Neil Young / Crazy Horse - Psychedelic Pill (2012)

Laat maar l*****.

Ik kan me overigens wel voorstellen dat iemand de eerste 2 nrs wat minder vind.

Voor mij begint het iig bij Ramada Inn

Succes zeg!! Daar is moed en wilskracht voor nodig (heb er overigens geen ervaring mee !! Ik weet wel dat Neil zijn zware momenten heeft gehad, ik dacht dat met name zijn periode rond 'Tonight's the Night' wel algemeen bekend staat als zijn alchol-periode waarin hij zijn ellende weg probeerde te zuipen. Het leverde vervolgens wel een van de grootste kippenvelplaten uit de muziekgeschiedenis op.

Sorry als ik het met mijn voorgangers niet eens ben. Het is geen kwestie van bashen, ik vind op Psychedelic Pil gewoonweg geen echte songs staan, de spanning ontbreekt. Toen Le Noise uitkwam veerde ik even op, maar ook dat album heb ik nauwelijks gedraaid. Neil Young's beste albums kwamen (naar mijn muzikale smaak) uit in de jaren '70 en daarna waren er nog wel een paar oplevingen, maar ik ben helaas geen doorgewinterde Neil Young-fan. Hij is niet langer muzikaal relevant voor mij. Het gaat altijd om je eigen muzikale smaak en beleving. Wat Dylan betreft, die heeft zich vanaf Time Out Of Mind in mijn ogen/oren aardig hersteld, heel veel albums van hem draai ik nooit meer. Het komt erop neer, dat ik ieder album op zich beoordeel (voor wat het waard is), en wat de status van de artiest is (of desnoods de muzikale communis opinio), dat doet er voor mij in het geheel niet toe. Ik denk dat ik Zuma of On the Beach maar weer eens tevoorschijn haal!

Duidelijk verhaal en daar is niks mis mee. Ik vind Dylan in de laatste 15 jaar ook interessanter/beter dan neil, hoewel ik meer een neil liefhebber ben qua muziek. (maar dat is een andere discussie)

Misschien mag ik nog aan mijn vorige bericht toevoegen, dat ik , hoewel ik geen groot liefhebber ben van uitgesponnen gitaarsolo's , ik bijvoorbeeld een album als Ragged Glory destijds met zeer veel plezier heb beluisterd. Ik zal dit album eens opzoeken (ik schat dat het 8 jaar geleden is dat ik het voor het laatst gedraaid heb), maar wat ik me ervan herinner is dat ik de solo's zeer to-the-point en meeslepend vond. Bij Psychedelic Pill is dat in mijn beleving juist niet het geval. Ik herinner me dat ik ook geen liefhebber was van het eindeloze gejam van bijvoorbeeld Grateful Dead, ik viel er bij in slaap, terwijl ik allerlei mensen sprak die er helemaal wild van waren. Ok, ok, dan heb je gewoon andere muzikale oren, niets aan te doen.

Ik houd ook niet van die ellenlange solo's (van neil), hoewel ik de nummers op zich soms fantastisch vind.

Bravo! Dit vind ik een uitstekende stelregel bij het beoordelen van albums. Als iedereen deze regel op MuMe zou respecteren dan zou veel gezeur tussen verstokte fans en gewone muziekliefhebbers achterwege blijven inclusief het wederzijds afzeiken.

Ik kan me hier ook goed vinden. Ik vond het dan ook wat overdreven om gelijk na heartofsoul's eerste reactie bij dit album gelijk te gaan stellen dat het bashen is en een tegenstem geven. Of heartofsoul in mijn beleving gelijk heeft, is helemaal niet relevant. Het is een mening die ik niets vind of fantastisch of er iets tussenin, maar iemands ferme opinie over en stem op dit album gaan wegzetten als bashen en tegenstemmen vind ik overdreven en niet getuigen van een open mind.

Gezeur van welke verstokte fans precies?

Want als er één artiest is die van z'n eigen fans regelmatig op zijn lazer krijgt, is het Neil Young wel.
Hier mee komen is natuurlijk ook vragen om problemen:


Het roept meer vragen op dan het beantwoordt en je muzikale mening over een bepaald album geven is nog weer wat anders dan onberedeneerd schrijven dat Neil Young "niet langer relevant" is. Nog maar gezwegen over een vergelijking met Bob Dylan, zeggen dat Young "zeurt" en bezig is met een "herhalingsoefening" zonder aan te geven met welk ander werk het dan kan worden vergeleken.

Er is bij een mening over dit album helemaal niemand begonnen over de status van de artiest Neil Young, daar begint heartofsoul helemaal zelf over. Maar als er al sprake is van vermeende status van een artiest, dan geldt dat ook zeker (of juist) bij Bob Dylan.

