Neil Young / Crazy Horse - Psychedelic Pill (2012)

Oude muziek "klonk" vaak natuurlijk. Het is pas achteraf als men ging masteren in functie van plastic stereo sets en mp3 spelers dat het verkeerd gegaan is.

Driftin Back duurt mij niet te lang, maar ik vind het nu een paar luisterbeurten verder gewoon geen goed nummer. Dan is 2 minuten ook te lang. Net als een goed nummer niet lang genoeg kan duren. Dus in die zin ben ik het met je eens dat Ramada Inn wel wat langer had mogen duren. En ja naast de opener is ook de afsluiter behoorlijk onder de maat en tel daarbij het vreselijke Born in Ontario bij op en het is aan de andere nummers om er nog een voldoende uit te slepen. Ramada Inn, Twisted Road, She's allways dancing en For the love of man zijn helemaal goed en Rmada Inn en vooral Twisted Road zijn erg goed. Deze 4 nummers duren samen een dik half uur en dat is op 1 uur 24 eigenlijk onvoldoende. Ik hou het er liever op dat de helft van het aantal nummers prima is.

Ik ben het niet eens met de heren die zeggen dat Young de laatste decennia niks bijzonders meer heeft gepresteerd, getuige Greendale, Harvest Moon, Prairie wind en onlangs nog Le Noise. Stuk voor stuk minimaal 4 sterren, maar veelal meer waard. Helaas komt dit album niet in dat rijtje. Verre van. Jammer.

En wie eigenlijk liever niet Greendale, Harvest Moon en Prairie Wind heeft, kiest uiteraard met liefde voor het electrische "geweld" van de oude Young.

Hij slaagt er de hele 21e eeuw al in om met verve zijn spel uit te diepen, grenzen te verleggen, Hij weet geweldige Amerikaanse oldtime classics om te zetten in Neil Young rockers op Americana; een paar maanden later schut hij met Driftin' back een ronkende sessie uit zijn mouw, als in zijn beste tijden met Ragged Glory en zelfs Like a hurricane.

Het hele album is voorzien van Neil Young en zijn onafscheidelijke Old Black. Ditmaal weer opnieuw ondersteund door Crazy Horse. Gouden tijden voor de aanhangers van het stevige werk. Ik vind overigens het hele album van een sterke kwaliteit, het tweede album misschien iets minder dan het eerste.

Maar ik ben er blij mee, Neil Young met twee albums in mijn eindlijst voor 2012!

Dat gaat hij bij mij niet halen. Ik ben het met Hendrik68 eens. Drifting Back vind ik ook weinig aan. Het duurt maar en het duurt maar... En ik hou zeker van uitgesponnen nummers. Maar ik vind dit nummer heel weinig aan. Ik hoor er ook eigenlijk de grote kwaliteit niet in. Ook niet over het hele album bezien. Ik heb moet er nog wat luisterbeurten aan wagen om dit album van sterren te voorzien, maar tot nu toe vind ik het zelfs wat eentonig. Veel 'Hurricane achtige' rock.

Born In Ontario vind ik echt een draak. Neils stem is ook wel erg fragiel. Nu is dat vaker zo en misschien heb ik daar minder mee dan een paar jaar geleden. Maar soms stoort het me echt. Als ik hoor hoe hij zingt op sommige andere platen, dan heb ik toch het gevoel dat zijn stem achteruit gegaan is. Soms stoort het me zelfs. Er zitten overigens ook mooie nummers op, maar ik heb niet het gevoel dat ik gelukkig ga worden met deze plaat.

ai...een 3-tal erg lange nummers. daar word ik niet vrolijk van op voorhand

Op het eerste gehoor doet Neil Young heel erg aan als een herhaaloefening.
Hoe vaak heeft hij nu al over Hank Williams gezongen bijvoorbeeld,
en waarom krijg ik in elk lied zin het refreintje 'From Hank to Hendrix' mee te zingen?

Ramada Inn en Twisted Road vind ik erg goed.
Voor de rest, meh... Maar ik zit nog maar halverwege 'She's Always Dancing'.

Mijn eerste indruk is : Een mijmerende Neil Young die direkt zijn innerlijk vastlegt , zoals die pianisten die van tevoren niet weten wat ze gaan spelen.

Ik ga er dus vanuit, dat jij piano speelt, i.m.o slaat deze reaktie anders nergens op. Heb je 'm überhaupt al een keer helemaal beluisterd?.

