Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

Tof dat je hem ook goed vindt, ik heb hem afgelopen week op repeat staan en ben aardig verslaafd geraakt aan Living Loving Maid.

Vandaag de Lp gekocht (8 euro:D), en het klinkt awesome!

Ik herinner me mediaberichtgeving omtrent een met elektrische gitaren afgeranselde muziekdocent. Noodweer, dunkt me!

Pracht plaat,heerlijke blue/rock dat nooit verveeld.
Heb hun eerste 5 albums,vindt dit de beste ,de rest is ook geweldig.
Maar deze draai ik het meest.
Eerste nummer klapt er gelijk al in.
Top plaat van een top band.
Absolute klassieker

In navolging van de opmerking van muismat bij L.Z. IV het volgende: voor iedereen die kennis wil maken met Led Zeppelin is mijn aanrader absoluut L.Z. II. Allemaal lekker in het gehoor liggende nummers, een cd waarmee het allemaal echt begon(de voorloper of het begin van de hardrock?). Whole lotta love is en blijft voor mij mijn all-time-favourite. Ik herinner mij nog dat ik als klein jongetje langs het dorpscafé liep en dat dit nummer werd gedraaid. Mijn god, wat een nummer, eigenlijk veel te ruig voor mij.

Jaren later, na mijn Slade- en tijdens mijn Status Quo-periode zelf deze lp aangeschaft en toen besefte ik ook dat dit wel heel erg goed en vernieuwend was: het gitaarwerk, mondharmonica, de zang en allemaal in zo’n aparte sound en sfeer met nummers als Ramble on en Bring it on home. Nooit meer vertoond of zelfs geëvenaard.

Mee eens! Voor mij is dit ook het beste Led Zeppelin album, en veel beter dan IV, dat album moet het vooral hebben van Stairway to Heaven, daarom word die hoger beoordeeld dan de andere Led Zep albums. De rest op IV vind ik niet zo schokkend wat het hogere gemiddelde rechtvaardigd.

Van de ruige Led Zep is dit beslist hun lekkerste plaat, en van de rustigere platen draai ik Houses Of The Holy het meest af, net zo goed als deze maar dan net iets anders.

Beetje (erg) kort door de bocht vind ik die redenering. Stairway is inderdaad fantastisch maar om daar het hele album aan op te hangen gaat er bij mij niet in. Nummers als Black dog, Rock & roll, When the levee breaks, Battle of Evermore en Going to California zijn nou niet echt vullertjes ofzo. Ik snap best dat je II even goed vindt als IV, of ietsje beter. Maar véél beter gaat er bij mij niet in.

Stairway To Heaven moet het hebben van de zang. Het rustige instrumentale stuk is flink gejat van Spirits Taurus. De solo is mooi, maar komt na vaak gehoord te hebben, obligaat over. Leuk voor een luchtgitaarmoment maar wat mij betreft niet meer dan dat. Mooi nummer hoor, maar niet van die wereldkwaliteit waar de Top 2000liefhebbers van spreken. Van IV ben ik meer liefhebber van Rock 'n Roll, Black Dog en het prijsnummer When the Levee Breaks, of de wat meer uitgesproken folknummers.

Geef mij van II maar de broeierigheid van The Lemon Song of Bring It on Home of, zoals Stairway ook zou kunnen klinken, als Thank You.

Stairway to heaven was mijn eerste kennismaking met LZ. Een briljant nummer dat nooit is overtroffen. Niet door LZ iig.

Jij draait de rollen om. Het is IV die ten opzichte van de andere Led Zeppelin albums te hoog beoordeeld word. Buiten Stairway staat er niet zoveel schokkends op wat het nogal hogere stemgemiddelde t.o.v de andere albums rechtvaardigd. Deze staat ook maar op 181, en IV maar liefst op 57 geloof ik. Komt m.i puur en alleen doordat de meesten alleen dat album kennen, puur door Stairway.

En natuurlijk zijn de rest geen vullertjes, heb ik ook nooit gezegd. Heb immers een 4* gegeven aan dat album.

Bij lange na niet zo sprankelend en energiek als de eerste van Led Zep.

Nu nog?
Michael Winslow (Police Academy)
Ik vind het zelf een behoorlijk fijn uitgevoerde versie van dit prachtnummer.

Nu nog te ruig? Nou niet echt.
of nu nog mijn all-time-favourite? Dat is en dat blijft!



