The xx - Coexist (2012)

the xx moet dringend eens andere paden bewandelen. Er begint nu al sleet op de succesformule te komen

Van charmant naar geraffineerd.
Dat vat aardig samen waar het knaagt me dunkt.

Bij mij overheerst de teleurstelling. Ik had gehoopt dat er een nieuwe richting werd ingeslagen, waarbij ze natuurlijk de sound van het debuut bewaarden. Dit is niks nieuws. Het album is misschien beter dan het debuut. Dat kan me niet zoveel schelen. Ik had gewoon graag eens iets anders gehoord. Niet een kopie.
Een beetje wat paddy pipedown hierboven korter zegt.

Ik vind dat er wel degelijk een verandering is ten opzicht van het debuut. The xx houdt wel nog steeds vast aan het minimale. Maar de instrumentatie is heel anders dan op het debuut. Op het debuut werd ook wel elektronica gebruikt maar toch werd het grootste deel verzorgt door gewone instrumenten en was de gitaar en basgitaar erg belangrijk. Op dit album zijn het voornamelijk elektronische beats die voor de basis zorgen. Het geluid van de band is dus wel degelijk veranderd, of het verbeterd is moet je zelf bepalen.
Ik vind dit overigens nog niet zo sterk als het debuut (Top 10 album) maar ik vind het wel een heerlijk album dat per luisterbeurt alsmaar beter wordt. Vooral de melodieën worden steeds zaliger.

Het klinkt inderdaad wat anders, al gaat het dan om een evolutie die je eerder na 1 jaar verwacht van een band, in plaats van 3. Zeker als je weet wat voor leuks Jamie xx de laatste jaren solo heeft gepresteerd, vraag je je af waarom de electronica hier niet wat vetter mocht worden uitgezet. Op zich geen probleem natuurlijk, al is het jammer dat ze van alle op het debuut aanwezige substanties nu net de 'magie' wat zijn verloren... Desondanks valt er op Coexist nog genoeg te genieten: de meeste nummers zitten nog steeds sterk ineen en de sfeerschepping blijft een paradepaardje voor deze groep. Dat ik los van de duidelijke kwaliteit toch op mijn honger blijf zitten ligt misschien ook deels aan het huidige muzieklandschap, waarin The xx met dit nieuwe album amper z'n kin boven water kan houden. Toch ergens jammer voor een band die met zijn vorige plaat nog een ware golf wist te veroorzaken.

Tsjongejonge, wat is Swept Away een goed nummer zeg. Dit hele album mag zich dan niet kunnen meten met hun debuutplaat, Swept Away kan zeker concurreren met de beste nummers van xx. Sterker nog: Dit is misschien wel beter. Wat een meeslepend nummer!

Ik vind Sunset en Reunion ook fantastisch net als de eerste twee nummers, daarmee vind ik dit album al goed geslaagd.

Ik heb de eerste 2 singles al beluisterd en ze doen me vrij weinig naar de rest van het album uitkijken. Ik vind ze zo leeg, ze mankeren iets wat de nummers op het eerste (en erg puike) album wel hadden en dat me aansprak.

Ik begrijp je helemaal. Dat gevoel had ik na het horen van Angels ook. Ik heb de rest van het album wel beluisterd en ik vind het allemaal veel van hetzelfde. Op zich zijn het geen slechte nummers, maar bijzonder zijn ze ook niet. Dit album heeft geen uitschieters, zoals hun debuutalbum die wel had en daardoor vind ik het maar een saai geheel.
Echter: Er is één nummer dat voor mij boven het maaiveld uitsteekt en dat is Swept Away. Dat dit nummer zo lang is (relatief gezien dan) geeft al aan da het geen nummer zoals alle anderen is. Behoorlijk meeslepend en een sterk opbouwend nummer. Totaal anders dan de twee singles, maar toch honderd procent The xx.

Tot nu toe: matig, voorspelbaar vervolg waar de balans tussen minimalisme en spanning (in tegenstelling tot het debuut) ver te zoeken is. Tegenvaller.

Dit is na hun zeer goede voorganger een erg saaie plaat.

Hmmm, iedereen is hier toch veel minder positief over dan het gebuut maar vind deze ook gewoon een lekkere plaat. Tuurlijk, het is meer van hetzelfde maar dat maakt mij in dit geval niks uit.
Heb dit album gister tijdens het kijken van het voetballen beluisterd voor de 4e keer en dan is het gewoon heerlijk om naar te luisteren. Nergens wordt het echt spannend maar heeft toch wel weer fijne beatjes en het luistert als een tierelier weg.

Tjeetje, ik vond de voorganger al slaapverwekkend saai.

Angels is werkelijk prachtig. Echt een kippenvel momentje, maar verder veel nummers die erg saai zijn. Je hoort dat er heel veel potentie in zit, maar het lijkt erop alsof ze het nu te hip zoeken. Veel nummers zijn gewoon veel te minimalistisch naar mijn smaak waardoor het soms echt heel saai wordt.

Jammer want op een paar leuke nummers en een pareltje slaat dit wat mij betreft wel een beetje de plank mis.

