Neil Young / Crazy Horse - Psychedelic Pill (2012)
mijn stem
250 stemmen
Canada / Verenigde Staten
Rock
Label: Reprise
-
Driftin’ Back (27:36)
-
Psychedelic Pill (3:26)
-
Ramada Inn (16:49)
-
Born in Ontario (3:49)
-
Twisted Road (3:28)
-
She’s Always Dancing (8:33)
-
For the Love of Man (4:13)
-
Walk Like a Giant (16:27)
-
Psychedelic Pill [Alternate Mix] * (3:12)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
1:24:21
(1:27:33)
0
geplaatst: 25 oktober 2012, 21:43 uur
Ik word hier toch ook verdikkeme nieuwsgierig naar, hopelijk ligt hij morgen voor me klaar.. 
0
geplaatst: 25 oktober 2012, 23:55 uur
Allicht gaat het dilemma Ad Brouwers/ Don Cappuccino AKA 'ik raak in trance' vs. 'ik verveel me dood' het speerpunt worden van de discussies bij deze plaat.
Na oppervlakkige beluistering moet ik zeggen dat het voor mij prima lijkt te werken, van mij mag Young best een tijdje soleren over een paar eenvoudige akkoorden, en dat talent is misschien nooit eerder zo in zijn volle effectiviteit gebruikt als hier. Nog even afwachten wat de gewenning doet voordat ik een waardering toeken.
Ik verwacht voor mij persoonlijk eerder problemen met de korte tracks. Bij eerste beluistering vond ik ze geen van allen echt goed, de albummix van het titelnummer (wat een kutproductie!) gaat dit album waarschijnlijk sowieso al een halve ster kosten.
Na oppervlakkige beluistering moet ik zeggen dat het voor mij prima lijkt te werken, van mij mag Young best een tijdje soleren over een paar eenvoudige akkoorden, en dat talent is misschien nooit eerder zo in zijn volle effectiviteit gebruikt als hier. Nog even afwachten wat de gewenning doet voordat ik een waardering toeken.
Ik verwacht voor mij persoonlijk eerder problemen met de korte tracks. Bij eerste beluistering vond ik ze geen van allen echt goed, de albummix van het titelnummer (wat een kutproductie!) gaat dit album waarschijnlijk sowieso al een halve ster kosten.
0
geplaatst: 26 oktober 2012, 10:17 uur
Dat had Stijn ook al versteld... sommige mensen gruwelen van de lange solo's anderen smullen ervan. Het gros van de mensen vinden de live-jams van Grateful Dead ook maar gepingel.
0
geplaatst: 26 oktober 2012, 10:55 uur
Grateful Dead 
Deze plaat komt vanmiddag binnen, CD uiteraard.. vinyl komt pas uit op 16 november..
Deze plaat komt vanmiddag binnen, CD uiteraard.. vinyl komt pas uit op 16 november..
0
kiriyama
geplaatst: 26 oktober 2012, 15:26 uur
Eerdere kritiek op 'Walk Like a Giant' trek ik in, productie werkt eigenlijk wel, al is het jammer dat het wat is ingekort, mocht van mij nog wel even doorgaan. Enige nummer dat ik niet op de plaat vind passen is 'For the Love of Man', slecht is het niet, maar wel het minste nummer. Past ook niet echt bij de rest.
Plaat zou nog wel eens een groeiertje kunnen zijn. Net af en meteen al weer zin om nog eens helemaal op te zetten.
Plaat zou nog wel eens een groeiertje kunnen zijn. Net af en meteen al weer zin om nog eens helemaal op te zetten.
0
geplaatst: 26 oktober 2012, 18:04 uur
Sorry (ben fan van Harvest, After the Goldrush, Keep on rockin'In the Free world), maar de laatste 2 decennia kan Neil mij niet meer boeien. Wellicht door de eenvormigheid van Crazy Horse. Natuurlijk kun je met beperkte middelen (gitaar, bas, drums) veel en Neil weet nou juist zijn emoties op die manier mij vaak enorm te raken. Zo zet hij de songs vaak- en hier ook- zo drect mogelijk op de plaat. Wat dat betreft deed hij dat veel beter met de song "Ohio", geschreven n.a.v. het doden van studenten door politie bij de demonstraties aldaar. Werd meteen opgenomen met CSN en de volgende dag op de radio gedraaid!
Nu hoor ik ellenlange solo's, die wel emoties oproepen, maar die nou juist zijn beperkte virtuositeit teveel blootleggen. Ik mis kleur in het pallet, bv. piano. En de composties onderscheidde zich niet van zijn eerdere werk. Op 1 van zijn latere live platen (volgens mij "Year of the horse") riep ook al iemand: "they (songs) all sound the same!"
