Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Luister dan nog eens die 2 tracks, want Montréal heeft juist veel meer samenhang en melodie i.v.g. Gaza.

Mee eens. In mijn zojuist ingeleverde recensie noem ik de tekst zelfs een beetje kolderiek.

"Ook één van de langere en aantrekkelijke nummers is Montreal. Het is geschreven na het bezoek van de band aan de stad en heeft een wat kolderiek aandoende tekst. Eigenlijk is het geschreven als een reisverslag en komt daardoor wat onwennig over. Ik probeer mij bij het luisteren van de muziek dan ook inhoudelijk van de tekst af te sluiten, want mij bekruipt dan altijd een wat clownesk gevoel, maar dat zal wellicht aan mijzelf liggen."

De muziek daarintegen vind ik wel weer erg goed.

"So I Skyped home and said "It's me. How are you babe?
I can't be with you but I can see you on the screen
Technology is wonderful when it isn't in the way
The little one seems older now with every passing day
I hope the vibes are good. I'm behavin' as I should
Going down to breakfast ..What time is it now there?
I'll go shopping for shoes ..or whatever ensues
Je t'aime my darling, Je t'aime my darling
See you soon.." "

Goede tekst, hoor...

Lyrics that can't be made.........

Ik begin Gaza wel een avontuur op zich te vinden. Het heeft een nogal bizarre inwerking en daarom blijft het intrigeren. In ieder geval heeft de tekst toch wel wat meer te melden dan het reisverslag.

Hier een paar mooie reviews. Het album wordt goed ontvangen tot nu toe.

MARILLION – Sounds That Can’t Be Made | Real Gone - realgonerocks.com

MARILLION Sounds That Can't Be Made music review by Headlong - progarchives.com

MARILLION Sounds That Can't Be Made music reviews and MP3 - progarchives.com

Marillion - The Sounds That Can't Be Made | Prog Sphere - prog-sphere.com

Zware tegenvaller. Het begint al met Gaza, een veel te lang gedrocht waarbij het maar niet lukt om spanning op te bouwen. En dat 17 minuten lang. Het wordt de rest van de slaapverwekkende plaat niet goedgemaakt. Te uitgesponnen, soms ook te makkelijk voor een band met de statuur van Marillion. Ook weer eens geen hit. Jammer dit.

Ach nee, hij heeft weer een slachtoffer gevonden

Ha die Steven na eerder onlangs de nieuwe Rush en Knopfler met beide een 0.5 waardering omlaag te hebben gestemd heb je weer een nieuw album met een hoog gemiddelde gevonden.
Jij steekt wel heel veel tijd en energie in bands en albums die jij niet mooi vindt

Niet alles kan in 5 minuten Ben Folds wezen........

Pffff....... laat toch waaien die gozer.

Zo is dat!

Weer een zeer 'overtuigende' review om 16:17 uur; het zijn vooral die laatste 2 zinnen van Steven die het 'm doen. Wedden dat Gaza binnen enkele weken op nr 1 staat...

Gaza wordt een klassieker. Wat ik u brom.

Nu heb ik zoiets van: hebjumokweer.

Dit begint wel erg op trollen te lijken, ook de nieuwe Knopfler en de nieuwe Rush vind je niets. Het lijkt erop dat je alles structureel afkraakt wat 'oudere' bands/artiesten nu nog op de markt brengen.

Heb het idee dat het vooral een schreeuw naar aandacht is, want kan het nauwlijks nog serieus nemen deze berichten van jou.

Jammer want ik ben juist erg geinteresseerd in kritische maar wel eerlijke berichten bij nieuwe albums van 'oudere' bands/artiesten.



Ik heb 1 album van Marillion, Misplaced Childhood. Op zijn tijd een pracht album die ik af en toe graag mag draaien, maar het is niet een cd die ik erg veel afspeel. Omdat het mij niet zo bij de kladden grijpt als wat ik in mijn top 10 heb staan.

