Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

JPJ en bescheiden zijn prakties synoniem. Dat is misschien wel de reden waarom in hem niet echt hoog heb zitten als bassist ( sorry folks ).

Ik vraag me bijvoorbeeld nog steeds af of Page op Heartbeaker niet gewoon een extra partijtje op z'n lage snaren ( of op een bariton gitaar) ingespeeld heeft want het klinkt niet echt bassig. JPJ's bas klinkt bij dat nummer op de BBC CD ook nog eens totaal anders en kan me daar ook ( wederom: sorry folks ) weer niet echt overtuigen.

Ik ben weer op de stoel geklommen van ik zoëven vanaf viel, Droombolus!
JPJ wordt toch alom geroemd om zijn warme, haast behaaglijk wollige sound en zijn dienstbare spel? Een betere bassist kan Zep zich toch niet wensen... Trouwens wat ziet hij er nog goed uit zeg, op Celebration Day, waar ik hem fantastisch vind spelen. En als acoustisch gitarist en mandolinebespeler heeft hij ook een grote invloed op het repertoire van eL Zep gehad.
Ik mag 'm graag horen en geef John Paul Jones 4 sterren.

Inderdaad, hij ligt heel goed in de internationale bassisten gemeenschap en Page heeft hem natuurljk niet voor niks gekozen,maar zijn stijl is nou eenmaal niet mijn smaak. Ik houd nou juist van een puntige, wat aggresieve stijl.

Ben het er ook wel mee eens. JPJ mist op de een of andere manier iets. Het klopt allemaal, hij speelt solide, betrouwbaar en op niveau, maar het blijft een beetje gewoontjes klinken.

Met het vrij prominente spel van Bonham en Page bij Zep, doet Jones zijn ding en dat mag wat bescheiden zijn, maar waarom ook niet.
Hij houd het allemaal mooi bijelkaar (met Bonham) en speelt mooie lijnen.
Ik heb er nog eens extra opgelet bij het concert 02 Arena, en daar speelt hij wat mij betreft smaakvolle partijen.
Ik heb 'm wel hoog zitten eigenlijk.

Ben ik het volledig mee eens! Bonham en Page stelen de show. Plant schreeuwt zich een ongeluk. Als JPJ dan ook nog eens rare fratsen gaat uithalen, wordt het wel een hele toestand allemaal bij elkaar. Ik zie hem dan ook als het perfecte lijmmiddel tussen de andere drie en ik stoor me dus ook geenszins aan 's mans stijl.

Dat wordt inderdaad een behoorlijke gekte, maar dat maakt een plaat als deze juist zo geniaal: Colosseum - Live (1971)

Niet dat Led Zep II niet geniaal is.

Eerste LP die ik had van Led Zeppelin.
Gekregen van een klasgenoot tweede klas middelbare school die in een keer helemaal into Genesis en jazzrock gedaan.
Nu was hij wel behoorlijk bekrast, maar heb hem toch nog veel gedraaid.
Niet heel veel later zelf natuurlijk een exemplaar in de winkel gekocht.
Omdat het de eerste was blijft het natuurlijk een speciaal album.

Ik zet dit nog steeds heel graag op.
Whole Lotta Love, The Lemon Song, Ramble On, ik kan het niet genoeg horen. En Thank You blijft een schitterend liefdesliedje.
Voor de rest zal alles er wel al over gezegd zijn hier.
Misschien toch wat mij betreft wel hun beste, al zal ik daar wel nooit helemaal uitkomen.
Een klassieker is het in ieder geval.

'n album dat me 43 jaar na dato nog steeds elke keer van m'n sokken blaast. Bevat louter ijzersterke tracks.

De enige reden trouwens dat Led Zeppelin 1 t/m 4 niet in mijn top-10 staan is dat ze voor mij van de buitencategorie zijn...

Betwijfel echter of ik net als Jack Black nog eens aan "the Zeppaton" toekom:

http://www.youtube.com/watch?v=iauFnkxLvSI

Respect voor Jack Black voor die 'Zeppathon'. Ik zou het niet kunnen. Led Zeppelin is zo'n band waar ik één album op een dag kan beluisteren, maar nooit meer (dan word ik stiekem zot). Dat gezegd zijnde is dit album enorm goed en beter dan het voorgaande (ookal zeer goede) Led Zeppelin I.

Waar op het vorige album nummers als You Shook Me en I Can't Quit You Babe me niet veel deden is dat hier anders. Elk nummer heeft wat te bieden. Die eerste vijf nummers zijn echt een schot in de roos.

Ik denk dat ik nog veel plezier ga hebben met de rest van de studioalbums van deze groep. Heb nu nog enkel I tot en met III in de kast staan, maar ga in de loop van de toekomst zeker zoeken naar de andere albums.

Tot Physical Graffity zijn ze de moeite waard om te hebben, al vind ik zelf Houses Of the Holy niet echt een knaller.

Herstel: ik neem toch wel aan dat hier bedoeld wordt tot en met...

Casino Boogie verwoord het goed: "tot".

