Eels - Electro-Shock Blues (1998)

Nogmaals beluisterd en inderdaad een prachtig, breekbaar en inventief album van eels, ik vind de eerste 3 albums van eels de beste (alle drie 4,5* waard).

Zonet nog eens geluisterd en wat blijft dit toch ontzettend mooi. Erg indringend (positief bedoeld) en breekbaar, vooral de tweede helft van de CD doet het hem voor mij. Met Climbing To The Moon als hoogtepunt.

'I won't be denied this time
'Fore I go out of my mind over matters
Got my foot on the ladder
And I'm climbing up to the moon'

De 2e helft vind ik ook het mooist ja, maar ook het Waitsiaanse Hospital Food doet bij mij veel goed...

Beste nummers vind ik Climbing to the Moon en P.S. You Rock My World. moet deze dringend weer eens op gaan zetten.. Hoor deze altijd bij mijn moeder in de auto (mijn moeder is zo mogelijk nog een grotere eels-fan dan ik )

Het vervolg van Beautiful Freak. Electro-Shock Blues is veel rustiger en intiemer. Lekker genietbaar voor de wat meer rustiger dagen, zoals nu zeker het geval mag zijn. Cancer for the Cure, Hospital Food, Efil's God, Last Stop: This Town, Baby Genius, Climbing to the Moon en P.S. You Rock My World zijn al fantastisch te noemen.

Fantastisch mooie CD van Eels! Veel constanter en coherenter dan zijn voorganger Beautiful Freak, waar toch een aantal mindere nummers opstonden. De eerste helft van de CD is zware kost, maar naarmate het einde vordert komt er toch een lichtpuntje hoop tevoorschijn. Dat is misschien wel wat deze zo mooi maakt en de tweede helft van de CD vind ik als zovele anderen ook het best. My Descent into Madness, Last Stop This Town, Climbing To The Moon, Dead Of Winter, The Medication Is Wearing off en P.S. You Rock mij world zijn voor mij de prijsbeesten.

Geen album dat ik nog regelmatig opzet, maar als 'ie eens voorbijkomt, dan kruipt het kippenvel op plaatsen waar het niet gaan kan. 3 Speed, Climbing To The Moon, Ant Farm, Dead Of Winter, Cancer For The Cure, Last Stop: This Town, Efils' God; Electro-Shock Blues zwemt in de topnummers

Het is me een plaat zeg! Apart, dat moet voorop staan, maar wel heel leuk.

Ik heb hem net gekocht samen met 'Souljacker' voor amper 10 euro, kon ik niet laten liggen
Benieuwd of hij mij bevalt

waar Beautiful freak een "makkelijke" plaat was en me meteen greep bij het zien van het live optreden op Pinkpop destijds...was dit even zware kost...na het lezen van de teksten en het verhaal rondom deze plaat is dit toch een van mijn favoriete Eels platen geworden!

damn je moet overigens wel echt door dat eerste nr heen...hoe diep en ellendig wil je het hebben maar ook ergens heel mooi!

ant farm en climbing to the moon zijn favoriet

Moeilijk album van eels, door het onderwerp, wat zwaar op de maag liggend. En ook instrumentaal wat grauw en grijs.

Ok ik verhoog naar 4 sterren. het album heeft nog steeds iets zwaars, waardoor ik het waarschijnlijk niet vaak opzet, daarnaast zijn baby genius,ant farm en Last Stop: this town toch wat slechter. Een stuk of 5, 6 absolute topnummers staan ook op dit album. Ruim 4*

ant farm vind ik dus wel een heel mooi nr!

Heerlijke muziek! Het hoesje is ook leuk gemaakt!

Ik vind dit een van de betere albums van Eels!