Beste nummer dat compositorisch (aflopende riff) nog wel opvalt, vind ik Twisted Road. Verder heeft ie dit al tig keer gedaan. Groeiertje? Mmm...
Nu hoor ik ellenlange solo's, die wel emoties oproepen, maar die nou juist zijn beperkte virtuositeit teveel blootleggen. Ik mis kleur in het pallet, bv. piano. En de composties onderscheidde zich niet van zijn eerdere werk. Op 1 van zijn latere live platen (volgens mij "Year of the horse") riep ook al iemand: "they (songs) all sound the same!"
Beste nummer dat compositorisch (aflopende riff) nog wel opvalt, vind ik Twisted Road. Verder heeft ie dit al tig keer gedaan. Groeiertje? Mmm...
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 26 oktober 2012, 18:15 uur
griek schreef:
Wat dat betreft deed hij dat veel beter met de song "Ohio", geschreven n.a.v. het doden van studenten door politie bij de demonstraties aldaar. Werd meteen opgenomen met CSN en de volgende dag op de radio gedraaid!
Wat dat betreft deed hij dat veel beter met de song "Ohio", geschreven n.a.v. het doden van studenten door politie bij de demonstraties aldaar. Werd meteen opgenomen met CSN en de volgende dag op de radio gedraaid!
Ging inerdaad heel vlug, maar duurde wel iets langer dan een dag (dat had met de middelen van toen ook echt niet gekund). Binnen drie weken was 'ie op de radio.
0
geplaatst: 26 oktober 2012, 18:35 uur
griek schreef:
Sorry (ben fan van Harvest, After the Goldrush, Keep on rockin'In the Free world), maar de laatste 2 decennia kan Neil mij niet meer boeien. Wellicht door de eenvormigheid van Crazy Horse. Natuurlijk kun je met beperkte middelen (gitaar, bas, drums) veel en Neil weet nou juist zijn emoties op die manier mij vaak enorm te raken. Zo zet hij de songs vaak- en hier ook- zo drect mogelijk op de plaat. Wat dat betreft deed hij dat veel beter met de song "Ohio", geschreven n.a.v. het doden van studenten door politie bij de demonstraties aldaar. Werd meteen opgenomen met CSN en de volgende dag op de radio gedraaid!
Nu hoor ik ellenlange solo's, die wel emoties oproepen, maar die nou juist zijn beperkte virtuositeit teveel blootleggen. Ik mis kleur in het pallet, bv. piano. En de composties onderscheidde zich niet van zijn eerdere werk. Op 1 van zijn latere live platen (volgens mij "Year of the horse") riep ook al iemand: "they (songs) all sound the same!"
Beste nummer dat compositorisch (aflopende riff) nog wel opvalt, vind ik Twisted Road. Verder heeft ie dit al tig keer gedaan. Groeiertje? Mmm...
Sorry (ben fan van Harvest, After the Goldrush, Keep on rockin'In the Free world), maar de laatste 2 decennia kan Neil mij niet meer boeien. Wellicht door de eenvormigheid van Crazy Horse. Natuurlijk kun je met beperkte middelen (gitaar, bas, drums) veel en Neil weet nou juist zijn emoties op die manier mij vaak enorm te raken. Zo zet hij de songs vaak- en hier ook- zo drect mogelijk op de plaat. Wat dat betreft deed hij dat veel beter met de song "Ohio", geschreven n.a.v. het doden van studenten door politie bij de demonstraties aldaar. Werd meteen opgenomen met CSN en de volgende dag op de radio gedraaid!
Nu hoor ik ellenlange solo's, die wel emoties oproepen, maar die nou juist zijn beperkte virtuositeit teveel blootleggen. Ik mis kleur in het pallet, bv. piano. En de composties onderscheidde zich niet van zijn eerdere werk. Op 1 van zijn latere live platen (volgens mij "Year of the horse") riep ook al iemand: "they (songs) all sound the same!"
Beste nummer dat compositorisch (aflopende riff) nog wel opvalt, vind ik Twisted Road. Verder heeft ie dit al tig keer gedaan. Groeiertje? Mmm...
Dat was Neil zelf die zei 'it's all one song'.
0
geplaatst: 26 oktober 2012, 18:59 uur
Kun je van artiesten in de nadagen nog een "uniek hoogtepunt" verwachten. Gelul! Hij heeft al zovele juweeltjes geleverd en geeft hij nog steeds klasse! Dus, Griek, jij wordt oud en niet Neil!
0
geplaatst: 26 oktober 2012, 19:02 uur
Dat was Neil zelf die zei 'it's all one song'.