Verschil van 4,5* en 2*....
Kan me haast niet voorstellen dat dit serieus is.

bij 1 zit ik op het puntje van mijn stoel; hier zit ik te gapen. Dit soort op blues en folk -gebaseerde muziek pakt me of pakt me niet. Hier pakt het me niet.

Oei Mister Fool een erg lage score. Het is niet mijn favoriete Zepplaat, maar het is een werkje die nog steeds wat losmaakt.
Het is een plaat met een behoorlijke lading, met het debuut toch wel de meest pure Zepplaat.
Misschien de latere Zep albums eens beluisteren, daar zoekt de groep het wat vaker het experiment.
De folk die je benoemt hoor ik hier overigens niet(pas op de volgende Led Zeppelin III.)
Dit is een plaat die blues en hardrock vermengd, met her en der wat aparte wndingen.
What is And What Should Never Be( met dat jazzy tussenstukje bijv.)
Zeker voor de tijd dat het uitgebracht werd is dit een heavy rockplaat.

Gegeven het hoge gemiddelde, ben ik in de minderheid. Mij doet dit album mij vrij weinig.



Led Zep 1 en 2. zijn inderdaad nog niet zo veelzijdig als het werk dat na IV komt. Psychic graffiti vind ik een beetje een ratjetoe, Houses of the holy en IV vind ik wel twee heel sterke albums.



Ik had er eerst alleen "dit soort op blues-gebaseerde muziek" staan, maar aangezien Led Zep op hun debuut ook een Joan Beaz nummer gecovered hebben, heb ik daaraan ook folk toegevoegd. Ik weet niet precies wat het bronmateriaal is van elk van de nummers op dit schijfje.

Baez heeft dat nummer op haar beurt ook weer gecovered, maar niet goed aangegeven in de credits.

Iets losmaken ? Nee, dat doet deze langspeler al heel lang niet meer; helaas. Van de eerste 4 van LZ is dit veruit de minste i.m.o. Ben het wel voor een deel met Misterfool eens inzake dit album.



Jazeker, ben ik helemaal met je eens. Alhoewel het jaar na deze plaat een andere Britse band met een album kwam wat je pas echt heavy mag noemen : Black Sabbath - Black Sabbath ! ! Qua zwaarte verbleekt LZ - II daar toch wel een beetje bij, of niet soms

Bovendien beoordeel ik een plaat hier op MuMe zoals ik um de laatste jaren ervaar. En dan kan dit in 1969 "hard" aangekomen zijn : het overtuigt me nu niet meer. En WLL natuurlijk veuls te vaak gehoord ......... , scheelt ook wel iets.

Toch staat II hoog genoteerd bij de '' liefhebbers'', en op moment van verschijning was dit een sensatie. Nog zeker een hoog gewaardeerd album, maar de smaken inzake Led Zeppelin albums liggen heel duidelijk niet op 1 lijn. Geeft niks, zo blijft het interessant.
Ik ben zelf meer van Led Zeppelin III (waar de band wat meer gas terug neemt en zich richt op folky spul)
IV natuurlijk en zeker niet alleen dankzij Stairway To Heaven, maar ook Houses Of The Holy sla ik hoog aan.

Sabbath was inderdaad een stuk zwaarder en duidelijk de aartsvader van de Heavy Metal stroming.
Led Zeppelin en Deep Purple kwamen op met Hardrock maar wel met invloeden uit andere genre's.

De laatste jaren merk ik dat deze muziek mij minder weet te raken dan vroeger. Natuurlijk klinken de gitaren lekker, is de zang erg rock n roll en komen we ijzersterke riffs tegen. En toch...het heeft niet de verfijning van The Who of The Kinks die hun (stevigere) nummers ook nog eens van goede teksten wisten te voorzien.

Led Zeppelin is terecht legendarisch maar hun muziek is soms ook wat overdreven en weinig uitgebalanceerd. Het maakt op de een of andere manier steeds minder in mij los. Ik heb hier nog 4,5* staan maar dat zal waarschijnlijk binnenkort dalen.

Zonder meer waar; LZ is en blijft een legendarische band, hoe je het ook wendt of keert..

En inderdaad, soms komt (vooral) LZ - II wat overdreven op me over, of misschien beter gezegd : aanstellerig. Het debuut overklast zijn opvolger met afstand.

Maar zoals Bikkel2 al schreef : de meningen verschillen, en gelukkig maar !