Wat een saaie plaat zeg. compleet futloos als je het mij vraagt. Alle krediet gaat naar angels

Het gaat met deze plaat weer precies als met de vorige: op het eerste gehoor liedjes die makkelijk wegluisteren, maar daarna langzaam onder je huid kruipen.

Bij de vorige wel ja, bij deze niet.

Dan blijft het opvallend dat je het nummer dat je het langste kent (Angels), het beste vindt

Mensen die zeuren dat het weinig vernieuwend is mogen zich even afvragen waarom The xx moet vernieuwen. Moeten ze dan komen met een funk album omdat het dan niet hetzelfde klinkt als hun debuut ? The xx borduurt verder op hun minimalistisch geluiden en toch weten ze dit goed te doen, wat maakt het dan uit dat het dan weinig vernieuwend is en meer van hetzelfde is ? Men doet hier alsof The xx hun debuut hebben gekopieerd en er een andere naam op hebben geplakt.

Angels vond ik dan ook onmiddellijk goed. De rest niet, ook niet na een week.

Ik durf nu wel de conclusie te trekken dat ook dit weer een pracht van een album is. Wat mij betreft misschien nog wel beter dan het debuut . Het duurde weliswaar nóg langer voordat het kwartje viel dan bij het debuut maar dan is het uiteindelijk toch allemaal erg mooi en sfeervol.

Luister nu voor het eerst naar het album. Angels al helemaal platgedraaid, wat een fantastisch nummer is dat. Klopt het dat Chained zo abrupt eindigt?

Met hun debuutalbum hadden ze gewoon hoge ogen gegooid en om zoiets voor een tweede keer waar te maken: dat is moeilijk.

Voor de rest: eens met IllumSphere.

Beoordeling komt later.

Luister hier naar een interview met the xx door Huw Stephens die hun heeft gevolgd in het maken van dit album voor de BBC.

Voor mij is het muziek voor in te slapen. Ik heb liever muziek voor het slapen gaan

Ben niet onder de indruk, jammer genoeg. Daar waar ik het debuut en optreden op de afgelopen Lowlands indrukwekkend vond, zijn de nummers op dit album dat bepaald niet. Ik mis de onderhuidse spanning die op het debuut wel zo aanwezig was, Swept away is de uitzondering, mooi nummer.

Ik heb daarnet even dit album terug opgezet en ik moet toch concluderen dat weer een fantastisch album is. Het neigt een beetje meer naar de traditionele pop, maar voor het merendeel is het weer lekker minimalistisch. Even de deluxe editie bestellen en het nog wat aan luisterbeurten onderwerpen.

Schitterend. Lang geleden dat een cd de 10 luisterbeurten overleefde.
Voor mij alvast vernieuwend genoeg! Of zitten sommigen nog te wachten op de discoplaat van Bob Marley? Of de rapplaat van 'The tallest Man on Earth' ? Ieder zijn genre en zijn eigenheid. Met de eigenheid van The XX is helemaal niets verkeerd. Toch? Of hadden jullie van The XX Heavy Metal verwacht? Luister en ontdek!

Je hoeft niet van genre te veranderen om gevarieerde muziek te brengen. Ze hadden ook iets compleet anders kunnen doen in hun herkenbare stijl.

Komaan, doe eens niet alsof The xx hun debuut hebben gekopieerd en er een andere naam op hebben geplakt. Op Coexist doen ze wel iets compleet anders in hun herkenbare stij dan op hun debuut, maar ben jij bereid om dat te horen ?

Na een geweldig optreden op Lowlands heb ik een paar weken uitgekeken naar de release, en nu staat ie dan eindelijk op de Luisterpaal. En ik moet zeggen, de plaat bevalt me veel beter dan ik op grond van de overheersende opinie hier had verwacht. De magie die the XX op Lowlands liet horen, hebben ze ook deels op plaat weten vast te leggen. Oftewel, ik kan me niet zo goed vinden in de kritiek dat deze plaat saai of te weinig vernieuwend zou zijn.

Tuurlijk, er zijn bekende elementen: dezelfde traagheid, ijle gitaar en stiltes als op het debuut. Daarnaast is de zang niet echt verder ontwikkeld. Maar de Burial-achtige beats zijn nieuw en samen met de stuwende diepe bas wat meer naar de voorgrond geplaatst en dat bevalt me prima. De vergelijking met Massive Attack is al eerder gemaakt en komt ook bij mij op, sommige nummers ademenen een lichte Heligoland-sfeer.

Tegen het eind lijkt de plaat wel iets minder spannend te worden. Gelukkig voorkomt het broeierige Swept Away dat de plaat een stille dood sterft. Alhoewel ik dit een erg sterk nummer vind met een redelijk groot stempel van Jamie XX erop, ben ik blij dat de plaat klinkt als The XX en niet als één remixpartij van Jamie XX ondersteund door de vertrouwde 2 hese zangstemmen.

Kortom: een plaatje waar ik hopelijk nog veel plezier aan ga beleven.