Betere? Ik zeg de beste. Dit is een album wat voor mij echt op het goede moment kwam, op de juiste plaats. Mijn opa lag in het ziekenhuis aan de morfine en dan zet je dit op. Het is heerlijk depressief, donker en heel gevoellig. Maarja, je zet het op en word een klein uur helemaal meegesleept door dit meesterwerk. Vanaf minuut een klikt het gewoon, en klopt alles. Waar Beautiful Freak een mooie verzameling nummers was, is dit een verhaal in de vorm van 16 nummers.

Iedereen die dit album heeft beluisterd, weet wel door welke fases Mr. E gaat op het moment dat zijn zusje zelfmoord heeft gepleegd en zijn moeder met kanker in het zuikenhuis ligt, de gekte, het verdriet, de depressie en op het laatst een oprecht lichtpuntje aan de horizon. Zeker dat laatste klinkt misschien als een clische, maar het is zo oprecht dat je daar op het moment van luisteren totaal niet aan kan denken.

De single Last Stop: This Town kende ik al en daar hoor je al dat hoewel het meestal rustig aan gaat, er toch ook wel geëxperimenteerd wordt. De soms haast hiphop achtige effecten en drums zijn bij het eerste album al verfrissend, maar hier nemen ze het mee naar een ander niveau. Het hoogtepunt is voor mij wel de verwarming als drum gebruiken. Echt muzikaal klinkt het niet, maar wel reflecteert het heel goed de "state of mind" waarin Mark Everett zich op dat moment bevond.

En dan, na een paar maanden intensief luisteren leg je het weer weg. Maar dan kom je in bezit van de biografie van E, die dit hele album weer een nieuwe laag geeft. Hoewel dit boek ook veel over depressie gaat, is het toch een leuk boek om te lezen, zeker ook door de humor. Maar ook de informatie die je over nummers krijgt zorgen dat je zoveel meer uit dit album haalt. Eerst was ik op de hoogte van vage uitlijnen over het verhaal hierachter, maar pas als je weet waarom bepaalde teksten die eerst niet echt ergens op sloegen tot stand zijn gekomen merkte ik dat deze CD twee verhalen was gaan vertellen. Niet alleen die van E, maar ook die van mij.

Dus daarom krijgt deze plaat 5 sterren van mij. Niet perse omdat het muzikaal het meest geniale album ooit, niet omdat het technisch nou zo goed in elkaar zit. Maar omdat dit een van de weinige albums die mij van begin tot einde echt raakt. De schorre stem van Mark, de depressieve tonen en de geweldige teksten maken een geheel dat mij op slag kan raken. Ik kan niet naar dit album luisteren zonder op zijn minst lichtelijk down te worden, maar na 50 minuten word je daar ook weer uit opgetild. Niet een album voor elke dag, maar als je hem nodig hebt is hij er.


"Magic markers tattoo you and show it whare to aim
And strangers break their promises
You won't feel any. You won't feel any pain"

Mooi geschreven Hurrdurr.

Inderdaad.
Voor mij is dit album ook het beste van Eels overigens.

Grappig vind ik ook dat hij in het album hierna, Daisies of the Galaxy, een mini-sampletje gebruikt van Efil's God. Ik vond het al een vreemde titel maar omgedraaid krijg je dus Dog's Life, waar hij dat sampletje dus gebruikt.

Wie zijn die twee gastzangers (?) op Last Stop: This Town? Geweldig nummer!

De twee achtergrondzangers zijn volgens mij Elton Jones en de drummer van de band, Butch (Jonathan Norton)

Maar als iemand het beter weet, roep 't dan maar.

Nee hoor, dat klopt. Butch is toch wel duidelijk te herkennen ook, Elton Jones zegt mij dan weer niets...

