Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Marillion was helemaal niet van plan om van dit album een single uit te brengen ... Hits vind je in de hitparade , Marillion vind je on stage...

Power is toch de single? Dat het geen hit zal worden is niet belangrijk. Zolang het maar de aandacht op deze plaat blijft genereren bij degenen die er mogelijk geinteresseerd in zouden raken. Persoonlijk vind ik de ''hits'' de werkelijke schoonheid van een album behoorlijk de nek om draaien en is m.i. geenszins nodig om er zelf je eigen waarde uit te halen. Iets wat iedereen dan ook gewoon voor zichzelf uit moet maken.

Hij staat vanmorgen weer op om bij een stralend zonnetje fijn de mooie herfstzondag mee in te luiden. Wat een prachtplaat en een echte groeier is het eindelijk weer geworden.

STCBM is een lekker Marillionalbum, voor mij is muziekmaken in tegenstelling tot een boel andere bezoekers van deze site GEEN wedstrijd,gezever over de productie of over slappe drums zeggen mij niet zo heel veel .Marillion heeft dit album de wereld ingestuurd op de manier waarop ZIJ dachten dat moest zijn en klinken. Begrijp me niet verkeerd hoor , ieder z´n smaak en mening en een forum als dit is daarvoor bedoelt. Maar Marillion bepaalt.

Ik vind het een mooi album en nummers die eruit springen zijn voor mij Gaza )waarvan ik vind dat die onsamenhangendheid waar sommigen hier over tikken het gevolg is van het verhaal , als je de tekst eens meeleest terwijl je het nummer beluisterd zal het je misschien duidelijk worden ... of niet ,geeft niks .
Montreal is een schitterend nummer en als je Hogarth wel eens solo gezien hebt zul je begrijpen waar die dagboekachtige opbouw vandaag komt..
In veel Marillionnummers zit soms tekstueel iets dat je zelf eens hebt meegemaakt ... Ik heb een korte periode in mn relatie (nu 25 jaar) gehad waar het niet zo lekker liep, maar ik heb de silverback nooit laten winnen.
Daarom is The sky above the rain HET nummer van het album .

Ik kan niet wachten om de band over twee weekjes weer 2 avonden te kunnen zien spelen .

Mooi gezegd Robz, in grote lijnen helemaal mee eens.

Duidelijk Sommigen zeggen Rothery ,anderen Rothers ...ik noem hem meestal God..

http://i56.photobucket.com/albums/g170/Marillionair/marillionparadisofirstnight016.jpg

Dank

Ik heb hem zelfs al het predikaat 'Rotherrie' opgeplakt zien worden door sommigen.

Fenomenale gitarist nog steeds.

Ben jij dat naast onze grote gitaargod, Robz?

Yepzzz was in Amsterdam in Juli , was trouwens wel lachen , we stonden met Pete, Steve en H tegenover Paradiso naar de rij te kijken met mensen die vooraan wilden staan ...

Help!! Fan-boy alert!!

Fanboy alert?? Bullshit , Steve is gewoon een aardige kerel die altijd ff een praatje komt maken .. voor een fanboy ben ik denk ik a. te nuchter , en b een beetje te oud .

Ook ik hoop de 19e in Enschede aanwezig te zijn…

De verwachtingen van STCBM waren bij mij hooggespannen nadat ik begin september Power en Gaza op Youtube had beluisterd. Na de release van het album leek het geheel aanvankelijk wat tegen te vallen. Maar sinds half oktober ben ik ‘om’ en een stuk positiever.

Gaza is voor mij van het begin af aan het meest indrukwekkende nummer. Op dit moment is Gaza nog nadrukkelijker het middelpunt van het wereldnieuws, en lijkt vrede verder weg dan ooit...

De nummers Invisible Ink en Lucky Man zijn niet mijn ‘piece of cake’ maar who cares: er blijft dan nog een uur redelijke tot zeer goede muziek over, zoals het mooi opgebouwde titelnummer, Power, Montreal en The Sky Above the Rain’ Er is op diverse sites al veel geschreven over de tekst van Montreal. Laat ik het zo zeggen: Geen hoogstaande proza, maar wat de muziek betreft, staat dit nummer als een huis.

