Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Over smaak valt uiteraard niet te twisten.Maar langzaam ontluikt dit album zich als een ware parel voor mij.Na Marbles in 2004 was het voor mij toch wel een grote teleurstelling wat marillion betreft.En begon redelijk sceptisch aan dit album.Mijn advies is zet een hoofdtelefoon op,neem een lekker drankje bijvoorbeeld een whiskey en geniet .chapeau ! .Grazie Marillion

Inmiddels een paar keer geluisterd en nog steeds is Gaza voor mij een soort medley, die niet als een Montréal of de slottrack weet te overtuigen. Ik zeg niet dat het niet mooi is, maar het voelt en luistert simpelweg niet als 1 track.
Het album wordt alleen maar sterker gedurende het album vordert. Dit is na een wat teleurstellend Less is more weer het juiste niveau. Ik start met een 4 (album komt dicht bij Happiness is the road), wetende dat het de volle pond niet zal halen vanwege de eerste track.

Okee dan. Genoeg de kat uit de boom gekeken, ik ga em vandaag maar eens scoren. Afgaande op de meningen van de kenners hier (waar ik me meestal het best in kan vinden) kan het zo mager niet meer zijn als het na Marbles helaas is geworden.

Hoezo zou dat niet kunnen? Heb nu al een paar dagen geen andere plaat dan deze opgehad.

We zeggen ook niet dat we je niet geloven .

Deze Marillion de afgelopen dagen nog eens beluisterd (geen 20 keer ) Ik vind het echt een album in de trend van de laatste paar albums. Lekker spannend en goed gemusiceerd. Het lange openingsnummer Gaza weet me wel zeker te boeien gedurende de hele lengte. Een nummer waar van alles in gebeurt. De discussie over het wel of niet zijn van een neo prog band is wel een wezenlijke. Marillion is daar zeker de referentie niet meer in. Ook dit album heeft een erg hoog poprock gehalte maar ook weer niet helemaal. Wellicht is hier een subgenre voor te bedenken. Knap wat de band de afgelopen jaren heeft gemaakt. Respect.

Dat hoop ik dan juist weer niet maar we gaan het horen straks. Het zou meer teruggaan naar de (pre) Marbles periode en sommige tracks hebben idd wat meer 'body' gekregen in die richting. Ik vind het overigens nu al beduidend minder een 'neuzelplaat' dan de laatste albums.

Ik denk dat dit voor de 'echte' diehard Marillion fan een onderwerp is. Als gelegenheidsfan van deze band vind ik het echt een album in de trend van de laatste paar studioalbums. Zo goed als ik Marbles vind is deze (nog) niet. Marbles is bij mij ook pas gaan groeien toen ik de plaat al langer in huis had.

Brrr....... nou, ik ben m.u.v. een paar tracks (titelnummer, Pour My Love, Montreal, The Sky Above The Rain) nog niet echt ondersteboven. Wat ik bij de laatste albums al had steekt hier nog meer de kop op. Hogarth's vocale inspanningen bezorgen me werkelijk kippevel en niet bepaald altijd van genot. Tot Somewhere Else maakten vroegah de beter in het gehoor liggende composities dat ruimschoots goed maar nu wordt de eerste luisterbeurt een aardige beproeving. Misschien is dat ook de bedoeling dus zal ik er beslist nog wat luisterbeurten aan moeten wagen om achter de werkelijke boodschap te komen.

De soms tegendraadse harmoniën hebben wel iets maar laten nog niets achter. De opbouw in sommige tracks zijn voor mij echter een ware anticlimax. En ik moet helaas toch weer concluderen: waar de band in mijn oren ooit zo groots in was is de laatste tijd weinig meer van over. Voorlopig 3 sterren voor de 4 genoemde parels van het album.

Tot en met Marbles (Radiation en .Com niet meegeteld) was ik een groot Marillion liefhebber en al die albums blijven mijn leven lang overeind staan. Het lijkt de laatste tijd echt wel of de fut er uit is ook al is hier toch weer enige opleving te bespeuren. Hopelijk wordt dat de volgende keer nog iets beter.

Beroerdste tracks: Invisible Ink en Lucky Man. Het duister dreigende en toch wel stoere Gaza geef ik nog een kans.

Verder is dit wel een headphonealbum die je niet snel opzet als er visite is moet ik zeggen en is de geluidskwaliteit, de mix althans, idd niet om over naar huis te schrijven.

Ik vind Hogarth er wel steeds meer op achter uit gaan.

Rothery heeft een paar erg mooie momenten, zoals de solo in Pour My Love maar soms zit Hogarth er echt door heen te tetteren.

En wat me ook diect opvalt, is het slappe drumspel van Mosley... Er zit echt geen enkel vuur meer in zijn spel. Heeft hij er nog wel zin in?

En als Hogarth die kopstemmetjes, zoals Coldplay, Muse, Radiohead opzet, heb ik het ook echt even heel moeilijk.
Mosley en Hogarth zijn toch een beetje de zwakke factoren hier, in mijn opinie.

Ik zet dit keer laag in, hopende dat de score rijst. Maar direct vijf sterren is natuurlijk grote onzin.

Ik zit nu idd ff met de koptelefoon op en de plaat klinkt opeens al stukken beter. Het zit toch weer knap en gelaagd in elkaar al blijft de zang toch altijd weer een kwestie van smaak. En idd is Mosley hier niet erg aanwezig. Die had best wat meer naar voren mogen worden gemixt. De eerste keer door de speakers weet je echt niet wat je overkomt. Halfje dr bij.

