Neil Young / Crazy Horse - Psychedelic Pill (2012)

Ik betreur dat ook wel eens, al ligt de nadruk op een album als deze niet in eerste instantie op de teksten. Eerder merkte ik al op dat 'Ramada Inn' een interessante tekst heeft die de moeite waard is om nader te analyseren, maar stilistisch is het soms een beetje onbeholpen. Teksten als 'Expecting to Fly', 'I've Loved Her So Long', 'After the Gold Rush' en 'Revolution Blues' heb ik al lange tijd niet meer van hem gehoord. Neil heeft vaak nog wel een boodschap, maar de vorm is inderdaad directer.

Ik begin maar met een voorzichtige vier, met meer in het vooruitzicht.

De lange jams bevallen me zeer goed, dat de rest van het nummer dan eigenlijk maar een kapstok hiervoor is, daar knijp ik wel een oogje voor toe.

De kortere nummers, zoals Born in Ontario en Twisted Road zijn melodisch wat interessanter, maar de teksten vallen wat meer op, die zijn, zoals typerend is voor Neil de laatste paar jaar, soms ff wat te kort door de bocht.

Psychedelic Pill (die overigens wel wat weg heeft van Sign of Love van Le Noise, met name de intro) bevalt me beter in de 'onaangetaste' versie. Dat is echt een heel goed nummer. Over For the Love of Man ben ik nog niet helemaal uit.

Al met al een geweldige plaat, die qua opbouw en ritme (met name door de volgorde van de nummers) lekker naar binnen glijdt. Eentje om voor te gaan zitten mensen.

Wel jammer dat ik maar twee nummers mag uitkiezen die mijn voorkeur hebben, want die is wel duidelijk lijkt me. Voorlopig maar Driftin' Back en Walk Like a Giant.

Laat maar komen die live plaat (+blu-ray?)

Als Driftin’ Back iets zegt over het verdere verloop van de cd, dan teken ik ervoor.
fantastisch begin iig.

Ik ga ook voor 4 sterren. Meer zou dankzij de wat botte teksten en mindere compositie niet passen, maar minder zou geen recht doen aan het pure plezier wat ik hier aan beleef. Ik blijf erbij dat de productie niet op ieder nummer even goed werkt, maar het is wel een lekker vuige plaat geworden. Typisch zo'n plaat van Neil die ik regelmatig zal draaien, al wacht ik voor de beste versies van veel nummers wel op de volgende live plaat.

She's Always Dancing kende ik nog niet, maar is wat mij betreft het prijsnummer.

Ik denk dat ik voor 4,5* ga. Ik wacht, ondanks dat ik het album in zekere zin al goed kende, nog even af. De opwinding van een nieuwe cd speelt misschien nog mee. Zou ik de nummers afzonderlijk beoordelen, dan kom ik uit op een 4,06*, maar een nummer van 27 minuten telt natuurlijk zwaarder dan een nummer van drie minuten en afzonderlijk vind ik de kortere nummers dus minder goed werken.

Na de intieme, breekbare Neil Young van Massey Hall heb ik het meeste met zijn lang uitgesponnen improvisaties, dus wat dat betreft is dit album helemaal mijn ding.

Wat vinden we eigenlijk van deze hoes mensen? Vond de 'oude' toch net wat beter...

Da's nog eens fijn thuiskomen als dit pilletje op je ligt te wachten! Ik heb 0 problemen met de hoes. Lang niet zijn mooiste, maar lelijkere zijn er ook. De eerste berichten zijn hoopgevend, ik heb me met veel discipline weten te onthouden van live-versies en andersoortige teasers, dus ik ga het maar eens beleven nu

Voor mooie hoezen moet je dan ook niet bij Neil zijn. Hij heeft wel een paar mooie, maar ook een hoop lelijke. (Fork in the Road, Freedom, Harvest enz.)

Ik vindt de paarse mooier.

1e cd nu geheel gehoord, chapeau!

Ik moet hier en daar wel aan Greendale denken , al is het hier allemaal iets steviger

Ik neem dus niets terug van mijn eerdere posting. Alleen al van Walk Like a Giant had ie al wel zeker 2 minuten af kunnen halen. Ook van Driftin’ Back kan wel een minuut af.

Verder kan ik alleen vol lof zijn over deze nieuwste, zeeeer geslaagd!

Nogmaals chapeau voor Neil

Rippen, knippen en op 1 cd-r zetten. Ik koop wel de downloadversie en zet het op mijn iPod. Heb je ook geen problemen met de cd's e.d.

Tja, het einde van Walk like a Giant is misschien wat discutabel. Hier houdt hij zich nog in, live wordt dit segment (reuezenvoetstappen noem ik het maar) nog wat opgerekt.