Mijn eerste indruk: Zweverig. Hopelijk groet hij uit tot iets moois
Maar ik heb er geen twijfel bij dat Mr. E hierin zal slagen

Dit is me toch beter bevallen dan gedacht. De naam Eels kende ik al een lange tijd (mijn vader heeft CD's van ze); had her en der ook al wat gehoord van ze, maar raakte niet echt onder de indruk. Toen hoi123 in mijn topic dit album koos had ik er ook een klein beetje een hard hoofd in, maar het viel alles behalve tegen. Sowieso complimenten voor de instrumentaties, die zijn bij vlagen erg fijn en mooi. E is een goede zanger; geen wereldzanger, maar zeker een behoorlijke. Heb er eigenlijk niet zoveel over te zeggen; een wereldalbum, wel ''gewoon'' mooie poppy rock die de zeker niet vrolijke onderwerpen wat camoufleren. Een mooie 3,5*.

*Geen, uiteraard.

Godsamme, wat kan dit toch een heerlijke, depressieve trip voor als een mens zwelgend in zelfmedelijden en droevenis verlangt naar muziek.

Een nummer als opener Elizabeth On the Bathroom Floor heeft overduidelijk het hopeloze, pijnlijke laagje dat nog wel vaker gehoord gaat worden, met zijn hoge gitaartje en de lusteloze stem van Mark Everett.

Laying on the bathroom floor
Kitty licks my cheek once more
And i could try
But waking up is harder when you wanna die

De melancholiek druipt van alle kanten je lichaam in.

Maar andere nummers zijn vele stukken subtieler en daardoor schijnt de heerlijke tegenstrijdigheid, het heerlijke cynisme veel meer door. Bij deze nummers komt Electro-Shock Blues dan ook veel harder aan, ondanks dat het zich wanhopig verstopt achter vrolijke gitaartjes, lieve pianootjes in catchy refreintjes met hoge stemmetjes van Everett.

Steeds dieper en steeds versufter worden we meegesleurd door de ene helse, pijnlijke situatie in de vorm van korte popliedjes en steeds meer heeft de depressie een invloed op ons gemoed. We zouden bijna zelf apathisch op de grond willen gaan liggen, als dan niet het heerlijke spreekwoordelijke licht aan het eind van de tunnel komt. P.S. You Rock My World is misschien wel het meest levenslustige stukje muziek dat ik ooit heb gehoord en laat ons weer over euforisch over straat rennen en bedenken hoe mooi het leven is.

Maar zwelgen we niet in zelfmedelijden, liggen we niet huilend op de badkamervloer, dan valt niet alleen de afsluiter prima te beluisteren als vrolijke, geniale pop maar deze gehele trip. Op deze momenten kunt u mij dan ook regelmatig betrappen dat ik de geniale zanglijntjes meezing of -neurie en de zwartgalligheid en de verdwenen levenslust straal negeer. Maar ook zo is Electro-Shock Blues geniaal. En dat is heel erg knap.

Is Lisa Germano ook aanwezig op deze plaat? En zo ja, wat was haar rol? Ik wil al langer eens een keer een plaat van Eels gaan beluisteren, maar nog nooit gedaan. Is dit de beste instapper om met Eels te beginnen?

Ze speelde viool op het nummer Ant Farm. Voor zo ver haar aanwezigheid op de deze plaat.

Ah jammer, ik had gehoopt dat ze een wat prominentere rol had gehad. Ik zal deze plaat een opzoeken, een aantal mensen wiens smaak ik wel kan waarderen, waarderen deze plaat ook erg.

Misschien kun je dan beter het live-album Oh What a Beautiful Morning luisteren, ten tijde van die tour speelde Lisa mee in de live-band. Maar als je haar echt graag wil horen kun je het beste haar eigen muziek draaien natuurlijk.

Oké zal ik eens doen en ondertussen draai ik dit plaatje al, ik was best nieuwsgierig

Ik mag hopen dat de plaat redelijk goed meevalt.

Ja, hij is zeker meegevallen, ik was al in een melancholische bui en laat ik zeggen dat dat niet minder is geworden Cynische en treurige teksten en dat kan eigenlijk ook niet anders als je de mans voorgeschiedenis kent. Ik zal de rest van zijn discografie ook snel eens gaan beluisteren. Voor nu alvast een 4*.