Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

Na I en IV was dit het derde Zeppelinalbum waarmee ik kennismaakte. Helaas kan ik dit album niet zo goed waarderen als de meeste mensen hier.

Stilistisch ligt dit album ver weg van I en II. Led Zeppelin klinkt op Houses of the Holy veel gevarieerde. Bovendien heeft de hard(e )rock van een paar jaar tevoren plaats gemaakt voor een rustiger geluid met een stevige dosis folkinvloeden. De termen mystisch en mythisch zijn op deze pagina al genoemd door Stijn en Ronald. Wat mij betreft dekken beide het geluid van de betere nummers op dit album erg goed.

Helaas is Houses of the Holy toch wat een wisselvallige plaat. De drie nummers die eerst komen, zijn allemaal toppers. The Song Remains the Same is zelfs een van de sterkste nummers op dit album, waarbij ik met name het drumwerk erg mooi vind. The Rain Song is ook goed, maar heeft me toch nooit helemaal weten te grijpen. Het schelle gezang van dhr. Plant kan daar weleens debet aan zijn. Over the Hills and Far Away is ook een topper. Het opent ingetogen, maar (uiteraard) wordt er daarna uitgepakt. De live-versie van dit nummer op How the West was Won vind ik nog een stukje beter dan deze uitgave.

Daarna komt er een tweetal nummers, die beide aanvoelen als vulmateriaal. Met name The Crunge vind ik erg zwak, vooral de wijze waarop Plant zich een weg door de tekst klaagt. D’yer Mak’er brengt met z’n reggaeinvloeden wat variatie aan op het album, maar veel meer positiefs kan ik over dit nummer ook niet zeggen. Gelukkig is er nog No Quarter, die ervoor zorgt dat dit album niet helemaal als een nachtkaars uitgaat.

Kortom, Led Zeppelin brengt hier vier sterke nummers en evenzoveel nummers die op z’n best aardige rockers zijn. Een beetje mager.

3.5*

Kan me eigenlijk volledig vinden in Wizards verhaal, alleen zou ik zelf nog iets lager waarderen. Duidelijk het minste studio-album tot dan toe.

Van de albums die hierna kwamen, ken ik alleen In Through the Out Door echt goed. Die is nog wat minder dan deze.
De komende weken ga ik me in Physical Graffiti verdiepen. Die ken ik tot nu toe vooral als de plaat waar Kashmir op staat.

PG is denk ik nog gevarieerder dan deze, ben benieuwd hoe je dat zal bevallen. De een vind de variatie storend, een ander (zoals ik) vindt het juist gedurfd grensverleggend met behoud van de eigen sound en daardoor veel spannender als geheel.

Variatie vind ik geen probleem, wel het gebrek aan kwaliteit van die nummers dan; dat gevoel houd ik over van deze, anderen vinden het een weer een topalbum. Ik ben het meeste gek op No Quarter met JPJ op 'toetsen' ;mystiek, donker en krachtig nummer tegelijk.

The Ocean heeft aardig wat weg van het latere Kashmir.

??

Zit hetzelfde melodietje in.

In orgel-, gitaarpartij? Lijkend op welk stuk van Kashmir? Heb allebei aan gort gedraaid en heb een beetje muzikantenachtergrond, maar hoor het volstrekt niet.
Is t een piepklein riedeltje

Ik hoor het ook niet.

de gitaarstemming is zelfs verschillend - the ocean gewoon EADGBe, kashmir DADGAD

YouTube - Led Zeppelin | The Ocean

Luister maar eens naar het stukje welke bij de halve minuut begint.

Je kan hooguit horen dat het van dezelfde componist is, maar die noten zijn echt niet hetzelfde.

Ik hoor het ook wel. Beetje hetzelfde lome, pompende tempo. Nu was dat natuurlijk ook wel een beetje een kenmerk van LZ.