Vervang Psychedelic Pill voor de kortere alternate mix en knip de intro van Driftin' Back eraf en je bent al een heel eind...

Ik vind de intro van 'Driftin' Back' juist wel wat hebben.

Dus ik begrijp dat de liefhebbers van de electrische Neil volledig aan hun trekken komen? Het is per slot van rekening natuurlijk ook een album met Crazy Horse.
Of zit er toch ook nog een beetje variatie in?

Zo bedoel ik het ook niet, maar als je dan ergens in gaat knippen...

Ach, gewoon halverwege even naar de CD speler lopen (moest vroeger bij LP's ook!)

Dat begrijp je goed, Hans. 'For the Love of Man' is het enige rustige nummer.

Ik hou best van langere nummers, bij Zappa bijvoorbeeld kan het me niet lang genoeg duren, en af en toe wordt het 2-akkoorden schema gelukkig losgelaten, maar 27:36 minuten is voor mij echt te lang Driftin' Back. Na een rustig intro wordt het nummer mooi ingezet, maar bij de 2e keer luisteren dacht ik al, hou nou op na 12:40, dat was een mooi opgebouwd einde geweest. Nee, dan mag je nog 15 minuten, waarin niks nieuws meer gebeurt. Op 18:30 nemen ze zelfs even een minuutje koffiepauze....

Ik zal het nog wat vaker de kans geven, maar Drifin' Back is door de lengte en te weinig variatie een behoorlijke opgave. Dat kan toch niet de bedoeling van muziek luisteren zijn?

Dan maar nooit aan Steve Reich, Terry Riley of La Monte Young etc beginnen.

Ik ben echt super benieuwd naar dit album, en heb dit haast nooit met nieuw materiaal van oude rockers eigenlijk. (zelfs al heb ik albums van hun hoger dan 4* gegeven) .

Goeie release hoor, dit bevalt direct goed. Gelukkig zijn het vooral de drie 'juggernauts' die de plaat de moeite waard maken (samen goed voor meer dan 1 uur!). Alle drie gaan ze niet vervelen eigenlijk, iets waar ik toch wel bang voor was vooraf. Ze klinken ook alsof vaker beluisteren zich zal uitbetalen. Dit kan best nog eens een 4/5 gaan worden binnenkort.

Slechte redenatie zeg. Ik ken 18 musicians van Steve Reich, dat zijn om te beginnen al geen lange nummers en het boeit van begin tot eind. Natuurlijk zijn niet alle lange nummers of albums met weinig variatie lastig door te komen, maar Driftin' Back wel.

Pardon? Da's een enkel nummer van 56 minuten hoor. Dat-ie op jouw versie in stukjes is gehakt wil niet zeggen dat het losse nummers zijn.

Tsja, laat dat werk nou net niet bestaan uit nummers, maar uit een enkel nummer met (weliswaar) meerdere delen voor 18 muzikanten.



EDIT: Wat Teun zegt.

Ik had er ook even zo'n bij moeten zetten, want dat is precies wat ik bedoel. Ik heb het dan ook over lange nummers of albums, waarmee ik uiteraard 18 Musicians bedoel.

Hoewel het een verschil van dag en nacht is, vind ik het niet eens zo'n gekke vergelijking. Bij beiden kom je na een tijdje haast in een soort trance.

Ik word helemaal niet enthousiast van Psychedelic Pill tijdens de eerste luisterbeurt. Voor een album van 84 minuten mist het echt variatie. Driftin' Back lijkt wel een uur te duren in plaats van 27 minuten omdat er heel weinig gebeurt. Het komt niet verder dan die paar akkoorden en het gesoleer van Young wat ik na 7 minuten ook wel weer heb gehoord. Het titelnummer is goed maar wordt compleet verziekt door effecten. Bij het album Le Noise gebeurt dit ook maar daar voegt het wat toe.

Ramada Inn is misschien wel het hoogtepunt van de plaat samen met Walk Like A Giant. Al gebeurt hier ook niet veel in, het is wel boeiend tot de laatste minuut. De korte nummers gaan het ene oor in en het andere oor uit. Het is allemaal op hetzelfde tempo en heel de tijd dezelfde akkoorden. Van een dubbelalbum moet je wat maken en dat heeft Neil Young muzikaal echt niet gedaan. Jammer...