Kan me goed vinden in de kritiek op de zang van Hogarth. Waar de kopstem het vroeger nog hier en daar nog een prachtige toevoeging was (die laatste regel van Afraid Of Sunlight...) wordt je er hier echt mee dood gegooid.

Daar ben ik het nu inmiddels helemaal mee eens. Op een paar wat mindere nummers na is dit eindelijk weer een heel behoorlijk album geworden met beslist vele mooie momenten. Stukken beter dan wat er na Marbles is verschenen. Je moet even over de barricade heen en goed op je in laten werken, dan geeft het vanzelf weer zn schoonheid prijs. 4 sterren en daar blijft het voorlopig bij.

Inderdaad. Juist dat haalt de kracht ook uit The Sky Above the Rain. Erg jammer, want dat had anders een betere track kunnen zijn.

Denk persoonlijk dat het niet de mix is, maar de dynamiek is die (tov. de vroege jaren) afwezig lijkt/is.
Misschien dat ik juist daarom bv. Invisible Ink wel erg goed vind; daar tikt Ian lekker op de vellen!

Das waar, maar Hogarth vliegt hier als tegenprestatie dan weer zo pijnlijk uit de bocht dat het mij toch weer naar de skiptoets doet grijpen.......

Ja, Invisible Ink, wat echt best een lekkere rocksong is wordt echt vakkundig om zeep geholpen door Hogarth, die volgens mij niet meer weet waar hij het moet zoeken.

Dit kan je toch eigenlijk niet meer zingen noemen? Van bandjes als Radiohead ed. waren we het gewend. Maar Hogarth kan zoveel beter.

Dit soort 'vernieuwingen' kunnen me dus inderdaad gestolen worden. Ik ervaar het als gekunstelde verdraaingen om maar in de mode te blijven of een jonger publiek aan te spreken. Een band als Marillion met Hogarth moet gewoon platen blijven maken zoals ze deden tot Radiation en vanaf .Com tot en met Marbles. Dan blijven ze voor mij tenminste geloofwaardig.

Dit album groeide in 1 goed bestede avond wel sneller dan ik ooit had gedacht overigens...

Ik kan het laatste lied niet afluisteren, iedere keer als ik denk dat ie over is, komt er weer een stukje. Maar het blijft hetzelfde thema. Erg saai en nodeloos.

Op Marbles of Brave barstte dan een gitaarsolo los, maar die blijft uit.

Nee, deze plaat gaat het niet worden denk ik. De slechtste plaat samen met Radiaton.

Ik hoor anders wel degelijk een solo op het eind. Toch nog ff volhouden waarde Ozric.

Een echte topper is dit album idd nou ook weer niet maar alweer veel beter te pruimen sinds jaren. Hij mag blijven.

En Gaza blijft ook houtje/touwjte... ik heb al een broertje dood aan industrial, en dan moet ik me door 5 minuten lawaai heen worstelen eer het nummer interessant wordt.

Moet wel zeggen dat de bas lekker klinkt van Trewavas.

Wat ik wil echt een heel gave track vind is Pour my Love.

Voor de grap: probeer eens Holding Back the Years mee te zingen van Simply Red. Het heeft er wat van weg.

En power. Lekker onheilspellend, lekker dreigende en stuwende bas. Saaie, voorspelbare drums, maar Trewavas en Rothery maken er iets moois van....

Maar sorry, Montreal slaat echt nergens op.

Ik houd wel van een beetje autobiografisch (Strange Engine, Marbles, The Space) maar hoe iedereen het op de vlucht had en in het hotel en bij het ontbijt, vergezeld van een gezellig muzakje gaat me ver.

Blijven over: titelnummer, Power, Pour My Love en enkele passages van Gaza.
Dat is niet bijster veel. Ik luister het later nog wel eens.

Maar het lijkt of de tank uitgedroogd is, net als bij Wishbone Ash, Saga, Rush, Fixx en andere oude rockers. Het is klaar....

Ik verwacht zelf ook niet dat het beste werk nog overtroffen of zelfs benaderd gaat worden. Dit laatste album kan er weer prima mee door en verder zien we wel wat er nog gaat komen.... Bij mij heeft de sensatie van weleer bij het uitkomen van een nieuwe Marillion plaats gemaakt voor gereserveerdheid en dat is alleen maar jammer.....

Lekker met jezelf aan de klets, Ozric?

Ik wilde er niet over beginnen (...) maar mij doet Pour My Love heel erg aan Money Don't Matter 2 Night van Prince denken. Simply Red, Prince, da's niet best voor een neo-prog band als Marillion, wel?

Ik vind in tegenstelling tot de meeste hier Gaza ook wel een lekker nummer.Super onsamenhangend dat klopt,maar daardoor gaat het ook niet snel vervelen.Ach misschien ben ik wel te snel tevreden haha.Ik had dan ook geen enkele verwachting vooraf..:-)

Montreal

Ja fantastiche he .. Montreal

Ik vind Montreal en Gaza allebei echt de zwaktekindjes... sorry.

Geen samenhang, geen melodie, slecht ingezongen, geen groove.

Dankzij Rothery nog net genietbaar.

De kortere tracks zijn echt gewoon veel beter, hier.