De opmerking dat je "verstokte fans" hebt en "gewone liefhebbers" is natuurlijk ook vragen om problemen. Wanneer ben je een verstokte fan, kunnen gewone liefhebbers dus geen fan zijn van een band en kunnen eenmaal vastgestelde verstokte fans niet meer als oordeelkundig worden opgevoerd?

Volgens mij is het een utopie om bij de beoordeling van een album alle voorkennis uit te schakelen. Dat je je oren niet laat hangen naar de algemene opinie is te prijzen, maar ieder album beoordelen alsof het een debuutalbum is, dat impliceer je als je zegt dat je ieder album op zich beoordeelt, dat lukt je niet.

Daarom is dit PP, het oeuvre van Neil overziend, niet bijster goed.

Nog even dit: muzieksmaak, muzikale opinie en het toekennen van een waarderingscijfer is altijd uitermate subjectief. Vergelijk de diverse recensies in kranten en muziektijdschriften maar eens, dan zie je grote verschillen. Over dit onderwerp loopt elders op MuMe een boeiende discussie, waar ik ook een bijdrage aan heb verleend.

Het doel van dit forum is uiteraard dat muziekliefhebbers elkaar ontmoeten (zij het dan virtueel), kennis van elkaars standpunten en meningen nemen en kennis en informatie uitwisselen. "Bashen" is uiteraard uit den boze.
Sommigen schieten wellicht een beetje door in de discussie, en dat is tot op zekere hoogte menselijk. Ik kom vaak muzikale opinies tegen die mij bevreemden, en dat is heel natuurlijk. Zo is het ook volstrekt normaal dat de andere users mijn mening niet (h)erkennen, en bijvoorbeld op zijn minst hun wenkbrauwen fronsen als ik Neil Young niet meer relevant vind. Het spreekt uiteraard vanzelf, dat dit mijn (subjectieve) mening is.

Ja beaster1256, ook ik wens je veel succes, moge de mooie muziek van ome Neil je maar bijstaan.

Daar gaat het eigenlijk niet om.

Uiteraard is ieders mening subjectief. Wat voor cijfer je geeft aan een cd, prima, hoewel ik zal ageren tegen 1,5*, maar goed.

Ook als je zou hebben geschreven "ik hou hier niet zo van, ik hou niet van die lange gitaarsolo's van Neil Young en daarom is mijn beoordeling laag", zal je mij niet horen. Dat kan, ik heb een album Neil Young wel eens "slaapverwekkend" genoemd, "schommelstoelmuziek". Maar dat geldt dan uiteraard voor mijzelf.

Maar je komt met andersoortige kritiek. Zoals dat Neil Young niet meer relevant zou zijn (zonder enige vorm van toelichting wat daar mee wordt bedoeld en nog steeds niet) in tegenstelling tot Bob Dylan (waarom dat moet worden vergeleken met elkaar wordt ook nergens duidelijk). Dan zou Neil Young zich bezondigen aan een herhalingsoefening maar waarmee het dan moet worden vergeleken: ondanks het verzoek heb ik het nog niet gehoord.

Opgeteld bij 1,5* wekt dat nogal de indruk, dat er meer achter steekt dan de mededeling "ik hou hier niet zo van".
1,5* past niet bij een album van Neil Young, tenzij je sowieso niet van zijn muziek houdt. Als ik het afzet tegen andere albums van Neil Young zou er in de vergelijkende sfeer opeens een hele rits moeten zijn aan zware onvoldoendes.
Ik kan mij dan ook in het geheel niet voorstellen dat je 5***** zou geven aan Ragged Glory en dan 1,5* aan Psychedelic Pill.

Ik wordt een beetje moe dat, als het om Neil Young gaat, er een totaal irrelevenate vergelijking wordt gemaakt met Bob Dylan.

Wellicht wordt het tijd voor een relevante kerstplaat.

Als Neil Young het maar niet is. Dat zal dan de eerste cd zijn die ik niet van hem koop!

Maar inderdaad, er is eigenlijk maar weinig materiaal waarop Dylan en Young vergelijkbaar klinken. Al zijn er wel overkoepelende overeenkomsten. Is Waters-Gilmour eindelijk afgelopen, krijgen we dit weer. Heb er zelf natuurlijk ook aan meegedaan, maar ik heb niet echt meer iets toe te voegen aan die discussies. Het wordt een beetje vermoeiend.

Met verstokte fans bedoel ik fans van een artiest(e) die niet meer de flexibiliteit hebben om een, van hun norm, afwijkende mening over hun held(in) te kunnen accepteren. Jouw meningen over Neil Young en je reacties op die van anderen doen mij vermoeden dat de term 'verstokt'. op jou van toepassing is. Wanhoop niet! Het schijnt dat ochtendgymnastiek op andere muziek dan die van je held, de nodige flexibiliteit weer kan vergroten.