De kritiek dat het een eentonige cd is en te veel nummers heef,t die langer dan een kwartier duren kan ik enigszins begrijpen. Zeker van sommige jongere luisteraars, fans e.a., maar dat is nu precies Neil Young. Mij, persoonlijk, spreekt dit album erg aan en brengt mij in "trance" zoals 40 jaar geleden. Stijn Slayer omschrijft dat in mijn ogen perfect. In die tijd luisterde je héél anders naar een album dan tegenwoordig, waarin alles snel, pakkend en "skipabel" moet zijn.
Na één luisterbeurt ben ik in ieder geval erg blij Neil zo weer te horen.
For The Love Of Man vind ik trouwens prachtig. Geweldig mooi rustig nummer!
Ik begin met 4.5*. That the man may live long, my long life long favourite!!!

Ik luister zonder problemen naar albums die langer dan een uur zijn. Neem bijvoorbeeld The Seer van Swans. Helemaal niet snel en heel zwaar, toch luister ik de 2 uur zonder problemen in een keer. Hier wordt het gewoon eentonig en het brengt me ook helemaal niet in een trance, iets wat ik bij Swans en Ufomammut (stoner/doom) wel heb.

Don, ik sprak jou ook niet persoonlijk aan, maar ik heb de indruk zoals ik omschreef in mijn reaktie eerder.
Ik waardeer juist mensen, die op een fijne manier van muziek genieten,maar de trend is over het algemeen wel veranderd, denk ik en over smaak zullen we alijd blijven verschillen.grtz!

Vandaag maar gelijk tot koop over gegaan... of ik de Blu-Ray nog koop weet ik niet. Neil neemt alles analoog op en om daar optimaal van te kunnen genieten moet je eigenlijk de LP kopen. Ik geloof alleen niet zo in LP's, dynamisch bereik en signaal/ruis verhouding zijn gewoon een stuk slechter, los van het 'ongemak'. Blu-Ray is een mooi alternatief, en er staan video's op, maar goed waarom dan niet meteen digitaal 24/192 opnemen? Ik denk dat maar weinig mensen het verschil echt horen en als er al verschillen zijn dan ligt dat eerder aan de mastering en dan is gewoon een kwestie van voorkeur, wat vind je mooier?

Ik heb Le Noise en Americana ook nog niet op Blu-Ray, al is Le Noise wel in zijn geheel te zien op YouTube, dat vond ik nog wel de moeite waard, bij Americana zitten enkel wat video's met oude filmbeelden uit het begin van de vorige eeuw. By Prairie Wind zag je nog Neil en de muzikanten aan het werk op de DVD, dat is wel een mooie bonus, maar wat er op Psychedelic Pill staat is me nog niet helemaal duidelijk.

Misschien tzt, goedkoper zal het nooit worden, maar nu heb ik het er ff niet voor over. Het klinkt echt beter, dat hoor ik ook wanneer ik Massey Hall en Fillmore East erin stop (zelfs A Treasure klinkt al beter en daar is de resolutie niet eens gek veel hoger).

Op de hoes van Psychedelic Pill staat de bonus track trouwens niet weergegeven, maar wees gerust, hij staat wel degelijk op CD2. Het boekje is kleiner dan een normaal boekje, en er staan songteksten in en korte cryptische omschrijvingen van de nummers. En uiteraard credits.

Ik zou wel heel graag de lp's hebben, qua artwork is er geen medium dat vinyl kan overtreffen. En gelukkig heb ik ook geen audiofiele neigingen (had ik maar zo'n goed gehoor denk ik soms,maar het scheelt iig veel geld aan belachelijk dure goudingelegde k(f)abels) dus een 320 kpbs versie (of Flac, maar ik hoor eerlijk gezegd het verschil nooit) achter de hand voor de handigheid voldoet prima.

Maar die prijs ligt mij toch wel 2 tientjes te hoog voorlopig. En wat betreft dit album; ik zet meteen hoog in op 4.5*. In de categorie 'Rockin'Neil' is dit gewoon een van zijn betere werken. Ik herken dan ook meteen de eerdere opmerkingen over in 'trance' raken bij sommige nummers. Gisteren tijdens een ontspannen bad zat ik zo erg in de plaat dat ik bijna de legendarische overwinning van Ajax op Manchester City heb gemist. Dus ik ben een van de grote voorstanders van die marathon exercities op deze plaat . Kan me niet lang genoeg duren......sowieso briljant om een plaat te openen met een nummer van bijna een half uur. Neil Commercieel?? tja op andere gebieden wel misschien.

Dit album blijft in ieder geval een lang leven beschoren in mijn playlist, gegarandeerd!! 'Walk like a Giant' daar loopt het water je toch van uit de mond? Geniet er van mensen. En nieuwkomers in het werk van Neil Young: blijf vooral volhouden als je er nog niet helemaal in kan komen of probeer eerst de wat meer gangbare platen. Uiteindelijk gaat er een prachtige wereld voor je open en kun je niet meer zonder Neil and his Old Black.