Hoewel LZ een heel specifieke eigen sound had is het zeker niet de meest oorspronkelijke band.
Er werd nogal eens gejat composorisch en met een stalen smoel doen of het je eigen song is, daar heb ik wel wat moeite mee.
Maar hun sound, uitvoeringen en gelukkig ook eigen nummers, blijven uniek.
Van de hardrockers uit die periode, blijven ze voor mij het meest overuigend.

Dat ben ik zeker met je eens. Hoewel Black Sabbath en Deep Purple ook geweldige dingen deden is Led Zeppelin voor mij dé hardrock band van de eerste generatie die zich ermee bezig hieldt.

dit is een verbeterde versie van hun debuut. met weer een prachtige hoes.het baswerk op lemon schijnt het beste van jones te zijn. ik vind hem op achilles echt geweldig.(staat op presence)

Iemand die de originele Bob Ludwig mix vd lp kent? Die is teruggetrokken omdathij niet goed xou klinken. Nou als je een goede speler hebt weet je niet wat je hoort. Whole lotta love is dan bovenwerelds. Ik heb het uiteraard over de 1e vinyl versie. Zelden zo'n goede productie gehoord of het moet de 1e Masters of Reality zijn.

Zit daar niet veel meer dynamiek in ? Ik heb altijd al gevonden dat mijn latere vinyltje ( in de 2 Originals serie ) wat "platter" klonk dan het exemplaar wat mijn broer bij het uitkomen van de plaat kocht .......

Heb dat altijd geweten aan het feit dat we er in 69 nog met buizenversterkers ( 2 x mono, jawel ) door gigantiese Carlson kasten naar zaten te luisteren............

Mijn favoriete Led Zeppelin plaat waar met Whole Lotta Love en Heartbreaker hun twee beste nummers op staan in mijn ogen.

Persoonlijk voor mij hun beste album. Geen enkele song die moet onderdoen.
Thank you, Ramble on, whole lotta love & heartbreaker meer dan 5 sterren waard...

Dan heb je een dijk van een debuutalbum en kom je 'gewoon' in hetzelfde jaar met een opvolger van zo'n hoge kwaliteit als dit Led Zeppelin II. Zoiets zal toch in de muziekgeschiedenis zelden tot nooit zijn gebeurd. Want oh boy: wat is dit toch ook een geweldig album zeg!
Het is iets afwisselender dan het debuut, met wat meer rustiger stukken tussendoor. Maar ook dit album heeft die fraaie instense rocksound van het debuut. En ook hier heel veel goede tot geweldige nummers.

Persoonlijk favoriete tracks van mij staan hierop: Heartbreaker en vooral het utterly brilliant Ramble On. En ik ben en blijf Whole Lotta Love met zijn knallende gitaren fantastisch vinden.
Ik heb de Led Zeppelin albums Japans geremastered op Shm cd en Moby Dick is een echte masterclass in sublieme geluidskwaliteit: die draai ik hard. Vooral het percussie / drum gedeelte.

Een tijdloos album dus, vol met afwisselende, mooie, harde, ruige en fraaie rockmuziek. Een geweldenaar.

Waar Led Zeppelin op hun debuutplaat nog diep in de blues stond geworteld, vormen ze op "Led Zeppelin II" al steeds meer een eigen rockgeluid. De blues is er natuurlijk nog steeds, bijvoorbeeld in het afsluitende "Bring It On Home". Dat is niet zo gek aangezien het een nummer van Willie Dixon is. Bovenal rockt "Led Zeppelin II" van begin tot eind en profileert Jimmy Page zich als de koning van de riff. In nummers als "Whole Lotta Love", "The Lemon Song" en "Heartbreaker" vuurt Page de ene na de andere onweerstaanbare riff en licks op je af. Daarnaast valt het baswerk van John Paul Jones me veel meer op dan op het debuut. Met name in "The Lemon Song" is het smullen geblazen, maar over de gehele plaat eist Jones een bescheiden hoofdrol op. De drumsolo in Moby Dick had van mij niet gehoeven, sterker nog van dat nummer vind ik, ja daar is die weer, de riff van Jimmy Page nog het mooist. Tenslotte vind ik "Thank You" een van de mooiste liefdesliedjes ooit. "Led Zeppelin II" is minstens even sterk als het debuut en zet Led Zeppelin als rockmonument nog steviger neer.