In dit geval heeft Hans in ieder geval een punt. Er wordt een stelling geponeerd zonder onderbouwing/toelichting. Dan is het niet gek als daar vraagtekens bij geplaatst worden. Daar hoef je niet per se een verstokte fan voor te zijn (al zal een ander misschien eerder z'n schouders ophalen).

Ik zou mij iets meer verdiepen in de materie voordat je dit soort uitspraken doet. Ik geef Neil Young met enige regelmaat er behoorlijk van langs. Voor menig album overigens. Zoals hier kan worden bevestigd.

Ik vorm bijvoorbeeld in mijn eentje het actiecomité tegen Tonight's the night om maar één voorbeeld te noemen.
Maar één of meer slechte albums van Neil Young naar mijn smaak leidt niet automatisch tot de verheerlijking van iemand anders in mijn kritiek daar op.

En het laatste wat jij dan vervolgens mag doen is mij een verstokte fan noemen die kritiek van anderen opeens niet meer zou accepteren. Want je veroordeelt mensen die 4+ **** voor dit album geven tot de groep "verstokte fans die geen afwijkende mening accepteren" en vervolgens zie je jezelf en de paar medestanders die 2,5** en lager geven als overgebleven objectieve beoordelers.

Met andere woorden, als je écht geheel neutraal een mening geeft, moet je dit album een onvoldoende geven. Zoals ik. Anders ben je een verstokte fan die niet meer kan oordelen.
Dat lijkt mij van een volstrekt misplaatste arrogantie.

Van dezelfde soort als waarmee heartofsoul aankondigde dat Neil Young niet meer relevant zou zijn maar Bob Dylan in ieder geval nog wel.

MuMe bezoek ik voor informatie over albums en om zelf af en toe een mening, idee, tip of kwinkslag uit te delen. Soms zijn er muzikaal verwante medegebruikers die me via een privébericht muziektips geven waar ik veel aan heb. En omgekeerd. Maar verder verdiep ik me niet zo in anderen en hun 'materie'. Zo ver duik ik er niet in. Het spijt me als jij je daardoor tekort voelt gedaan.

Vandaag nog maar 'ns beluisterd, en ik moet zeggen, deze plaat gaat er heel goed in. Neil en Crazy Horse rocken gewoon erg lekker, en met 'Ramada Inn' heeft Young alweer een parel aan z'n toch al indrukwekkende oeuvre toegevoegd. Ook 'Twisted Road', 'She's Always Dancing' en 'Walk Like a Giant' vind ik erg goed. De opener is misschien een song die het geduld danig op de proef stelt, maar uiteindelijk toch ook zeer genietbaar. Blijven over de titelsong, het wat simpele 'Born in Ontario' en 'For the Love of Man', dat ik dan weer net op het randje vind komen van melig worden, maar toch nog net naar de juiste zijde overhevelen.

Ik begin met 3,5 sterren, met een grote kans op verhoging. Een wat langere bespreking houden jullie nog tegoed van mij, ik hoop dat ik er toe kom.

Nee hoor. Ik sta wat dat betreft aan je zijde!

Was ook vrij cynisch.
Al maakt Dylan een paasalbum, dan wordt het al als vernieuwend beschouwd.

@ Musician: als ik schrijf dat Neil Young niet relevant meer is, dan geldt dit uiteraard voor mij, lees daar niet overheen a.u.b. Ik ben Onze Lieve Heer niet (en jij trouwens ook niet).
Ik heb trouwens snel even naar jouw Stemmen op Neil Young gegekeken, en|zag toen dat je) allerlei albums tamelijk goed tot uitstekende waardeerde die ik deprecieer, bijvoorbeeld: Fork in the Road (staat naar mijn smaak nauwelijks een goede song op), Americana (teleurstellend tussendoortje) en Living with War (dat ik eentonig en log vind). Het is op grond van deze in mijn oren teleurstellende reeks albums (inclusief PP) dat ik Neil Young niet meer relevant vind. Mag ik?Overigens (en misschien ten overvloede): wij luisteren met geheel ander oren, want ik zag bijvoorbeeld dat je Greendale nauwelijks voldoende vond (2,5 voor een naar mijn smaak best aardig album) en dat geldt ook voor Old Ways (slechts 1,5 voor een naar jouw smaak gezapig album, dat ik evenwel met plezier beluisterde).

Dat klopt wel, Stijn. Maar dan zou een verzoek tot opheldering/toelichting van de geponeerde stellingen de discussie levendiger houden. Als je er gelijk tegenin gaat alsof er op je eigen tenen is getrapt en gelijk gaat concluderen dat er sprake is van bashen en tegenstemmen, dan doe je in omgekeerde richting hetzelfde als wat je de ander verwijt.