Weet iemand wanneer deze remaster ongeveer zal uitkomen, zoals onlangs het geval was met de eerste drie platen? Gaat hij er wel effectief komen eigenlijk, een remaster van de vierde plaat, Houses of the Holy en misschien zelfs Physical Graffiti?

Ja, het wordt een drie-trapsrakket van iedere keer 3 studio albums. In de volgende batch zitten dus, IV, Houses of the Holy en Physical Graffity. En de laatste 3 weer een poos daarna.

Wanneer precies is niet duidelijk, maar Jimmy heeft min of meer beloofd dat 2014 HET jaar is. Na eerdere beloften dat het 2013 zou worden overigens.... En hij wil de die hard fans niet meteen voor alle 9 op kosten jagen, in de hoop dat er meer full monty boxjes verkocht worden. Dus onder voorbehoud, er zijn geen rechten te ontlenen aan mijn bijdrage en resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.

Hoe dan ook, ze komen eraan.

Mijn favoriete Led Zeppelin. Heerlijke nummers, soms gejaagd, maar ook heel melancholische stukken. Ik krijg altijd bij de Rain Song een sereen gevoel en zie dan een bos in volle herfstkleuren...maar dat is natuurlijk persoonlijk. Wat telt is dat Houses of the Holy in mijn ogen een prachtig geheel is. Er staan geen slechte nummers op, Led Zeppelin in topconditie...

The Rain Song is zonder meer een kunststukje. Prachtig staaltje mystiek. Hoewel meestal hun begintijd wordt geroemd, vind ik dit persoonlijk hun meest interessante periode. Veelzijdig en met aardig wat hoogtepunten. No Quarter bijv....
Wow.

Recensie reissues op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Led Zeppelin - IV / Houses Of The Holy, Deluxe Editions - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er werd al jarenlang over gesproken en vooral ook gespeculeerd, maar afgelopen zomer waren ze er opeens. Ik heb het natuurlijk over de bijzonder fraai uitgevoerde reissues van de eerste drie platen van Led Zeppelin.

Het zijn reissues waar ik, en met mij vrijwel iedere andere liefhebber van rockmuziek die de geschiedenis van de popmuziek heeft veranderd, van heb gesmuld. Van het allereerste moment en tot de dag van vandaag.

De eerste drie platen van Led Zeppelin waren echter nog niet mijn favoriete platen uit het prachtige oeuvre van de Britse band, waardoor ik met nog hogere verwachtingen uit keek naar de tweede worp. Deze tweede worp lag vorige week in de winkel en roept bij mij louter superlatieven op.

Led Zeppelin IV is immers de plaat die vorm heeft gegeven aan de hardrock uit de jaren 70, maar veel meer was dan een hardrockplaat, terwijl Houses Of The Holy pas goed liet horen hoe goed en hoe veelzijdig Led Zeppelin was.

Een ieder die de twee beste platen van Led Zeppelin (maar dat is mijn mening) van de eerste tot de laatste noot kent, zit waarschijnlijk niet te wachten op mijn beschrijving van de platen. Voor deze lezers kan ik melden dat de nieuwe versies van Led Zeppelin IV en Houses Of The Holy werkelijk fantastisch klinken. Met name drummer John Bonham lijkt zo af en toe bijna bij je in de woonkamer te zitten, maar ook de rest klinkt glashelder. Geldt zowel voor de cd-versies als de versies op vinyl (waar natuurlijk de voorkeur naar uit moet gaan).

Verder kun je voor beide platen kiezen uit meerdere extra’s. Een enkeling zal genoeg hebben aan de fraai klinkende geremasterde versie, de meerderheid gaat waarschijnlijk voor de versie met een bonus-disc vol outtakes (niet onmisbaar, maar wel interessant), terwijl de ware fan diep in de buidel zal tasten voor een box met cd’s, LP’s en een lijvig boekwerk. De laatstgenoemde versie is werkelijk prachtig, maar ook met de gunstig geprijsde geremasterde versie kun je jezelf spekkoper noemen, al is het maar vanwege het fantastische geluid. Dan de platen zelf:

Led Zeppelin IV staat bekend als de plaat die aan de basis staat van de geboorte van de hardrock. Dat begrijp je wanneer opener Black Dog of vooral de tweede track Rock and Roll uit de speakers knalt, maar Led Zeppelin IV heeft absoluut meerdere gezichten.

