Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

Waarbij dan vooral opvalt dat "Percy" Plant ( zoals Steve Marriott hem konsekwent noemde ) daar erg veel vokale inspiratie bij opgedaan heeft .......

Het zal me allemaal volledig roesten. Al hebben ze het volledige oeuvre van alle tot dan toe bekende artiesten bij elkaar gejat; ze hebben er een FAN!TAS!TISCHE! plaat mee gemaakt. De rest zal allemaal wel (al vind ik het wel interessant om te lezen en luisteren).

De liefde zit bij mij ook al te diep om me er nog druk om te maken.

Led Zeppelin is één van de zeven wereldwonderen, ook al is het een wat minder netjes wonder.

Voor als je daar al over kan spreken, ben ik het er niet mee eens. Vooral de laatste drie albums zijn te wisselvallig om dat te betogen. Daarnaast komen de dertiminutendurende live-versies van Dazed and Confused en de bijbehorende gitaarmasturbatie van Page een beetje de strot uit. Daarnaast is het wel een klein beetje een zwaktebod als je grootste hits: Stairway to Heaven en Whole Lotta Love voor een deel gejat zijn (zonder dat daar credits aan gegeven zijn) en Dazed en Confused een cover is. Zelfs mijn favoriete nummer, When the Levee Breaks, is een cover. Ook niks mis met covers maar voor een wereldwonder vind ik toch op zijn minst dat dit soort nummers door de band zelf zijn geschreven.

Blijft erbij dat ze de blues op een fantatsisch energieke manier vertolkt hebben en de eerste vier albums mogen met recht klassiekers genoemd worden...

Dit album blijft mijn minst favoriete van de vier. Het onderscheidt zich niet erg van zijn voorganger, heeft niet zoveel mystiek om zich heen als III en IV. Het is het type constante faambevestigende opvolger. Prima album maar niet heel speciaal...

hopen dat III uitsluitend origineel werk bevat, mijn favoriet, vrees van niet

maakt het uit?

ik vind van wel, een band die bestaande riffs/muziek gebruikt beoordeel je toch anders dan wanneer het uit eigen hand is ontstaan

Jesse Colin Young was ook een leest voor "Percy" ( ) Plants stembanden.
Net als Sam Cooke een vormsel was voor die van Rod 'the Mod' Steward.
Don Covay idem dito voor Mick "mr Rubber Lips' Jagger.
Over de Stones gesproken: die jatten ook alles wat los en vast zat van de blues (en vroege soul). Eigenlijk is de hele Brittish Blues en een flink beginstuk Beat en Rock één grote witwasserij, maar hier trap ik natuurlijk een hele grote wijdopenstaande deur in...

III bevat relatief weinig jat/kopieerwerk. De afsluiter is een aangepaste traditional terwijl Tangerine gebaseerd schijnt te zijn op een oud Yardbirdsnummer, maar goed dat laatste is niet zo'n schande aangezien Page daar zelf ook in heeft gezeten. A concert and some album tracks were recorded in New York City in March (including the currently unreleased song "Knowing That I'm Losing You", an early version of a track that would be re-recorded by Led Zeppelin as "Tangerine" (bron: en.wikipedia.org, Yardbirds)

In tegenstelling wat Chronos85 beweerd , vind ik dat dit album zich wel degelijk onderscheid van zijn voorganger .
Dit is een album met een acoustische feel waar Zep duidelijk meer een folkystijl hanteert . Natuurlijk staan er de nodige rock en bluesgeorienteerde stukken op , maar veel minder met een rauw randje . Ik vind overigens ook dat produktietechnisch dit een stap voorwaarts is .
Het album werd in eerste instantie gemengd ontvangen , juist doordat een relaxtere sfeer dit album domineerde .

Tja , het beruchte jatwerk .... Het is nooit opzichtig coveren geweest in ieder geval . Zep had genoeg smoelwerk dit te smeden tot iets volkomen eigen . Maar misschien had Jimmy Page er wat oprechter voor uit moeten komen . Zo eer je je voorbeelden beter denk ik .
Maar ik vrees dat manager Peter Grant daar ook wel een aandeel in had . Een keiharde niets ontziende man was dat .