Ik snap Musician wel, want de stelling van heartofsoul was niet geheel onderbouwd, en dan kun je twijfelen bij de oprechtheid. Maar dat valt ook gewoon te bevragen. De felle tegenreactie leidt niet tot een opening in een gesprek. En de beweegredenen van de wat boute stellingen worden daarmee niet losgeweekt.

Ik heb overigens om opheldering gevraagd maar krijg maar mondjesmaat wat te horen.

Dat de omvangrijke catalogus van Neil Young en zijn ver uiteenlopende muzikale wegen leiden tot discussie en voor- en medestanders per album, lijkt mij logisch.

Daar is op zich ook niets mis mee. Maar hoe omschrijf je vervolgens je kritiek als je het gehad hebt met een album?
Nú zegt heartofsoul dat Neil Young voor hem persoonlijk niet meer relevant is. Hij schreef:


Bizar om dit te stellen, het vraagt sowieso om een toelichting, vooral het woord relevant in dit verband. Ik lees er op dat moment toch echt het voldongen feit in dat Neil Young niet meer behoort tot de invloedrijkste artiesten van deze aarde.
In tegenstelling dan tot Bob Dylan, blijkt uit de rest van het stukje.

Overigens is Neil Young een dusdanige kameleon, de komende jaren kan er best een nieuwe Greendale of Old ways verschijnen. Is hij dan opeens weer wel relevant?

Neil Young is met zijn hele collectie aan muziek juist uitermate relevant, hij is een inspiratiebron voor velen.
Maar misschien is heartofsoul het daar wel helemaal mee eens!

Neil is echt niet geheel relevant geweest. Ook Neil heeft vreselijke pokke platen gemaakt die nergens op slaan. Dat kan toch niemand ontkennen. Ik heb de beste man jaren lang vermeden als de pest. En ik ben zeker een Young liefhebber. Maar hij heeft zeker een periode gekend die werkelijk nergens op sloeg.

Tja, Neil heeft in 2003, 2005, 2007, 2010 en 2012 sterke albums uitgebracht, is nog steeds een goede live artiest , wanneer ben je relevant en meet je dit in het huidige jaar.
Bob, Patti en Neil laten zien dat de houdbaarheid - van een relatieve jonge kunstvorm als popmuziek nu eenmaal is- behoorlijk rekbaar is.

Psychedelic Pill moet het voor een groot deel van de soul, het gevoel en de drive hebben, maar er staan behoorlijk goede tunes op ennne
Tonight's the night

Overigens is Neil Young een dusdanige kameleon, de komende jaren kan er best een nieuwe Greendale of Old ways verschijnen. Is hij dan opeens weer wel relevant?



Een album als Old Ways zie ik zonder Ben Keith niet gebeuren. Met het wegvallen van mensen om hem heen kan ie niet veel anders meer als elektrisch met Crazy Horse want die zijn er nog. Wat ook nog een mogelijkheid is een inplugged 2 of zoiets. Aan alles komt een eind.

De jaren die Rudie noemd vind ik zeer wisseld hoor. Soms leuk soms ronduit slecht. Young heeft wat mij betreft zware pokke platen gemaakt. De periode voor freedom heeft neil platen gemaakt tja. Kun je dat smaak noemen? Grote bagger. Platen die puur uitkwamen omdat zijn naam erop prijkte. Voor de rest stelde deze periode totaal niks voor. Dat is uiteraard ook smaak. Ik vraag me alleen af welke??

Misschien klopt het ook wel wat jij leest...

Neil Young vind ik een intrigerend muzikant en persoon maar heeft mijns inziens nooit behoord tot de uiterst selecte groep van - zoals jij formuleert - "invloedrijkste artiesten van deze aarde" (in elke kunstdiscipline?) en dat zal ook niet meer gebeuren, vrees ik.

Zelfs in de categorie "meest invloedrijke muzikanten van de wereld" zou Young bij mij niet voorkomen. Daarvoor heeft hij naar mijn bescheiden mening muzikaal en compositorisch te weinig finesse en tekstueel te weinig inhoud. De paar albums die ik van hem bezit zou ik desondanks voor geen goud willen missen. Hij is namelijk zo'n fijn romanticus.

Bob Dylan kent, net als Young, ook zo zijn muzikale missers als het om sommige van hun albums gaat. Maar ja, de teksten van Dylan horen inmiddels wel erkend tot de top van de dichtkunst wereldwijd en vormen een inspiratiebron voor vele andere kunstenaars en niet-artiesten.

De teksten van Young nodigen uit tot meezingen. Dat is bij muziek niet onbelangrijk maar toch een klein verschil met de dichtkunst van Dylan.