Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Okee, en fijn voor je dat je zo enthousiast bent!! Mooi wat muziek met mensen kan doen.

Neemt niet weg, dat je wel erg snel de volle mep geeft. Ik ben benieuwd of ie mij ook zo snel gaat overtuigen. Kan me van Marbles en Brave (om er maar 2 te noemen) herinneren dat ik wel een paar keer nodig had vooraleer het kwartje viel.

Binnen een paar weken of zelfs maanden bekoelt het enthousiasme, daarbij komen er Marillion-haters die lage scores toekennen en/of mensen die de band helemaal niet eens kennen.

Dus pas na een flinke poos is de score enigszins betrouwbaar.

Als ik het album enkele malen beluisterd heb laat ik het hier weten wat ik ervan vind. Na één keer beluisteren is onmogelijk het al een juiste beoordeling te geven in ieder geval.

Omdat 'men' graag een toelichting heeft: geen 5 sterren, daarvoor is Pour My Love echt niet goed genoeg. Maar het album staat gewoon sterk in zijn schoenen. Technisch gesproken moet ik wellicht een paar andere Marillion albums 'downgraden' om in ranking juist uit te komen. Vooralsnog doen we het hier even mee

Tjonge, wat een enthousiaste stemmen. Op basis van een download, (let op; download) kan ik over de mix niet heel enthousiast zijn. Ook staan er er op zijn minst twee "zwakke" nummers op. Ook vernieuwend is dit nog niet een mijlpaal. Veel "geluiden" die we al van de band kennen. Niet slecht, zeker niet, maar nu ook niet van het niveau 5 sterren op dit moment.

Ik vind Gaza al sowieso helemaal niets.
Sorry Marillos, maar IQ, Riverside, Quidam en Pendragon en andere neoproggers kunnen dat toch beter.

Moet eerst effe een paar maal onderuitgezakt luisteren, ben überhaupt al blij dat ze weer een album uitgebracht hebben, als diehard van het 1e uur zal ik wel kritisch zijn en niet alles als zoete pap innemen, ga je nog naar Muziekcentrum Enschede concert in november Ozric????

Ik zal er in mijn recensie voor Progwereld ook nog op terug komen, maar waarom Marillion nog steeds wordt geïdentificeerd met Neo prog is mij wel een klein raadsel. Volgens mij zijn ze daar in de jaren negentig al van verwijderd..

Neo prog? Is dat prog voor The Matrix ofzo?

Ben em nu aan het beluisteren. Ben het met eerdere kritieken eens dat het productioneel weer niet spettert. Het klinkt altijd wat dun. Ook nu. Dat zal een bewuste keuze zijn, maar ik zou dat graag anders zien.

Neo prog is mijn afkorting voor neo progressive rock.

Daar was Marillion zo'n beetje de vaandeldrager van.
Later zijn meer de wat zoetere luister pop/prog kant opgegaan, maar de band waagt zich nog immer aan lange epische nummers die de neoprog stempel mogen hebben van mij,

Ik denk aan Strange Engine, Great Escape, This Town/Rakes Progress/100 Nights, Interior Lulu, Ocean Cloud, etc.

Waarom? Omdat dat ik dat zo ervaar!

Bij Gaza vind ik een beetje dat de band de plank misslaat. Ze zijn (vind ik) duidelijk van plan geweest weer een lekker lange en spannende neoprogsong te maken.
De opbouw en de instrumentatie wijzen er ook op. Ik vind het duidelijk nog niets.
Misschien later wel, want ik heb eigenlijk nog nooit iets negatiefs over Marillion kunnen zeggen, in het verleden.

En, ik heb geen geld om helemaal naar Enschede te gaan voor een optreden. Ik zie ze wel weer in Den Haag, als ze hier spelen.

Sterk album, dat zeker. Inmiddels een keer beluisterd en vind het eerste nummer (Gaza) nog wat onsamenhangend in elkaar gezet. Net alsof er een aantal losse nummers aan elkaar zijn geplakt (mening!).
Op dit moment springen er drie nummers absoluut boven de rest uit en dat zijn de titeltrack, Montréal en de geweldige afsluiter Sky above the rain.

Nog een aantal keren beluisteren voordat ik sterretjes weg ga geven, want nu al een 5 vind ik wat voorbarig.

Ik moet nog ff wachten tot ie in de winkel ligt. In ieder geval is het zeker alweer beter dan de laatste 3 muzikale dwalingen maar een Marbles zal het niet meer worden. Ik hoop tenminste dat deze (groei?)plaat een beetje positief op me in gaat werken.

Wat is er toch veel haat tegen de laatste platen.

Ik vind ook Less is More te gek, met name de live-optredens. Zo enorm genoten. Zo heerlijk te zien dat de band niet hoeft te vertrouwen op puur electronica.

