige album voor mij overtroffen.

inmiddels als 15 keer geluisterd, indrukwekkend mooi album.

15 keer in 1 etmaal Ik zit aan 5 en dat vind ik al heel wat. Moet zeggen dat het wel makkelijk wegluistert, maar het verdwijnt al snel naar de achtergrond.

Het is dan ook voornamelijk achtergrondmuziek. Waar ik tijdens het vorige album bij elk nummer rechtop gingen zetten ga ik bij dit album rustig een boterham staan te smeren. Of een eitje bakken.

Het vorige album nog eens afgespeeld en Coexist is duidelijk professionele vooruitgang. Waar ik het debuut kon waarderen om de potentie (intro/vcr/fantasy), klonk het af en toe toch wat te gezapig en vlak (braaf) in mijn oren.
Coexist is eigenlijk het beste van het debuutalbum verbeteren en uitbouwen. De rol van Jamie xx is uiteraard stukken groter geworden en idd, de sound van zijn eigen producties als ook de remixes van oa Radiohead en Gil Scott-Heron is duidelijk hoorbaar. Jamie xx is van het 3e wiel aan de wagen tot belangrijk bandlid getransformeerd.
Het gevaar bij professionalisering is dat het zogenaamde 'randje' vaak verdwijnt, in dit geval komen er inventieve producties en sterke melodielijntjes voor terug. Dus wat mij betreft verandering en zeker geen daling.

Ow en Herman, het is niet Jamie xx die zingt, maar Oliver Sim.

Wauw, dat is enorm veel. Heb je dan de hele dag zitten luisteren?

Ja, deze beweringen heeft hij weleens eerder gedaan bij een ander album. Ik zou het met een korreltje zout nemen, het is tenslotte geen prestatie.

Dat is wel erg overdreven. Zijn stempel staat toch ook overduidelijk op het eerste album.

Over het album zelf, het klinkt degelijk maar ik mis de wat meer 'uptempo' nummers zoals Intro en Islands. Ook is het geluid van The xx inmiddels erg bekend, mede door de platen die Jamie naast The xx maakt. Ze hebben het verrassingseffect dus niet meer mee en dan is het erg lastig om het sterke debuut te evenaren. Dat is naar mening dan ook niet gelukt.

Nee, ik heb hem heel de dag met vrienden op gehad, en daarnaast vind mijn vader hem ook te gek, dus Coexist staat elders in huis ook graag op. Maar het is inderdaad fijne achtergrond muziek, maar ook prachtig voor het slapen gaan met een koptelefoon op. Ik heb nog vakantie hé

ik heb m ook al een x of 8 geluisterd, en hij wordt er niet vervelender op. Goed teken Ben wel benieuwd of ik m uiteindelijk beter of minder ga vinden als het debuutalbum.

Herman is niet de enige die de twee door elkaar haalt. Ik lees op menig blog (of muzieksite) dat Jamie de zanger is van de band, weet niet waar die verwisseling opeens vandaan komt

Ik heb het me nooit gerealiseerd, was gewoon een verkeerde aanname van me.

Goed dat het misverstand uit mijn wereld is, dank je tuktak.

Weet je wat knap is? Al bij je tweede album een volstrekt eigen geluid hebben. Na 10 seconde van ieder liedje op Coexist weet je al dat het the xx zijn. Maar er is meer, veel meer. Op de tweede plaat van het Londense trio, heeft de band een mooie groei doorgemaakt ondanks zichzelf te blijven. Ze overtreffen daarmee hun (totaal niet misselijke) titelloze debuut.

Opeens waren ze daar in 2009 met 'xx'. Een prachtige plaat vol magische en eenvoudige popliedjes die goed aansloegen. Met succes! De band werd een enorme hype en was een jaar lang overal in het nieuws, maar toen verdwenen ze van de radar. Het leek er zelfs op dat er geen opvolger van 'xx' zou komen. Maar het tegendeel is waar.

De prachtige single 'Angels' sluit naadloos aan op waar 'xx' ophield. Even lijkt het alsof er in die twee jaar niks veranderd is voor the xx, maar ook dit is schijn. De band klinkt minder introvert en zowel Romy Madley-Croft als Oliver Sim zijn beter gaan zingen. De stemmen klinken soulvoller en minder 'verveeld'. Derde lid, Jamie xx, drukt duidelijk zijn stempel op het geheel. Met zijn soloprojecten, waarbij hij bijvoorbeeld een succesvol remix album maakte van Gil Scott-Heron's 'I'm New Here', was hij duidelijk beïnvloed door dance en dubstep. Die dansinvloeden zijn nu ook terug te horen op Coexist. In geweldige nummers als 'Tides', 'Ficton' en 'Swept Away' klinken de warme bas, gitaar en drums een stuk levendiger. Desondanks is deze plaat nog steeds behoorlijk ingetogen en minimalistisch.

Ook gaan Romy en Oliver weer in duet in prachtige nummers als het veel live gespeelde 'Reunion' en 'Try'. Coexist bevat wederom veel duistere romantiek. Om het geheel af te maken hebben de elf liedjesliedjes ook simplistische maar mooie teksten. Opvallend voorbeeld is Unfold waarin Romy zingt: "In my head, you tell things you never said, and I used to forget". Het is muziek die mooi is voor op zowel de voor als achtergrond. Voor als het doodstil is in huis, óf juist heel rumoerig. Maar Coexist doet het ook bijzonder goed op de koptelefoon. Jawel je leest het goed, dit is een schandalig mooi tweede album geworden. Een echte indieparel mét verslavende werking.

