Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

De manier waarop een album opent, is naar mijn mening zeer belangrijk voor het verloop van de rest van de desbetreffende langspeelplaat. Het zorgt ervoor dat ik wordt uitgenodigd om verder te luisteren en me te laten verdrinken in de belevingswereld van de band. Sommige groepen weten hierin te slagen maar anderen falen hier jammerlijk in. Als de openingsriff van “Whole Lotta Love” mijn trommelvliezen echter doet trillen, kan mijn plezier niet meer op. De bluesrock van “Led Zeppelin I” was al zeer heftig voor het publiek maar met de opvolger van de laatstgenoemde plaat is het officieel. Nadat bands als Steppenwolf (bekend van “Born to be Wild”) al in 1968 een beetje experimenteerde met de scheurende gitaren, gaat Led Zeppelin nog een stapje verder. De hardrock heeft officieel zijn intrede gemaakt in de popmuziek.

De virtuositeit van de bandleden zorgde er namelijk voor dat ze het in zich hadden het nieuwe genre aan het publiek te presenteren. Jimmy Page staat namelijk nog steeds bekend als een van de beste gitaristen aller tijden. Het mag dan ook geen toeval heten dat hij in de recent verschenen documentaire “It Might Get Loud” zijn mede-gitaristen the Edge (U2) en Jack White (the White Stripes) er verschrikkelijk makkelijk uitspeelt. De ritmische sectie mag natuurlijk ook zeker niet vergeten worden, zowel John Bonham (drummer) als John Paul Jones (bassist) worden geprezen voor hun vakmanschap op het door hun bespeelde instrument. Zo zijn bijvoorbeeld de fills van Bonham in de balade “Thank You” van een uitermate hoog niveau (om nog maar te zwijgen over de geweldige drumsolo in “Moby Dick”), terwijl Jones zijn basgitaar bijna als een lead-instrument laat klinken op “the Lemon Song”.

Een aparte vermelding moet natuurlijk gemaakt worden voor de zang van Robert Plant. Net als op het eerste album zingt de beste man zijn longen uit het lijf met geweldige uithalen en andere dergelijke oerschreeuwen. Samen met Page schreef hij ook het grootste gedeelte van de teksten waardoor de vocalist ook oprecht op de luisteraar overkomt. Daarbij komt ook nog eens dat de band heerlijk op elkaar is ingespeeld, beste voorbeeld hiervan is “Bring It On Home”. Het ietwat flauwe en geforceerde intro zorgen ervoor dat de overgang van ouderwetse blues in venijnige hardrock extra hard aankomt bij de luisteraar. Wat volgt is een catchy riff die op de hielen wordt gezeten door een geweldige baslijn van Jones gecombineerd met het drumwerk van Bonham. Tot slot komt Plant daar nog eens overheen om het geheel compleet te maken.

Toch is dit niet de beste song van het album, die eer is namelijk gereserveerd voor “Heartbreaker”. Een smerige song die een en al doem en verderf uitstraalt, een herkenbare riff leidt het nummer in en zoals de titel al doet vermoeden wordt er in ieder geval niet gezongen over de liefde van iemands leven. Door dit soort hoogtepunten is het extra jammer dat de productie niet altijd even goed gedaan is. Zo zijn vrijwel alle tracks op het album zeer sterk als een op zichzelf staand nummer maar wanneer het album als een geheel beluisterd wordt, klinkt het op momenten wat rommelig. Een kleine smet dus op dit fantastische album.

Al met al kunnen we “Led Zeppelin II” dus met recht een verschrikkelijk goed werkstuk noemen. De plaat doet naar mijn mening namelijk mee in de grote reeks klassiekers die het prachtige jaar 1969 rijk was (onder andere “Abbey Road” van the Beatles en “Tommy” van the Who). Het album heeft namelijk veel een veel meer impact gehad op de muziekgeschiedenis van de afgelopen 50 jaar dan bijvoorbeeld zijn voorganger of de eerder genoemde plaat van Steppenwolf. Na een bruisend jaren zestig was het Led Zeppelin die een nieuwe stroming inwijdden, de jaren zeventig konden beginnen…

Some people cry and some people die by the wicked ways of love;
But I'll just keep on rollin' along with the grace of the Lord above.

Jimmy Page, Robert Plant, John Bonham, John Paul Jones (Heartbreaker)

Ik vind Thank You één van de betere nummers op deze plaat, misschien omdat het nogal een buitenbeentje is. Vooral de tekst is prachtig

If the sun refused to shine, I would still be loving you.
When mountains crumble to the sea, there would still be you and me.

... hoewel er een beetje een rare klank in zit die ik liever anders gehoord had. namelijke het stukje: Kind woman, i give you my all, kind woman... bouwt iets op, en daarna volgt plots de ontgoochelende klank...nothing more. Zoooooo jammer!!!