Nee, dat was nou juist zijn antwoord daarop.
It's all one song." -- Replying to a man in the audience, who said "It all sounds the same!" - 1996-11-08, Meadows Music Theater, Hartford, Connecticut, USA
0
geplaatst: 26 oktober 2012, 19:10 uur
al zovele juweeltjes geleverd en geeft hij nog steeds klasse!
Respekteer elkaars mening. Quote is jouw mening, onderbouw die maar eens.
Ik heb de nadruk gelegd op de afnemende toegevoegde waarde, die deze plaat in zich kenmerkt. Een uniek hoogtepunt verwacht ik zeker niet, maar dan heb ik toch meer met de laatste van Bob D., waar ik nog enige vorm van zelfreflectie en humor terugvind, wat mij meer aanspreekt.
Kortom, het blijft mijn mening, wie weet wordt die 2,5 nog een 3 of een 2, of..
0
geplaatst: 26 oktober 2012, 19:17 uur
Ik heb de nieuwe Bob Dylan nog niet gehoord, maar ik kan zeker wel plezier beleven aan de lange jams op deze plaat. Net zoals bij de jams van the Dead, die op het eerste gezicht ook maar wat zichzelf herhalend gepingel lijken zitten er zeker wel nuances in... die 27 minuten zijn zo om!
0
geplaatst: 26 oktober 2012, 19:21 uur
Heerlijk, hier was ik aan toe. Ouderwets vals zingend en gebrekkig gitaar-spelend met simpele teksten en dat in nummers van 27 minuten lang. Geweldig dus.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 10:19 uur
4.06 na 16 stemmen?, 
weer zo'n "ouwe bok" die wat uitbrengt....heel nieuwsgierig vooral naar die lange nummer ik ga eens ff pindakazen.... 
Het wordt nog lastig om een top 2012 samen te gaan stellen (waar haal ik de tijd vandaan?) op deze manier...
weer zo'n "ouwe bok" die wat uitbrengt....heel nieuwsgierig vooral naar die lange nummer ik ga eens ff pindakazen.... Het wordt nog lastig om een top 2012 samen te gaan stellen (waar haal ik de tijd vandaan?) op deze manier...
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 27 oktober 2012, 11:36 uur
griek schreef:
waar ik nog enige vorm van zelfreflectie en humor terugvind, wat mij meer aanspreekt.
waar ik nog enige vorm van zelfreflectie en humor terugvind, wat mij meer aanspreekt.
Zelfreflectie vind ik een beetje een vreemd gekozen term, zeker als je Neils angst voor dementie meeneemt: ''Whenever I see the big fire coming. Coming to burn down all my ideas. I try to hold on to my thinking, and remember how it feels.''
'Born in Ontario' en 'Twisted Road' zijn toch ook een soort van leuke vorm van zelfreflectie? 'For the Love of Man' gaat over zijn hersenverlamde zoon. Ik denk dat 'Ramada Inn' ook aspecten van Neil zelf bevat.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 12:03 uur
Daar heeftt Neil inderdaad een behoorlijke angst voor, vooral omdat zijn vader erg dementerend was. Zegt ie ook in zijn biografie, welke sowieso een erg persoonlijke biografie is en toch wel een must voor de liefhebbers. Zo geeft hij ook toe dat hij steeds meer problemen heeft om goede teksten te schrijven en wijt dit aan zijn leeftijd.
Opvallend vond ik ook dat hij in het boek hardop aan het denken was over het weer bijeenkomen met zijn Crazy Horse. Dat wilde hij per se als hij nieuwe nummers had geschreven. En vervolgens komt ie met Americana aan. Maar goed, typisch Neil zullen we maar zeggen.
Opvallend vond ik ook dat hij in het boek hardop aan het denken was over het weer bijeenkomen met zijn Crazy Horse. Dat wilde hij per se als hij nieuwe nummers had geschreven. En vervolgens komt ie met Americana aan. Maar goed, typisch Neil zullen we maar zeggen.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 12:11 uur
Inmiddels een uurtje draaien en mijn vrouw is inmiddels de honden maar gaan uitlaten 
. Ik vind het na de (voor mij) zwakke voorgaande 3 albums een verademing om Neil en paarden op oudewetse krachten te horen. Misschien hier en daar wat vals, vethard etc., maar dat is Neil ook voor mij.
Snap niet helemaal de reacties rondom de lengte van bepaalde nummers of het feit dat dit net niet op 1 cd zou passen: het zijn nummers die stuk voor stuk zo bedoeld zijn en op mij ook niet té lang/ kort overkomen.