Je kan zo'n opmerking op twee manieren interpreteren. In de lange jams speelt Neil heel duidelijk improviserend en op gevoel ('het direct vastleggen van zijn innerlijk'). Zijn leadpartijen zijn niet echt gestructureerd. Neil weet inderdaad niet van tevoren waar hij gaat uitkomen.

Wie daar een probleem mee heeft, tja, wat had je dan verwacht als Neil elektrisch (en met CH0 speelt?

Dat bedoel ik dus ook, Stijn. You like this style or you don't óf je houdt helemaal niet van Neil. Of zit ik weer naast, Stijn?

De tijd dat Neil Young niet of nauwelijks wist wat ie aan het spelen was en waar het naartoe zou gaan ligt toch al ver achter hem?

Nee, helemaal niet volgens mij. Ik wist ook niet wat ik moest met die opmerking over pianisten. Maar ik denk dan in eerste instantie altijd dat het wel aan mij zal liggen.

Geen piano te bekennen, op Psychedelic Pill. Overigens: zal Neil werkelijk niet weten waar het naar toe zal gaan en waar het eindigt? Je kunt ook net doen alsof, natuurlijk. Door het in één keer op de plaat te zetten klinkt het misschien natuurlijker.

Wel. Las ergens dat ie het afgelopen jaar niet aan de drank of drugs heeft gezeten. Heel knap natuurlijk na ruim 40 jaar wel vrij heavy gebruiker geweest te zijn.

Wat record.ed met pianisten bedoelt is (lijkt mij) dat pianisten die uit de losse pols gaan spelen en gaan improviseren dat enorm kunnen doorvoeren. Ofwel, ze hebben geen idee waar hun gedachten hun naartoe voeren en geen idee waar ze op uit komen. Het zijn hun gedachten, hun gevoel, die uiteindelijk leiden tot het spelen van de noten die ze spelen.
De vergelijking met dit album is dat Neil dat ook lijkt te doen op de uitgesponnen nummers. Wat in hem opkomt, speelt hij. Leek mij niet een hele moeielijke, eerlijk gezegd. Maar goed, ik speel ook piano en blind improviseren vind ik het leukst!

@Stijn: Neil speelt op Everybody Knows toch wel heel anders. Daar is het ook elektrisch, maar voor mij toch een enorm verschil. Met uitgerekte, op improvisatie beruste nummers heb ik helemaal geen moeite. Maar ik kan daar simpelweg op dit album niet van genieten.

meen je dat tony , is neil zwaar aan de drank geweest gedurende 40 jaar en zo clean als een whistle , ik ook ik zit momenteel in pittem , belgie voor een ontwenningskuur , neil is al mijn hero van toen ik 16 , 17 jaar was , en nu nog altijd samen met dylan , great music !

Beetje vreemd dat je dat niet weet, beaster1234...

@ Ad: je zit goed!

@ Tony: Hmm, is een joint roken voor je gaat spelen vrij heavy drugsgebruik? Hij heeft natuurlijk wel fases gehad waarin hij meer gebruikte dan goed was (mid-seventies vooral) en hij heeft wel gezegd dat hij verslaafd was aan marijuana, maar hij was geen Crosby. Voor rocksterbegrippen valt 't allemaal nog wel mee. Het is niet zo dat hij veertig jaar lang een paar flessen per dag dronk. Stills had eind jaren 80 overigens nog wel een drankprobleem.

@ Rogyros: Daar zit wel 43 jaar tussen en Crazy Horse heeft met Poncho nooit meer geklonken als het originele CH. Neils gitaarspel is in die jaren bovendien veranderd. Zwaarder geluid, meer feedback, nog 'valsere' solo's.

Ja, maar toen was ie al ruim de 40 gepasseerd... Ryan Adams had er in 2008 al last van, op 34 jarige leeftijd... gewoon een tijdje rustiger aan doen (akoestisch spelen) om het niet veel erger te maken.

Tijdens Weld gebruikte hij ook belachelijk grote versterkers (ook al zie je die niet achter de NOG grotere 'nep'-versterkers). Iets van 2000 watt ofzo.

Ik heb geen zin in discussie over mijn mening , ik geef alleen mijn mening over muziek.

Dan zit je fout op een discussiesite, lijkt me.