In wat voor opzicht is dit album te vergelijken of juist totaal anders als Misplaced Childhood?

Ik weet dat ze later een andere zanger hadden, maar ben ook niet erg thuis in de muziek van Marilion.

Eens. Maar on the bright side: wat een heerlijk orgeltje zit er onder dit stukje. 't Zou zonde zijn als je aandacht daavan afgeleid werd door een diepzinnige tekst

totaal anders, niet te vergelijken. Gewoon wat van luisteren op Youtube ofzo, werkt beter dan een beschrijving.

Ach, jouw teksten komen ook niet aanmerking voor het boekenweekgeschenk 2013 zo heb ik begrepen

Die zanger hebben ze nu alweer 23 jaar. Als je een album met die zanger wilt vergelijken met Misplaced Childhood zou je het beste 'Brave' kunnen proberen. Dit laatste nieuwe album bevat een 17 minuten epic die nogal duister in elkaar steekt en handelt over de strijd tussen Israel en de Palestijnen vanuit de positie van de kinderen die er in opgroeien. Op zich ook weer iets met een moeilijke jeugd maar muzikaal toch weer wat anders dan het Fish tijdperk. Je zou het best eens een kans kunnen geven al ligt het niet meteen zo hapklaar in het gehoor als Misplaced Childhood zelf. Meer eigentijdse prog eigenlijk.

Prachtig mooie hoes ook trouwens, lijkt wel een Mike Oldfield hoes, die heeft ook van van dit soort.

Bedankt voor de info.

Eigenlijk zou ik Brave maar ook nog Marbles een keertje moeten proberen.

Marillion is wel een band die in mijn straatje ligt.

Denk dat dit album mij ook wel zal liggen.

Dan heb je inderdaad wel 2 van hun beste albums te pakken. Benieuwd wat je er van gaat vinden.

Nee, Marillion hoeft niet te stoppen. De band is nog tot bijzondere dingen in staat, ook op oudere leeftijd. Maar er begint me een hoop tegen te staan. De tekst ook die mijn soulmate Orzic Spacefolk aanhaalt: om je diep voor te schamen. Ook de albumtitel: 'Sounds That Can't Be Made' is beroerd. Gaan de volgende albums 'Things You Cannot See', 'Perfume you cannot smell', 'Rain Without Water' en 'Farts You Cannot Hear Or Smell' heten? Ik denk het. Op deze plaat draaft Marillion door. Alsof ze de boel met paddo's in beide neusgaten hebben opgenomen. Misschien interessant voor de bandleden zelf, maar niet voor de geoefende luisteraar. Die wenst kwaliteit, vervoering, daadkracht.

Ik vind in ieder geval wel een eigenaardige, wat matte en slepende sfeer over het album hangen na een aantal keren luisteren. Het gaat niet weg ook. Wat me nog het meest opvalt is dat de melodielijnen soms wat erg beroerd klinken en de zang hier en daar ronduit slecht is. Maar er is ook weer veel oude Marillion terug te vinden wat ik in de laatste albums toch heel erg heb gemist. In die zin vond ik het de aanschaf best weer waard. En er wordt overigens weer schitterend gemusiceerd.

Een topper, dat nog niet, toch wel zeker momenten van kwaliteit, vervoering en daadkracht die me af en toe weer aan de grote albums van weleer terug doen denken. Maar ik denk ook dat het nivo van de grote vonk niet meer gehaald gaat worden als je het mij vraagt. In ieder geval wil de band zich zo min mogelijk herhalen en dan krijg je natuurlijk ook verschillende albums waarbij het een je wat meer aanspreekt dan het ander.

Ik zou gaan voor 'Messages That Can't Be Received'. Oftewel, schijt aan de buren, daar gaat ie nog een keer.

Ik heb in ieder geval niet het enthousiasme om deze plaat op te zetten.