Geweldige start van het album (voor je er erg in hebt, is het half uur alweer voorbij) en ook Ramada Inn vind ik een hoogtepunt. Subliem als altijd wanneer Neil ook even gas terug neemt zoals op For the love of man. Wist niet dat dit over zijn zoon gaat, maar heb me dan ook nog niet verdiept in het verhaal achter dit album/ tracks.
Deze gaat aankomende week mee de trein in en kom later wel met de sterren. Inmiddels staat Walk like a giant op en die doet me meteen denken aan goede tijden van Neil & Horses
.
. Ik vind het na de (voor mij) zwakke voorgaande 3 albums een verademing om Neil en paarden op oudewetse krachten te horen. Misschien hier en daar wat vals, vethard etc., maar dat is Neil ook voor mij.Snap niet helemaal de reacties rondom de lengte van bepaalde nummers of het feit dat dit net niet op 1 cd zou passen: het zijn nummers die stuk voor stuk zo bedoeld zijn en op mij ook niet té lang/ kort overkomen.
Geweldige start van het album (voor je er erg in hebt, is het half uur alweer voorbij) en ook Ramada Inn vind ik een hoogtepunt. Subliem als altijd wanneer Neil ook even gas terug neemt zoals op For the love of man. Wist niet dat dit over zijn zoon gaat, maar heb me dan ook nog niet verdiept in het verhaal achter dit album/ tracks.
Deze gaat aankomende week mee de trein in en kom later wel met de sterren. Inmiddels staat Walk like a giant op en die doet me meteen denken aan goede tijden van Neil & Horses
.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 12:34 uur
Stijn_Slayer schreef:
Zelfreflectie vind ik een beetje een vreemd gekozen term, zeker als je Neils angst voor dementie meeneemt: ''Whenever I see the big fire coming. Coming to burn down all my ideas. I try to hold on to my thinking, and remember how it feels.''
'Born in Ontario' en 'Twisted Road' zijn toch ook een soort van leuke vorm van zelfreflectie? 'For the Love of Man' gaat over zijn hersenverlamde zoon. Ik denk dat 'Ramada Inn' ook aspecten van Neil zelf bevat.
(quote)
Zelfreflectie vind ik een beetje een vreemd gekozen term, zeker als je Neils angst voor dementie meeneemt: ''Whenever I see the big fire coming. Coming to burn down all my ideas. I try to hold on to my thinking, and remember how it feels.''
'Born in Ontario' en 'Twisted Road' zijn toch ook een soort van leuke vorm van zelfreflectie? 'For the Love of Man' gaat over zijn hersenverlamde zoon. Ik denk dat 'Ramada Inn' ook aspecten van Neil zelf bevat.
Wellicht bedoel ik het soort reflectie en die van Bob Dylan spreekt mij gewoon meer aan, omdat dat op zijn laatste album ook muzikaal (klankkleur) naar de teksten wordt ondersteund. Neil houdt het muzikaal veel eenvormiger (voor mij niet uitdagend) en ik luister vooral naar het geheel. Twisted Road vind ik (had ik al gezegd) een uitzondering.
0
Hendrik68
geplaatst: 27 oktober 2012, 15:55 uur
Ook ik wordt pas bij Twisted Road echt enthousiast. Net al bij Greendale een discussie gehad met Stijn dat ik gelijkenissen in dit album aantref met Greendale. Dan bedoel ik vooral de lange nummers Driftin Back, zoals Harm al zei lijkt het begin erg op Carmichael. Dat geeft natuurlijk op zich niks, het geeft wel dat Driftin Back eigenlijk nauwelijks iets toevoegt aan de Young van Greendale. Drifitn Back is een beetje Greendale-B. Het titelnummer vind ik voorlopig helemaal niks. Ramada Inn is wel een nummer met karakter. Daar krijg ik er zin in, maar dat enhousiasme is met Born in Ontario direct weer verdwenen. Maar zoals gezegd is Twisted Road het eerste 5 sterren nummer, geweldig. Ook de 2 volgende nummers zijn dikke prima. Walk like a giant vind ik dan weer minder. Voorlopig oordeel is: voldoende, maar niet opzienbarend. Maar ik heb hem net 2 keer in zijn geheel gehoord, te vroeg voor een definitief oordeel, zal vast nog wel iets groeien.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 16:00 uur
Grappig... ik vind het titelnummer juist wel tof, met die effecten. Had ik wel een paar keer luisteren voor nodig. De bonus track is een leuk alternatief, maar kan het origineel niet vervangen.
Moet zeggen dat ie op CD wel beter klinkt dan als MP3 en stream (via Neil's site). De zang komt er wat beter uit.