[quote]narcotic schreef:
Ik vind Thank You één van de betere nummers op deze plaat, misschien omdat het nogal een buitenbeentje is. Vooral de tekst is prachtig

If the sun refused to shine, I would still be loving you.
When mountains crumble to the sea, there would still be you and me.
[quote]

Thank You is werkelijke klasse, zelfs als je het vergelijkt met de bekendere nummers hierop. Maar pas op voor James Douglas!!!

Hij zou wel es opnieuw onterecht uit de hoek komen

Pracht album van Led Zeppelin vind ik dit. Misschien wel hun beste album ooit. Er staat wat mij betreft maar 1 minder nummer op en dat is dat drum solo nummer van Moby Dick. Ik vind dat een minder nummer, al is het als drum solo nummer wel een echte klassieker natuurlijk. Op dit album staan alleen maar krakers op en is als begin album misschien wel het meest geschikt om kennis te gaan maken met Led Zep als je geen verzamelaar maar gelijk met een regulier album zou willen beginnen.

Deze heb ik vandaag samen met IV toch maar org gekocht. Dit is toch echt het hoogtepunt van Led Zep geweest vind ik. Alle nummers rocken lekker en liggen lekker in het gehoor. Deze zal ik nog veel gaan afspelen denk ik.

Moby Dick begint nog wel mooi, vooral de eerste minuut is nog mooi. Verder in het nummer ben ik dat gedrum gauw zat, te langdradig nog, ondanks dat het niet eens zo heel lang duurt. De laatste halve minuut is dan wel weer mooi met dat gitaarspel erin. The Lemon Song vind ik in zijn geheel ook niet helemaal geslaagd, het overgrote deel is wel super van dat nummer, maar soms zit er een wat zeurderig refrein in waar ik niet van houd, dat duurt maar korte momenten en is niet echt storend als je er niet op let. Thank You is idd een erg mooie ballad, dat nummer breekt ook even mooi tussen de ' harde' nummers, mooie afwisseling.

Ik heb deze al jaren gepindakaast in de kast liggen, maar hem niet veel afgespeeld. Als ik iets origineels koop komen er blijkbaar magische krachten vrij en kan ik bepaalde albums ineens een stuk beter waarderen.

Wat is Thank You een prachtig nummer en met erg veel gevoel gezongen door Plant. Gewoon een kippevel nummer van begin tot eind. Voor mij 1 van de beste ballads van Led Zep ooit geloof ik.

Ik twijfel altijd tussen deze en IV welke het beste is, is een kwestie van stemming denk ik.

Deze staat vol met lekkere rock nummers van begin tot eind. itt tot IV, wat ik meer een ballad album vind. Ik vind het ook lastig kiezen, II en IV zijn al veel voorbijgekomen de laatste tijd bij mij en heb ik zoveel gedraaid dat ik nu meer aan III en Houses Of The Holy toe ben.

Voor mij blijft II hun allerbeste studio album.

Wat een schitterend nummer is het nummer Thank You toch, wat een gevoel en wat een breekbare stem heeft Plant op dat nummer. Voor mij ook echt een hoogtepunt in de discografie van Led Zep. Ik kijk altijd uit naar dat nummer als ik dit album opzet. Hoogtepunt van dit album voor mij.

Hey ricardo ik heb de indruk dat jij dit wel een goed album vindt.
Ik vind Led Zeppelin geweldig maar vind het jammer dat er op hun albums bijna altijd een paar mindere nummers staan. Maar de goede nummers die erop staan zijn van zo'n hoog niveau dat ik de albums toch best vaak draai. Ben nu deze weer aan het draaien en ja de opener alleen al!
Qua gitaarspel vind ik Jimmy Page sowieso geweldig, behalve elektrisch ook akoestisch een zeer vaardige gitarist. Hoor wel eens van mensen dat ie niet altijd even strak speelt, maar zijn 'lossere' spel vind ik eigenlijk wel wat hebben. Als huis, tuin -en keukengitarist vind ik Moby Dick, Heartbreaker, Whole Lotta Love enz bovendien zeer leuk om mee te spelen, dat geeft echt een kick!

Groot Gelijk , Thank You is echt een prachtig liedje.
Behoord bij de betere van de CD.

Misschien Speedking van Deep Purple nog of Rocks Off van The Stones.

Whole Lotta Love is het geilste gitaarintro sinds Satisfaction en al veel stoerder dan Smoke On The Water van Purple.

Verder vind ik dit een heerlijk luisterbare plaat. Blues en rock in optima forma. Ramble On vind ik ook zo'n uitschieter.

Vind ik ook. Het hoogtepunt zelfs op dit album. Pas wel op van onze beste user James Douglas. Die denkt er nu eenmaal anders over

Wat kan mij James Douglas nou schelen, ik heb zelf namelijk ook een mening.