En ik ga niet met tegenzin een plaat luisteren om 'het een kans' te geven.

Dan luister ik liever met het volume op 11 naar de nieuwe Hidria Spacefolk.

Moet je ook gewoon niet doen, dat doe ik niet, dat doet hij niet, dat doet niemand.

Ik ben ook zeker niet kritiekloos over dit album maar ik vind het toch alweer een hele stap vooruit sinds jaren. Het donkere, vage en meeslepende van deze plaat boeit me persoonlijk meer dan het geëxperimenteer en geflirt met moderne gevestigde acts met te magere en iele resultaten.

Ik was juist zo blij met het ongedwongen en van veel mooie klankkleuren voorziene Less is More.

Ik vind deze plaat teveel weer op technologie leunen. Beetje industrial hier-en-daar.

Ja klopt helemaal, is dan ook weer meer mijn smaak maar ik hou nou eenmaal van technologie, bombast en surrealistische soundscapes waar je in kan verzuipen. Af en toe lijkt het wel Pink Floyd in de jaren 80. Ook iets Porcupine Tree-achtigs vind je er in terug. En er zijn weer bewust elementen van Afraid Of Sunlight en Marbles in verwerkt. Ik vind het toch wel een stoer album in mijn straatje geworden. Ieder zn ding maar weer.

De enige skipper blijft toch wel Invisible Ink. Wat een afgrijselijke zang zeg. De veters springen uit je schoenen.

Ik denk dat geen enkel album van Marillion, je in zijn geheel compleet uit het water blaast. Zelfs Brave (zwaar overschat) heeft wat ontzettend misplaatste nummers die ontzetten irritant zijn (Hard as Love of Paper Lies), en dat geldt ook voor het erg ondergewaardeerde Afraid Of Sunlight, was volgens H. het beste is wat hij ooit met Marillion heeft gedaan, en daar ben ik het mee eens. Het enige skip nummer op die CD is Afraid of Sunrisem wat ik echt niet trek, of wat van manier dan ook. Wat daarna kwam, kreeg een groter gehalte meuk, en mindere echte Wow-momenten. Met Anorak, begon dit langzamer hand te veranderen, en met Marbles raakten de band zijn voorlopige plafond van creativiteit. Somewhere Else was een behoorlijke smak terug (ook al was het titelnummer een fenomenaal nummer, de rest was veel teveel 13 in een dozijn), en met Happiness is the Road krabbelde de band weer een beetje omhoog, maar omdat het een dubbel album was staan hier toch te veel nummers op die ze wellicht hadden kunnen schrappen, ook al staan er een aantal ware meesterstukken op.

Met Sounds That Can’t Be Made, welke 4 jaar na het laatste studio album kwam, deed Marillion een geduchte poging om nogmaals het niveau van Marbles te halen. De vraag is alleen, is dat gelukt. Als ik jullie commentaar zo lees is het vrij snel vast te stellen, dat dit niet is gelukt. Wellicht wilden ze te veel of wellicht wilden wij met ons allen teveel. Maar wat wel is gelukt, is een album afleveren dat veel meer in lijn staat met Marbles of wellicht Afraid Of Sunlight, want zo vaak is dat het album dat me te binnen schiet, of beter vele albums lijken een kruising van verschillende nummers op deze twee albums. Het resultaat mag er zijn, en gooit in ieder geval hogere ogen dan This Strange Engine, Radiation, .Com, of Somewhere Else. Dus hun slechtste werk is het zeker niet.