Ik zal gewoon alles van Led Zep kopen. Als een band mij na een paar cd's goed aanstaat is dat voor mij de ideale reden om alles te verzamelen

Amen broeders !

Inderdaad.

Daar ging ik voor het gemak maar vanuit..

Alleen vanwege het LP originele artwork al een must have

Toen ik me in Led Zeppelin begon te interesseren, heb ik dit album overgeslagen. I vond ik goed (maar vind hem nu minder dan eerst), III vond ik nog beter, IV was een tegenvaller. Daarna In Through the Out Door nog gekocht en toen verloor ik mijn interesse in deze band ook wel weer. In ieder geval had ik er genoeg van gehoord.
Dat was toch jammer, aangezien dit een goed album is. Een van de betere albums die ik van Led Zeppelin ken. Dit album is op dezelfde blues(rock)georienteerde leest geschroeid als het debuutalbum, maar II klinkt beter en de nummers klinken meer beheerst en doordacht.

Whole Lotta Love vond ik aanvankelijk een rotnummer, met name het middenstuk. Nu kan ik het stukken beter waarderen. Samen met What Is And What Should Never Be en The Lemon Song opent het nummer dit album op een intense wijze. Dat niveau kan de band helaas niet volhouden. Heartbreaker en Bring it on Home vind ik net zo goed als de drie eerste nummers op dit album, de rest is wat wisselend van kwaliteit.
Dieptepunt is Moby Dick. Vind ik drumsolo’s live al niets, op studio-album wordt het er niet beter op. Living Loving Maid is qua geluid een buitenbeentje en klinkt als een makkelijke single. Wat betreft Thank You hink ik op twee gedachten. Aan de ene kant is het een erg mooi nummer, maar aan de andere kant past het niet goed tussen het geweld van de overige nummers.

Zonder Moby Dick en Living Loving Maid had hier nog wel eens een hogere score uit kunnen rollen, nu houd ik het op vier sterren.

4.0*

Beste Zep-experts, een vraagje. Ik heb ooit gehoord dat het instrumentale middenkstuk de crash van de Hindenburg interpreteert. Vandaag eens op internet gezocht of dit inderdaad zo is, maar ik kon niets vinden. Wellicht hier iemand?

Weet je zeker dat je dat goed verstaan hebt? De hoes van het debuut toont die crash namelijk.

Verstaan in de zin van : iemand horen zeggen dat dit het geval zou zijn

Misschien wel 15 jaar niet meer beluisterd, en vanmiddag na een fietstocht weer eens opgelegd.
Ik werd weer teruggevoerd naar de tijd dat ik nog geloofde in een betere wereld, hippe kleding droeg en jasmijnthee dronk... Maar dit terzijde. Want dit is gewoon een buitencategorie rockalbum, waarop ik alleen de drumsolo in Moby Dick makkelijk zou kunnen missen, maar verder alles even fabuleus vind.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Led Zeppelin - i, ii, iii, Deluxe Editions - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Net de re-master binnen (de enkele uitvoering, want de bonus tracks vind ik niet zo erg interessant en veel toevoegen). Het verschil in het geluidsbeeld tov van de allereerste uitgave van de CD is toch best wel groot. Ik hoor details, die ik op de oude versie haast niet hoorde en of niet wist dat ze er waren. Bijvoorbeeld in Thank you speelt onder de melodie van de elektrische gitaar constant een akoestische gitaar mee en is in Heartbreaker de bas van Jones zo mooi duidelijk.

Daarnaast dat het art-work ook weer helemaal origineel is (gatefold hoes, groen blokje op de zijkant van de hoes bovenin, stereoaanduiding plus Atlantic logo, de gekleurde zeppelin aan de binnenkant hoes, het originele Atlantic label op de CD zelf), was voor mij ook een pre.

Ik heb altijd het idee gehad dat Jones daar helemaal niet op meespeelt maar Page gewoon op z'n lage snaren zit te plonken, zo weinig low-end zit daar in. Dus dat zou een ernstige plus wezen ....

Ik stuur net m'n bestelling door naar AmazonUK en de melding die ik, als ik met m'n kurser op het e-icoontje kom, te zien krijg is: Thank You ! Daar is vast over nagedacht ........

kan ik hier 9 favoriete nummers aangeven?

hier speelt nu iron maiden's powerslave, maar ze moeten plaats maken for jimmy page en z'n mannen. sorry bruce en steve!

Een heel goed album van Led Zeppelin. Natuurlijk ook met de grote hit Whole Lotta Love, waar ik vroeger eindeloos naar kon luisteren. Het enige dat ik jammer vind aan dit album is Moby Dick. Daarmee kakt het allemaal een beetje in, en dat is jammer. Dat geldt ook een beetje voor het laatste stuk: Bring it on Home. Maar voor de rest: grote klasse.

Ik heb inmiddels ook de remaster.
Al wel de bonusdisc gehoord (gaaf!), nog niet de remaster van het album zelf...

Ik heb in ieder geval vernomen dat de lange fade-out van Ramble On terug is!