Pindakazen betekent nogal eens aan geluidskwaliteit inboeten. Het heeft me bv heel veel moeite gekost om een acceptabele versie van UH's Wake Up (Set your sights) binnen te krijgen. Met Paradise/The Spell is dat helemaal niet gelukt.
Led Zep II heb ik in de jaren 80 al op CD aangeschaft en ik ben er dik tevreden mee.

Deze vind ik ietsje minder dan het debuut. Waarom vind ik moeilijk uit te leggen want ik luister er minstens even graag naar. Thank you is één van Zep's mooiste nummers ooit trouwens!

Als er één Zeppelin plaat is die er uitspringt voor mij, dan is het wel hun tweede. Het album is duidelijk diverser dan hun debuut, maar nog niet zo wispelturig als ze op latere albums zouden worden. Helaas, ook hier staan er wel enkele mindere nummers op (Whole Lotta Love heb ik altijd ongelooflijk overschat gevonden), maar het merendeel blijft toch wel uitstekende bluesrock. Eén van de sterke punten is de constante drive die het album bezit, met dank aan de geniale ritmesectie. Vanaf dit album maken ze ook meer gebruik van opbouw (bv. What Is And What Should Never Be) om de nummers meer dynamisch potentieel te geven. Verder blijft Plant natuurlijk een erg goede zanger (wat is Thank You toch mooi), en Jimmy Page weet ook wel aardige riffjes uit zijn gitaar te schudden . II was één van mijn allereerste kennismakingen met rockmuziek, en ik blijf hem met plezier draaien. 4*

Ik kan me erg goed vinden in je verhaal Gajarigon. Behalve dan dat ik deze net ietsje minder vind dan het debuut. Met name je mening omtrent Whole lotta love deel ik. Een goed nummer hoor maar zeker niet de klassieker waar ie voor door moet gaan volgens de 'kenners'.

Heb lang getwijfeld tussen II en IV en uiteindelijk toch voor II gegaan. Mischien moet ik IV binnenkort ook maar eens aankopen

Zou ik zeker doen. En daarna I, III, Houses of the holy en physical graffiti en eventueel how the west was won (in willekeurige volgorde). Kan je geen buil aan vallen

Sterker nog; min of meer verplichte kost vind ik!

Eerste plaat die ik van deze heren hoor en toen de opener Whole Lotta Love door de speakers kwam dacht ik ''Dit komt niet goed'', maar gelukkig was werkelijk elk nummer erna bijzonder sterk! Rock it baby!

ach, zo jong en dan dit ontdekken, en dat waarderen, dat gaat helemaal goedkomen met de muzikale luistercariere

Het is vast goed bedoeld, maar het klinkt arrogant van je, en jeugd blijft jeugd, dus door zo'n bericht wordt men weldegelijk geprikkeld terug af te haken

Absoluut het beste led zeppelin album,
met 1 van de beste ballads die ik ken

Thank You.

Kippenvel nummer

Thank You is i.i.g. alvast een van de nummers met een onwaarschijnlijke schoonheid en een die in zichzelf een onsterfelijke melodie heeft. De cover van Tori Amos maakt dat nog eens extra duidelijk. Whole Lotta Love heeft misschien wel een van de meest stuwende onheilspellende riffs die ik ken, ijzersterk nummer. Dit album is minder bluesy als het debuut, maar wel met eigen composities. Hoe het ook zij...degelijke plaat en de Wolfmothers en DeWolffjes mogen er zeker zijn, maar er is een Oerrockreligie en dat is Led Zeppelin.

Mijn respect voor Led Zeppelin is toch wel gedaald nadat ik erachter kwam dat onder die 'eigen' composities wat genante staaltjes jatwerk zitten.

whole lotta love - muddy waters you need love
the lemon song - howlin'wolf killing floor
moby dick - bobby parker watch your step

Natuurlijk luisterde Led Zeppelin zelf ook naar muziek en werden ze erdoor beinvloed, maar dat is iets anders dan klakkeloos overnemen van muziek en/of tekst.
Jammer, maar het album op zich kan ik erg waarderen.

Maakt mij geen bal uit of en waar het gejat is, als het maar goed klinkt.

En dat doet het.

Natuurlijk was het wel zo netjes van de band geweest om te vermelden dat het eigenlijk gecoverde nummers in een iets ander jasje zijn.

Maar nogmaals, doet voor de nummers en de muziek niets af, want dit is en blijft natuurlijk een geweldig album.

Hoogtepunt: Thank You.

Vooral het nare dat Jimmy Page weigerde te erkennen dat dit ordinair jatwerk was (verder beter goed gejat dan slecht bedacht). Luister ook eens naar You Need Loving van The Small Faces. YouTube - The Small Faces - You Need Loving (BBC Concert 1960's) Audio . Weliswaar is het origineel van Muddy Waters, maar deze versie is voornamelijk gekopieerd.