Moet zeggen dat ie op CD wel beter klinkt dan als MP3 en stream (via Neil's site). De zang komt er wat beter uit.
0
Hendrik68
geplaatst: 27 oktober 2012, 16:04 uur
Driftin Back moet ik zeker nog vaker horen. Ramada Inn en Walk like a giant heb ik wel al een keer of wat gehoord. Ramada Inn wordt steeds beter, maar Walk like a giant vind ik eigenlijk steeds minder worden. Over een week of 2 zal ik het allemaal beter kunnen plaatsen.
Edit: O ja het titelnummer , ik had Driftin Back in mijn hoofd, sorry. Maar ook het titelnummer moet ik nog wat vaker horen voor ik er een beter oordeel over kan vellen.
Edit: O ja het titelnummer , ik had Driftin Back in mijn hoofd, sorry. Maar ook het titelnummer moet ik nog wat vaker horen voor ik er een beter oordeel over kan vellen.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 16:06 uur
Ik luister deze voor ongeveer de 4e keer.
Kan nu wel zeggen dat de muziek me beter bevalt als de zang.
Wat de duur van de nummers betreft, als je er minder op let en er gewoon naar luistert is het allemaal geen probleem.
ik draai nu nog de mp3's , wacht nog even een paar weken en koop deze dan wellicht bij cdwow voor minder dan 10 euro
4*
Kan nu wel zeggen dat de muziek me beter bevalt als de zang.
Wat de duur van de nummers betreft, als je er minder op let en er gewoon naar luistert is het allemaal geen probleem.
ik draai nu nog de mp3's , wacht nog even een paar weken en koop deze dan wellicht bij cdwow voor minder dan 10 euro
4*
0
BobbieMarley
geplaatst: 27 oktober 2012, 16:29 uur
Poef, dat was een hele zit. Zojuist voor de eerste keer deze cd beluisterd, valt niet tegen. Maar of ik hem vaak ga draaien, dat is nog de vraag. Walk like a giant vind ik duidelijk een minder nummer.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 17:20 uur
Zojuist aangeschaft voor Euro 16.50 in een gewone inloop cd winkel (CD o theek in Eindhoven).
Misschien is hij nog wel goedkoper online te bestellen, maar ik heb ook nog wel gewoon iets met een leuk platenwinkeltje.
Nu luisteren.
Misschien is hij nog wel goedkoper online te bestellen, maar ik heb ook nog wel gewoon iets met een leuk platenwinkeltje.
Nu luisteren.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 18:34 uur
Zo zeg, ben een paar uurtjes op pad geweest met de vrouw en in de tussentijd is het gemiddelde van 4,09 veranderd in 3,82. Morgen maar weer even kijken.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 19:19 uur
De lange nummers zijn zoals we Neil willen horen. Ramada Inn als voorlopig hoogtepunt.
0
geplaatst: 27 oktober 2012, 20:26 uur
De alternatieve versie van Psychedelic Pill staat hier als bonus track... zijn er ook uitvoeringen waar dit nummer niet op staat dan? De LP wellicht?
0
geplaatst: 28 oktober 2012, 10:22 uur
De vorige plaat van Neil Young was uiteindelijk een bittere pil, maar deze psychedelische pil smaakt naar veel meer. Neil Young en Crazy Horse rocken als in hun beste dagen. Het verveelt anderhalf uur lang geen seconde.
Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Neil Young - Psychedelic Pill - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Erwin
Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Neil Young - Psychedelic Pill - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Erwin
0
kistenkuif
geplaatst: 28 oktober 2012, 14:05 uur
Samen met een muziekvriend heb ik deze pil de afgelopen avond/nacht keer op keer beluisterd (zonder drank of dope). We zijn niet enthousiast. De gehoopte bedwelming bleef uit. Dit album mist, ons inziens, de samengebalde energie van Ragged Glory en het gitaarvenijn van Weld. We kennen muzikanten (gitaristen, saxofonisten, pianisten etc.) die jams met solo's van dergelijke lengte met veel meer afwisseling, spanning en virtuositeit op album hebben vastgelegd. Bovendien vinden we de teksten wel erg simpel voor een man van zijn leeftijd. Zijn autobiografie gaan we zeker lezen maar deze muzikale begeleiding daarvan vinden wij gemakzuchtig en middelmatig. Voor echte Neil Young fans waarschijnlijk onmisbaar maar voor ons een mispeer. Jammer, we hadden op meer gehoopt....
0
geplaatst: 28 oktober 2012, 14:28 uur
De langere nummers zijn zeker hier favoriet. Echter had Neil er voor mijn gevoel meer uit kunnen halen!
* denotes required fields.