Sounds....heeft in mijn beleving bewezen dat Marillion nog steeds in staat is voortreffelijke muziek te componeren. Het 'heilige vuur' of wat dat dan ook moge zijn, lijkt bij Hogarth & consorten nog steeds te branden. Zonder twijfel het beste album van Marillion sinds ‘Marbles’!

[modknipje]

Anyway, het album zelf. Dat vind ik best aardig. Al eerder gezegd. En eigenlijk nodigt het me uit om het spul van na Brave eens aan een onderzoekje te onderwerpen.

Marbles raad ik je aan

Marbles!!!

Concertberichten verplaatst naar Marillion en wat off topic berichten verwijderd.

Deze plaat wordt met elek keer draaien beter. Steve Rothery heeft af en toe wat weg van Gilmour en Lifeson. Stem met 0,5 verhoogt

It's Neal, ( Young ones) great job, vind hem ook steeds herkenbaarder en beter, komt ook denk ik een verhoging aan...

Wat berichten verwijderd hier.

Klein beetje verhoogd, toch, omdat het op de achtergrond toch best een fijne plaat is.

Ik blijf bij mijn eerdere commentaar, dat Ian Mosley's drumwerk best steviger mag, en dat Montreal en Gaza te lang en te fragmentarisch zijn.
Maar er staan toch wel een hoop andere mooie tracks op.

Als je niet op de tekst van Montreal let, is de song ook best genietbaar.

Een echte knaller zoals Marbles, Somewhere Else, Brave of Marillion.com is het niet geworden.

Over wisselvallig gesproken...

Dat zijn mijn toevallige favorieten. Ik werd echt omver geblazen door Interior Lulu, House van Marillion.com. Maar ook de andere platen die ik noemde zijn waanzinnig, in mijn beleving.

Als ik even mag. Ik heb al verschillende keren op Marillion gebotst omdat het zogezegd mijn stijl zou zijn. Dus van het eerdere werk ken ik werkelijk niks. Dit album raakte in mijn auto tussen een stuk of tien andere albums. Nadat Gaza verschillende keren aan de beurt was gekomen (random, en veel geskipt) begon ik het werkelijk goed te vinden. De zang begon me minder te vervelen en de nummers groeiden echt zoals bvb Montréal. Je zwaait met de scepter en denkt de wijsheid in pacht te hebben. Als je dus denkt dat enkel Marillion fans zich verplicht voelen om een hoge score aan dit album te geven dan sla je de bal verkeerd. Jammer dat je zoveel mooie woorden vuil maakt aan iets dat een persoonlijke smaak is.

Vergeefse moeite. In zijn oneindige wijsheid heeft onze Goedheiligman al op 5 december besloten onze trollenkoning maar in de zak te stoppen en per stoomboot mee te nemen naar Spanje. Of zoiets.

.

Toch mis ik zijn provocerende proza wel een beetje. Ik bedoel; hij kan goed schrijven, het leest lekker weg, zijn beeldspraken zijn bijzonder origineel en je denkt nog bijna dat hij gelijk heeft ook!

Och ja, tis leuk voor een keer maar dan moet ie ook niet blijven doorzagen zonder wat toe te voegen want dan wordt het knap vervelend. In ieder geval kan ie voorlopig naar hartelust de zwarte piet uithangen.

Maar nu weer on topic: voor mij is Sounds... even uitgegroeid. Goed album, maar ik blijf toch bij 4* Ik zal over enkele weken weer eens luisteren en mijn mening herevalueren.

Blijft een goede plaat, het minste nummer vindt ik toch wel Pour My Love.

Vind het ook nog altijd een heel fijn album. Invisible Ink sla ik meestal wel over. Op een of andere manier irriteert dat nummer me. The Sky Above The Rain heeft ook iets aan magie verloren door het moeizaam voortslepende einde waar je geduld gelukkig nog wordt beloond door de fraaie eindsolo.

Als het zo bedoeld is wordt de wanhoop van de arme man in ieder geval wel treffend weergegeven.

4 blijft 4.

Het is geen hoogvlieger maar het is zeker ook geen verkeerd nummer, gewoon een mooi, simpel liedje dat een beetje in de categorie Beautiful / No One Can valt. Dat soort nummers horen ook bij Marillion. Qua plaatsing op het album vind ik het perfect gekozen zo tussen de zwaardere / vollere nummers in.

Pour my Love begint anders wel heel lekker met het typische stemgeluid van Hogarth...voor mij een verslavend stukje muziek.