The xx heeft toekomst, en die ziet er erg rooskleurig uit.

van: Daan's Muziek Blog: The xx - Coexist - daanmuziek.blogspot.nl

Halfje omhoog. Eigenlijk alleen maar sterke nummers met als favorieten Angels, Reunion en Swept Away. Van 3,5* naar 4*.

Aanvankelijk was ik gecharmeerd van het gelijknamige debuut van The XX. Toen ze echter succes kregen, zegde de band een al uitverkocht optreden af in een kleine zaal in Utrecht. Toen was het voor mij even over. Nu 3 jaar later ben ik toch nieuwsgierig hoe ze die moeilijke opvolger maken. Hoe gaan ze dat doen? Eigenlijk heel logisch: door dance- en wat popinvloeden toe te laten tot hun kale spannende sound van het debuut. Ook het gebruik van verschillende beats, ook binnen nummers, is belangrijk op dit Coexist. En dat alles pakt regelmatig heel aardig uit.

Angels is een prachtige mooie rustige opener, schitterend gezongen door Romy. Dit nummer sluit aan bij hun debuutalbum. Chained is een duet van Romy & Oliver, maar daar is een opvallende wijziging in vergelijking met hun debuut: het ritme gaat omhoog. Hier is een lekkere dancemix van te maken. Het klinkt prima. Fiction, een solo van Oliver, is een mix van beide nummers: het begint rustig en gaat dan 'lopen'. Hier zijn in de beats toch fraaie danceinvloeden te horen.

Try is een electropopliedje. Best aardig, maar meer niet. Het is lang niet zo spannend als op hun debuutplaat. Reunion heeft een mooie gitaar en gaat halverwege met een 'sort of' Faithless beat aan de haal. En dat klinkt nou net erg prettig. The beat goes on op Sunset. Alweer een geslaagde semi-dance track. Ik ben inmiddels nieuwsgierig naar het 'remix-album' van dit Coexist wat over een tijdje uitgebracht zou kunnen worden. Overigens heeft dit nummer ook een mooie gitaar en basgitaar.

Missing begint met 'my heart is beating'. En die heartbeat hoor je ook terug. Het is een mooi gedragen gezongen nummer. Tides heeft een popbeat en gitaar die dit nummer zelfs een enigzins catchy sound geven. Goed nummer. Unfold is dan weer een 'kaal' nummer wat juist meer aansluit bij debuutalbum XX, maar het klinkt wat minder 'spannend' als op die plaat. Datzelfde lijkt op te gaan voor Swept Away, hoewel? Nee hoor: daar is me toch een fraaie beat gelardeerd met even fraaie piano. Het levert een erg sterk nummer op. Our Song tot slot is best aardig, maar lijkt mij niet de ideale afsluiter van een verder bepaald niet onaardige plaat. Sterker nog: knappe prestatie van The xx, dit Coexist.

Weinig memorabel en flauw album. Vooral de beats die hier veel meer op de voorgrond worden gebracht zijn vaak maar matig

Juist die beats die inderdaad regelmatig meer op de voorgrond treden maken volgens mij dit album juist minder flauw. Toch zijn niet alle songs van even hoog niveau, dat maakt dit album eerder minder memorabel.

Ik mis de punch van die snedige riffs die zo prominent waren op het debuut. Enkel op Angels en Swept Away staan ze genoeg op de voorgrond, niet toevallig veruit de beste nummers op het album

De eerste indruk: meer van hetzelfde.
De less is more instrumentatie, de massive-attack meets belle & sebastian pop, de spaarzame new wave gitaarlicks, de droge drumcomputer..allemaal daar.
Toch zijn er verschillen;
De lliedjes zijn minder goed.
De 808 is niet meer de enige drumcomputer die er aan te pas komt (dat is het grootste manko).
Er zijn prominenter keyboards ingezet.

Ondanks dit alles blijft er een aardige plaat over.
Ook al is de urgentie van die eerste verdwenen en lijkt hij echt iets minder goed,,,

Alle nummers zitten zeker goed in elkaar met de elementen die we al kennen van het vorige album en met daarbovenop de beats die wat naar de voorgrond treden. Toch mis ik, net als vele anderen schijnbaar, iets dat het eerste album wel had. Ik kan daar veel verklaringen voor gaan zoeken, maar eigenlijk zijn de songs gewoon minder goed. Enkel Chained en Reunion blijven hangen bij mij. Het luistert verder wel gemakkelijk weg. Het is dus wel een aangenaam album, hoewel ik van The xx meer verwachtte.

Coexist krijgt van mij 3,5 ster. Dit album is een vooruitgang ten opzichte van het debuutalbum. De zang is extreem vooruit gegaan en de nummers zijn boeiender en vooral dromeriger geworden. Maar er mist iets om een hogere beoordeling te krijgen. Het is een goed plaatje van 38 minuten maar wel vrij vlak.

Eerste indrukken zijn er om later nog aan te kunnen sleutelen. Hopelijk gaat dat ook op voor deze plaat, want mijn eerste indrukken zijn niet al te positief. Angels vind ik nogal een zeurderig nummer en het gehele album vind ik vrij saai. Die 38 minuten zijn zo voorbij, maar er blijft bijzonder weinig hangen.

Heb alleen nog maar Angels gehoord, maar die maakt me toch benieuwd naar meer.
Mooi nummer, dat me doet denken aan het debuut.

Logisch en niet heel interessant vervolg.