Dat geldt voor Thank You en in mindere mate voor WIaWSNB. Maar Led Zeppelin I heeft deze folky feeling ook en misschien wel meer, met nummers als Babe I'm Gonna Leave You, Your Time Is Gonna Come en Black Mountain Side. Dit album is over het geheel steviger en meer op hard/bluesrock geënt dan I

Jeetje wat stom van mij . Ik schrijf iets bij het totaal verkeerde album . Ik was in de veronderstelling dat ik bij LZ III een stukje aan het schrijven was .

Ik word oud ..... Excuses !

Dan ben ik het wel met je eens, Bikkel2. III is in dat opzicht experimenteler en eigenzinniger (wat mij betreft)

Het zwakste Led Zeppelin-album, op 'In Through the Outdoor' na dan. Iets teveel jatwerk naar mijn goesting. Nee, geef mij dan maar 'Presence' of 'Houses of the Holy' die alle twee ondergewaardeerd worden!

Leo Blokhuis noemde het vorig jaar bij de top 2000, Led Zeppelin al de beste coverband ter wereld
Maar goed, welke band jatte nu niet.
En wat grappig is, toen het album uitkwam wist niemand hier iets van, en nu 42jr later ken iedereen de originelen

En toch geef ik LZ II 5 sterretjes

Wat een riff tjee plus dat middenstuk. En er dan ook nog eens een hit mee scoren. Ben ergens benieuwd of dat ook nog vandaag de dag zou gebeuren. En dan thank you brrr wat een parel zeg. En sfeer. En zo staan er wel meerdere nummers op waar je de kriebels van krijgt. Wel jammer van dat zeik refreintje in living loving. Maar ramble on heerlijk

Dat zei hij niet. Dat was een gast.

Ja Fatima toch?

Heel erg eens.
Van mij mogen de advocaten de vier heren tot op het bot kaalplukken, als ik maar naar dit album mag blijven luisteren.
Want elke uitvoering is beter dan het origineel.


Uriah Heep. Die jatte alleen van zichzelf (een stuk of tien versies van Easy Living).

Gelijk heb je. Ik vind II als lekker rock album hun beste en voor de variatie vind ik Houses Of The Holy ook hun beste. Tussen die 2 kan ik gewoon niet kiezen. Vind die 2 albums echt boven alle andere albums van hun uitsteken.

Tja, allemaal klassiekers, dus echt goede plaat.
Kleine anekdote bij deze plaat:
Ik was vroeger fan van Red Hot chili peppers en op 14 jarige leeftijd (rond 1998) kwam een concert van de band ergens in scandinavie op TMF. Dit had ik opgenomen op videoband. Ze hadden een jamsessie, van een minuut, maar die vond ik zo vet! je ziet op de video duidelijk kwaliteitsverschil, omdat ik dat stukje van een minuut telkens herhaalde. Voor geïnteresseerden: luister.
ik wilde dat op cd, maar kon het nergens vinden. Youtube en downloadcultuur was er nog niet. Wist ook niet hoe het nummer heette. (hoopte dat het 'special secret song inside' van de peppers was, maar dat bleek een ander nummer te zijn, 'party in your pussy', ook leuk) Na vijf jaar had ik de moed opgegeven. Acht jaar later (!) luisterde ik met n vriend deze plaat van Led Zeppelin. En bij het allerlaatste nummer verscheen een grote glimlach op mijn gezicht!
Later bleek dat ook dit weer een cover was, maar goed, ging met name om dat riffje.