Dat hoor je in het folky The Battle Of Evermore, met fantastische vocalen van Sandy Denny en zeker ook in het inmiddels klassieke Stairway To Heaven of het psychedelisch aandoende Going To California.

In de overige tracks geeft Led Zeppelin flink gas en imponeert het met loodzware baslijnen, moddervette drums, de huiveringwekkend mooie zang van Robert Plant en natuurlijk het unieke en veelzijdige gitaarspel van Jimmy Page, die net als zijn bondgenoten keer op keer voor kippenvel weet te zorgen.

De plaat vormt misschien de basis voor de 70s hardrock, maar het is dankzij de invloeden uit de folk, blues en psychedelica ook veel meer dan dat. Led Zeppelin IV verscheen bijna 43 jaar geleden, maar klinkt nog altijd relevant en urgent. Het was even geleden dat ik de plaat gehoord had, maar ik was direct bij eerste beluistering weer diep onder de indruk van deze klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek. Een unieke plaat die zijn gelijke niet kent.

Nog meer onder de indruk ben ik van de nieuwe versie van Houses Of The Holy, met afstand mijn favoriete Led Zeppelin plaat.

Houses Of The Holy was in 1973 de opvolger van het zeer succesvolle Led Zeppelin IV. Led Zeppelin was opeens een hele grote band, wat het budget voor Houses Of The Holy flink opschroefde.

De platenmaatschappij van de band had ongetwijfeld gehoopt op Led Zeppelin V, maar kreeg een behoorlijk ingetogen plaat, waarop Led Zeppelin de blues en de rock voor een deel verruilde voor folky songs, deels aangekleed met strijkers, en voor songs met een portie funk en reggae. Dat moet even schrikken zijn geweest destijds.

De geweldige opener The Songs Remains The Same laat nog een mix van meer ingetogen en wat uitbundigere muziek horen, maar in het schitterende Rain Song dat volgt horen we Led Zep bijna ingetogen folk maken, bijna 8 fascinerende minuten lang. Deze folk wordt in Over The Hills And Far Away weer vermengd met rock, waarna de band in The Crunge opeens verrast met funky ritmes en muziek die pas jaren later een breed publiek zou bereiken.

Dancing Days is juist weer een stevige rocksong met flink wat bluesy accenten, maar de volgende verrassing ligt al weer op de loer. D’yer Mak’er laat een flirt met reggae horen, jaren voordat de Stones het genre zouden ontdekken. No Quarter is vervolgens weer een zwaar pyschedelische track, waarna afsluiter The Ocean toch weer terugkeert naar het geluid van de eerste vier platen van Led Zeppelin.

Qua veelzijdigheid is Houses Of The Holy een buitengewoon opvallende plaat, maar ook de vorm waarin de vier muzikanten van de band steken valt op. Ik denk niet dat ik Robert Plant nog vaak zo mooi en vooral bijzonder heb horen zingen als op Houses Of The Holy en ook het gitaarwerk van Jimmy Page is van een niveau dat maar heel weinig gitaristen gegeven is. De subtiele baslijnen en synths van John Paul Jones en het beukende maar ook veelzijdige drumwerk van John Bonham maken het unieke geluid van Led Zeppelin compleet.