@Stijn: Tuurlijk zit er 43 jaar tussen. Maar jij stelde wat je anders kunt verwachten als Neil elektrisch en met Crazy Horse speelt. En ik vind het verschil in kwaliteit (en zeker in smaak) tussen Everybody Knows en deze behoorlijk. Dus wat verwacht ik van Neil elektrisch met Crazy Horse: bijvoorbeeld minder eentonigheid en geen draken als 'Born In Ontario'.

@Misterfool: Volledig eens. Als je je mening geeft, loop je het risico dat anderen daar ook weer wat van vinden. Daar is deze site ook juist voor bedoeld. Er bij voorbaat niet op in willen gaan, is dan toch wel jammer.

Maar wat ik bedoel te zeggen is dat een album als EKTIN niet in de lijn der verwachtingen ligt. Dat zou een beetje hopen zijn op iets dat toch niet komt. Iets wat zich tussen Weld en nummers als 'No Hidden Path' bevindt, was op zich te verwachten, al zijn bepaalde aspecten van EKTIN natuurlijk wel karakteristiek.

Ik vind deze niet eens zoveel minder dan EKTIN, mede doordat EKTIN eigenlijk makkelijk nog veel beter had kunnen zijn. Neil had toen zat nummers om 'Round & Round' mee te vervangen en de liveversies van het titelnummer en 'The Losing End' zijn sterker. Dan had ik 'm 5* gegeven.

Oké, duidelijk.
Ik had overigens ook geen Everybody Knows verwacht hoor. Dat kan natuurlijk niet. Deze plaat doet me gewoon weinig, dit in tegenstelling tot jou. Gelukkig kent het omvangrijke oevre van Neil zat parels.

Ik ga naar 4.5*

Lekkere cd die je wel een beetje volume moet geven. Ik ga deze steeds meer waarderen.
En dan luister ik deze tot nu toe alleen op mp3. Ik moet de cd nog kopen, zal de geluidskwaliteit ten goede komen, neem ik aan.
Le Noise en Americana koop ik er dan direct bij, eens kijken of ze ergens voor totaal 30 euro in huis kan krijgen. Lukt me vast, alleen misschien niet vandaag.

Is er trouwens ook een dvd uitgave? (Because sound matters)

Er komt ook een Blue-ray versie, inderdaad. 24,50 ofzo gaat hij kosten.

Neil Young bewijst met de twee albums die er dit jaar van hem uitkwamen dat hij niet langer relevant is. Psychedelic Pill is imo een herhalingsoefening, goede songs ontbreken. Waar bijvoorbeeld Bob Dylan zichzelf in muzikaal opzicht opnieuw heeft uitgevonden, zeurt Neil Young maar door. Niet om aan te horen, sorry.

Wat aan psychedelic pill een herhalingsoefening is, snap ik niet zo. Enkel chrome dreams 2 komt qua stijl enigzins in de buurt.

Alleen dat eerste half uur (die eerste song) is al teveel herhalingsoefening, dus ik snap hos iig in dat nummer wel. Ik vind daar ook geen spanning.(de rest moet ik nog beluisteren), hep nu hoofdpijn . (hoger dan 3,5 wordt het dus al niet)

Aha, een liefhebber van Bob Dylan die denkt dat het even tijd wordt om te bashen, Psychedelic Pill zou zo maar eens populairder kunnen worden dan de laatste van Dylan. We ronden het daarom maar af naar 1,5* en en passant de mededeling dat Neil Young niet meer relevant zou zijn. Als een poging tot een extra trap na.

Toch jammer dat het standpunt eigenlijk alleen door heartofsoul wordt gedeeld. De meningen zijn vaak verdeeld bij Neil Young, dat valt bij Psychedelic Pill juist erg mee.

Niet meer relevant ten opzichte van wie of wat?
Psychedelic Pill is een herhalingsoefening, waarvan precies?
In ieder geval niet van Americana, het album dat je op één hoop gooit met Psychedelic Pill.

Je kunt van Neil Young veel zeggen, maar niet dat hij geen variatie in zijn albums zou hebben. Ik weet wel dat hij vocaal in ieder geval beduidend minder heeft ingeleverd dan eh..... Bob Dylan, om maar eens iemand te noemen.

Tja, zo'n opmerking sluit niet echt aan bij iemand die recentelijk nog met Le Noise kwam. Als Tempest voor Dylan iets nieuws is, dan is Le Noise dat zeker voor Young.