Samen met de vierde mijn favoriet van Led Zep.
Eigenlijk geen zwakke nummers te vinden. Vind alleen de uithalen van Plant in het begin wat over the top. 4,75

Het is een oude discussie maar naar mijn mening bestaat er geen muziek die niet gejat is. Je kunt van niets namelijk niet iets maken, het zal altijd een combinatie zijn van.. dat is creëren. Het is de kunst op het juiste moment de combinatie te maken die succesvol wordt geaccepteerd door een groep luisteraars.. en dan wordt je beroemd en ben je 'geniaal' .. in feite stond die persoon op de juiste tijd op de juiste plaats het juiste te doen.. niks meer dan dat.. niet gesproken over die duizenden anderen die in dezelfde tijd maar niet op de juiste plek, niet de juiste combinatie met de juiste woorden creërden, waar we nooit iets van hebben gehoord,.. zij waren er echter wel. Led Zeppelin brak ook met deze 'combinatie' door puur omdat zij de juiste sound/act/words/gevoel neer konden zetten waar de tijdsgeest om vroeg. Niet uit genialiteit, maar omdat zij het geluk hadden de juiste combinatie te kunnen maken. Met z'n vieren hadden zij een sleutel maar afzonderlijk van elkaar een stuk minder.

Als vervolgens alle ogen op je gericht worden ga je door met diezelfde formule om dat succes op te blijven eisen in de hoop dat het werkt, wat blijkt.

De overeenkomsten met het origineel zijn groter. De gitaarriff komt van het orgeldeuntje dat de zang begeleidt. De componist is niet Muddy Waters, maar een oude bekende: Willie Dixon. Over de songtekst zullen we het maar helemaal niet hebben. Het duo Lane/Marriott heeft gewoon een andere bewerking gemaakt, met een standaard boogieritme.
Het instrumentloze Way down inside enz. komt wel van Lane/Marriott.
Deze keer kan ik niet goed kiezen welke versie ik het beste vind.

Als mannelijk equivalent van Janis Joplin horen we Robert Plant hier op z'n absolute top. Wat een strot!

YouTube - ‪Muddy Waters - You need love - 1963‬‏
vs.
YouTube - ‪Small Faces - You Need Loving‬‏

Oordeel zelf. Het ritme doet misschien meer denken aan het origineel maar de dictie en intensiteit hebben ze toch écht van Marriott en co. 'geleend'.

Een knaller van een album en zeker 1 van de allerbesten van eind jaren 60 begin 70.

Een beter rock album die van begin tot eind super is en steeds maar weer sneller is afgelopen dan je zelf in de gaten hebt zul je niet snel weer tegenkomen.

Dat verwoordt inderdaad heel aardig waarom hij op nr. 1 staat bij mij.

Dit album is gewoon abnormaal goed.
De standaard voor zowel blues- als hard-rock, Led Zeppelin.
Beter krijg je het gewoon niet!

Ik heb af en toe een beetje het gevoel dat dit album wordt overgewaardeerd, omdat het zo'n belangrijk album is geweest voor de hardrock. Zo vind ik hem niet beter dan het eerste album. Natuurlijk, de meeste riffs zijn geweldig, al schijnen sommige gestolen zijn, al interesseert me dat bijzonder weinig, maar dingen zoals die drumsolo van Moby Dick (zo'n drumsolo op een studio-album.. apart om het maar zo te zeggen), en die bijzondere solo van Heartbreaker (echt een geniaal nummer hoor, maar af en toe heb ik zo'n hekel aan dat nummer vanwege die solo) of dat bekende gebeuren van Whole Lotta Love, waar ik niet zo'n fan van ben.
Echter moet ik wel zeggen, het album is bij mij wel aan het groeien, eerst vond ik het de minste van de 1e zes, maar dat is toch echt niet meer zo. Wie weet komt het ooit in de buurt van III en IV.

Vrienden van mij volgen een muziekopleiding. Daar moesten ze de solo van 'Heartbreaker' leren. De docent zei 'maar niet met fouten zoals op de cd'.

Wat een klassieker! Vandaag gekocht en ben er erg blij mee.
9 sterke songs met als grote uitschieter: The Lemon Song, die solo.
Het gitaarwerk is erg sterk en klinkt direct vertrouwd in de oren. Lekker rockspel met een grote dosis Blues. De zang is ook schitterend van lange uithalen tot de soms iets gevoeligere zang die me zeker kan raken. Kortom een ruime 4*.