Het levert een plaat op van een zeldzaam hoog niveau. Destijds misschien niet helemaal op de juiste waarde geschat, maar inmiddels een erkend klassieker. Iedereen zal zijn of haar eigen favorieten hebben in het oeuvre van Led Zeppelin, maar voor mij is er één plaat die mijlenver uitsteekt boven de rest: Houses Of The Holy. Het origineel dat ik in huis had was prachtig, maar de nieuwe versie is nog vel mooier. Kippenvel van de eerste tot de laatste noot. Erwin Zijleman

Haal deze net van mijn platenspeler (gekocht in 1987/wea musik GmbH Germany met de mededeling " Musik Unserer Zeit"). De eerste drie nummers zijn top. Kant 1 sluit af met The crunge een vervelend nummertje met irritante zang. Kant twee begint redelijk met Dancing days. D'yer Mak'er vond ik vroeger leuk maar nu behoorlijk vervelend. No quarter is bijzonder mooi en had ik ipv The crunge op kant 1 geplaatst. Past echt niet tussen D'yer Mak'er en de matige afsluiter The ocean . Mijn samenstelling had dus een plaatkant met geniale muziek opgeleverd en een plaatkant die ik maar zozo of minder vind. Was er sprake van een creatieve dip want voor mij haalt deze niet het niveau van 3 en 4. De lp klinkt daarentegen zeer goed en de klaphoes blijft bijzonder dubieus.

Geen enkele mindere noot op dit album, PUNT! Vandaag deze remaster aangeschaft. Ben benieuwd naar de klank. Misschien wel de beste Britse band ooit.

Houses Of The Holy is vooral een plaat die wat meer afwisseling heeft.
De acoustiche folk die op III en Four Symbols getentoonsteld wordt, heeft plaats gemaakt voor wat andere invloeden.
Pakt misschien niet overal even sterk uit.
The Grunge is inderdaad wat flauw, maar met het overige materiaal kan ik prima leven.
En met No Quarter en The Rain Song op een album, kan het al bijna niet meer mis gaan. Wat een geweldige songs.

The Crunge is inderdaad met afstand het minste nummer. Maar toch nog redelijk origineel voor die tijd, denk ik. En voor mij niet storend. Die James Brown imitatie vind ik juist grappig en geslaagd.

Daar is het op gebaseerd inderdaad. Leuk verzonnen. Maar het valt wat in het niet bij het meeste van de plaat.

Ik kan er niet vrolijk van worden vrees ik. Dan hoor ik liever een persiflage zoals Country Joe & The Fish's Rock n' Soul Music ....

Na het (voor mij) wat mindere album IV is dit album weer heel erg lekker! Mooie composities, en fantastische muziek.

The Rain Song ademt zo'n mooie sfeer uit, erg knap gedaan!

Ja, de mannen konder er wat van!

Vandaag de remastered versie op vinyl binnen gekregen. Na vele lofzangen over de kwaliteit van de plaat was ik zeer benieuwd hoe de plaat zou klinken. Nou jongens, ik moet zeggen, het klinkt werkelijk schitterend. Prachtige heruitgave op het vertrouwde Atlantic label.
Wanneer ik No Quarter beluister en de stem van Robert Plant door mijn speakers hoor galmen moet ik toch wel constateren dat dit verdomde lekker klinkt
Het venijnige gitaarwerk op sommige momenten is om van te smullen.De drums en baspartijen completeren dit gevarieerde muzikale document.
Slotconclusie, wereldplaat van een absolute wereldband. Och das oud nieuws toch ...
Een leven lang al een muzikaal plekje in mijn hart.

Alleen al vanwege No Quarter, wat ik een van de beste nummers ooit gemaakt vind, verdient dit album 5*.

Toch wel een aantal geweldige nummers op dit album: de eerste 3 songs zijn al te gek.
The song remains the same was aanvankelijk niet zo populair bij me, totdat ik het in de jaren 90 live hoorde in Ahoy (?) toen Page en Plant tijdens hun No Quarter tour NL aandeden. Toen pas viel bij mij het kwartje wat dat nummer betreft.
En dan natuurlijk the Rain Song. Wat blijft dat toch een ver-schrik-ke-lijk mooi stukje muziek!

Het is gewoon een hele goeie plaat van een hele fijne band.