Wat vooral opvalt is een mindere rol voor Mosley, drums meppen een beetje mee, maar dringen nergens echt naar de voorgrond a la King op het einde. Ook al lijkt Gaza wel zijn King momenten te hebben is het over de lijn van het album vooral een hele grote rol voor Kelly. Wat dat betreft is het een beetje als HITR, waar dat ook zo was. Wat ook opvalt is het werk van Rothery, het album kent zeker niet een moment als het einde van Neverland, waar Rothery even alle registers opentrekt, hetgeen resulteert in nummers die nu goed zijn, anders letterlijke kwijlnummers waren geweest. Velen lijken hier te klagen over de onsamenhangendheid van Gaza, ik moet zeggen dat ik eigenlijk het gevoel had dat Marillion hier probeerde een tweede Ocean Cloud te maken. Ook dit nummer heeft soms momenten die niet altijd even logisch in elkaar overgaan, dus dat Gaza dat ook niet heeft, is wellicht in het verlenge van dit nummer te begrijpen. Ik had eerder een gevoel van onsamenhangendheid met Montreal, een nummer dat aandoet als het rustigere broertje van The Invisible Man, maar zeker niet dat niveau of emotie haalt. En dan The Sky Above The Rain, de andere Epic, en die staat wellicht (of wil dat) bij Neverland staat, maar of hier of verzand, of wordt de pulling out all stops solo, die Neverland wel heeft volledig opgeschort. Het is een emotioneel nummer, dat qua toestsen zeker zijn gevoelige momenten heeft, maar jammer genoeg nooit in de buurt komt van de emotionele geladenheid van Neverland, nog maar niet te spreken met van de emotie die wordt aangeroerd door Kelly aan het einde van Out Of This World. Anyway, ik vond de eerste paar keer Neverland ook een beetje langdradig, dus wellicht moet het nummer nog op me inwerken. Dan de rest van de nummers, Gaza (ik denk inderdaad dat dit nummer de potentie heeft om uit te groeien naar een nieuwe klassieker, maar dat hangt voornamelijk af van hoe het live ten gehore gebracht worden), Sounds That Can’t Be Made, heel erg mooi nummer met lekker bassloopje van Trawavas, die ook mooi dominant is ingeregeld, Pour My Love, een steriel of safe spelend nummer, geen hoogdraver, maar zeker ook geen skip nummer, Power, ik denk het nummer met de beste zang, erg emotioneel, zoals we van we van H. gewend zijn. Ook hier weer een lekker bassloop op de achtergrond, lekker zwaar, wat het enigszins warm doet klinken. Invisible Ink, komt een beetje langzaam op gang, en resulteert in wat wellicht het zwakste nummer van het album genoemd kan worden. En dan Lucky Man, ook al knalt het nummer redelijk zwaar in, uiteindelijk resulteert het in een ander op safe spelend nummer.

Al met al, denk ik een goed album dat zeker hoger scoort dan de albums na Marbles en wat tussen Marbles en Afraid Of Sunlight is uitgekomen. zoals zoveel andere symfo bands vond Marillion zichzelf niet opnieuw uit zoals Pendragon op Pure, maar deden ze gewoon dat waar ze goed in zijn, Wellicht zoals IQ deed op Frequency. Maar vermoed dat het wel een groei album is, dus over tijd denk ik dat we er meer waardering voor gaan krijgen. Ik zou zeggen, voor nu, 4 sterren.

Applaus!!!

Inmiddels heb ik het album ruim 1 week in huis en wordt het tijd om te stemmen ! 4 sterretjes Gaza moet ik nog aan wennen , vooral de 1e helft , dan hoor ik geen Marillion maar een soort Muse wat later overgaat in Porcupine Tree en jawel dan toch ook nog de echte Marillion klanken. De overige nummers ga ik niet uitgebreid mijn mening over geven maar ik vind het een album met voldoende afwisseling en goede nummers. De drang om het album te draaien was in ieder geval meerdere keren aanwezig deze week. Een minpuntje blijft dat Steve H een geweldige zanger is maar teveel zingt. Dat is iets wat je er toch niet meer uit krijgt en op elk album helaas aanwezig is. De geluidskwaliteit heb ik vorige week mijn mening over gegeven en ga ik nu verder niet meer op in. ( ben zelf aan een remaster begonnen en dat schiet al aardig op )