Happiness is the Road is een plaat die opgebouwd is uit geluidjes en sfeertjes. Een ulltieme studioplaat. Als je dat niet leuk vind, dan kan dat. Maar productioneel staat het als een huis.

Somewhere Else is niet meer dan een bovengemiddelde pop/rock plaat met prima composities.

Ik snap het woord 'dwalingen' niet.

Tja, het was gewoon niet meer wat ik tot dan van de band kon verwachten, althans waarom ze altijd mijn waardering hadden. Radiation b.v. was voor mij de eerste fikse tegenvaller. Een werkelijk ongenietbaar produkt terwijl er toch zulke prachtplaten zijn verschenen sinds Marillion het met de 'nieuwe' zanger steeds beter ging doen. Zal uiteraard ook een kwestie van smaak zijn of zoiets maar er zijn zeker 4 a 5 albums die mij sowieso al weinig tot niets doen, laat staan dat ik ze uit kan zitten en dus nog ga draaien.

Ik heb dus liever een collectie die ik blind kan kiezen zonder mis te grijpen. Deze laatste schijf is voor mij dus alweer enigszins de richting op die mij gewoon het meest boeit danwel aanspreekt. Met haat heeft het verder ook helemaal niks te maken maar het ene (be)valt nou eenmaal wat beter dan het andere.

Nou je hebt het over muzikale dwalingen, terwijl ik met name Less is More een van de beste akoestische platen vind, ooit.

Ach, das allemaal persoonlijk............... ieder zn ding. Helemaal geen punt van maken ook.

Moet ik ook niet doen.
Maar zoals wel vaker op MusicMeter wordt het allemaal zo persoonlijk, als iemand een favoriete plaat niet trekt...

Sowwy....

Album vandaag binnen gekregen en vanavond voor het eerst rustig met mijn hoofdtelefoon beluisterd. Eerste indruk is positief. Echt de Marillion sound. ga er het weekend nog een keer lekker voor zitten en kom dan met een score. Lees was negatieve berichten over de opener Gaza. Daar kan ik me niet in vinden. Vind het een lekker lang uitgesponnen nummer wat blijft boeien. Blij weer een nieuwe Marillion te hebben.

Niets tegenvallends aan Gaza. Sterker nog: fantastische track.
Meest positieve vind ik dat de sound voor het grootste deel van het album juist weer eens net even anders is. Lekker.

Bij de eerste luisterbeurt dacht ik: Wow, dit is een absolute topper, Brave en Marbles waardig! Bij de tweede keer gleed het allemaal een beetje langs me heen. Eigenlijk is nog geen enkel nummer echt binnen gekomen. Gaat nog wel even duren voor de kwartjes vallen, maar de eerste indruk was goed en zal me denk ik niet teleurstellen op termijn. Goede hoop dus dat het helemaal goed gaat komen tussen ons.

Erg rommelig album, waarbij vooral Gaza echt van de hak op te tak gaat.

Erg rommelig vind ik het album niet, op Gaza na natuurlijk. Wel erg inconsistent; zwakkere nummers als Lucky Man en Pour My Love worden met speels gemak afgewisseld met pareltjes als Power en Montréal. Vooral die laatste is voor mij echt de topper van het album. Het stevent bij mij af op een 3/3,5, zal het nog eens een keertje opzetten.

Vandaag het album gekocht en nu in mijn 2e luisterbeurt.

Het album klinkt erg fraai ( mooie productie ) en vooral H klinkt weer geweldig samen met Steve Rothery.

Maar ik verwacht niet dat dit voor mij het niveau van Brave, Afraid Of Sunlight en Marbles zal halen; zowel musicaal als ook wat betreft de teksten.

Het is nog te vroeg om mijn favoriete nummers te kiezen; wel heb ik al een goed idee dat alleen Lucky Man voor mij een skipnummer zal zijn ( zoals ook The Damage is op Marbles).
4 beste nummers voor nu zijn Gaza, Power, Montreal, The Sky Above The Rain.

Was ik na de eerste luisterbeurt nogal teleurgesteld, zo langszamerhand begint dit album onder mijn huid te kruipen. Ik heb het album nu een stuk of 7 keer geluisterd en kom tot een oordeel van 4,0*. Het tipt nog niet aan de parels van Marillion, maar kan zeker met de kopgroep mee.

Je vind het mooi of je vind het niet mooi.Ik mag er graag naar luisteren

Ik vind het album na bijna 20 luisterbeurten nog steeds ijzersterk. Morgen gelijk in huis halen.

Dat kan ik nou echt niet: in zo'n korte tijd zovaak een album luisteren. Ieder zijn aanvliegroute zullen we maar zeggen , maar bij mij zou elk album (ook waarvan ik fan ben zoals Marillion) dan mijn strot uitkomen.

Juist ja, 20 keer..

De eerste keer gedraaid en ik moet zeggen de vlam slaat nog niet echt over. Ik wacht ook nog met de puntendeling.