Deftones - Koi No Yokan (2012)

Na 43 stemmen een gemiddelde van 4,40. Dat zegt toch iets! Ik heb nog nooit iets van deze band gehoord (shame on me ), maar daar gaat bij deze verandering in komen!

Ik ben afgehaakt na hun selftitled album, maar jullie maken me hier toch wel nieuwsgierig hoor...

Hebben ze die wel op vinyl?

Amen!

Wat een gemiddelde - voorlopig, want zakken zal het vast nog doen (toch?). Ik weet niet of hier zo laaiend enthousiast over zal zijn als iedereen, maar zo licht sceptisch als ik er inging ('beste Deftonesplaat ooit', dat gemiddelde, etc.), zo fijn verrast ben ik nu. Was en ben groot van White Pony en vooral Around the Fur (en Adrenaline, vanaf de s/t ben ik de interesse even kwijtgeraakt), en Koi No Yokan borduurt toch vertrouwd op de sounds van vooral die platen voort. Tegelijkertijd vond ik op die platen altijd wel een smetje te vinden (van Headup moet ik altijd een beetje huilen, en Elite vind ik kut), alsof men zelf nog niet helemaal doorhad wat ze nu eigenlijk doen moesten (namelijk episch slepende melancholisynthpopmetalhardcore maken). Wat dat betreft perfectioneert men hier een heleboel - stijlgewijs en songgewijs is dit smetloos en juist.

En tja, die heerlijke sound gewoon. Deftones was mijn favoriete band toen ik 16 was en deze plaat sleept me zo mee terug naar die tijd. Daarom alleen al heerlijk. Tegelijkertijd kan ik er gewoon nog steeds ontzettend van genieten. Deftones werd destijds weleens onder het hatelijke kopje nu metal geschaard, en ik heb dat altijd vreselijke lulkoek gevonden. KNY laat weer eens zien dat men toen ook al zoveel knapper bezig was dan al hun vermeende stijlgenoten. Erg leuk om te zien dat deze band anno 2012 gewoon nog relevant kan zijn, en misschien inderdaad zelfs wel hun beste plaat levert. Dat zullen voor mij de komende luisterbeurten moeten uitwijzen. Voorlopig in ieder geval een heel fijne plaat. Hulde!

De naam Deftones zei me uiteraard wel wat, maar een heel album beluisteren is er nog nooit van gekomen. De aandacht werd getrokken door het extreem hoge gemiddelde na dik 40 stemmen. Ik heb het album zojuist beluisterd en ik kan niet anders zeggen dat na 1 luisterbeurt ik het gemiddelde niet eens overdreven naar boven vind afgerond. Dit is gewoon een uitstekende plaat vol energie. Op zich is deze muziek niet superorigineel of zo, maar er wordt hier zo intens gespeeld dat dat helemaal niks uitmaakt. Sterker, ik vind het op de platgetreden paden van de rock juist erg knap dat ze een heel album lang weten te spetteren en je bij de les houden. Wacht nog even met een oordeel, maar beneden de 4 sterren is onmogelijk. Dit soort pokkeherrie is wel aan mij besteed.

Wauw. Ik vond de eerste luisterbeurt al een hele fijne maar het album groeit en groeit maar. Ik doe er een halfje bij. Feitelijk kan ik geen zwakke broeder op deze Koi No Yokan vinden. Uiteraard heb ik wel mijn favoriete nummers. Met name Rosemary, die is echt prachtig . Tempest vind ik ook erg sterk. Swerve City, Leathers. Het gemiddelde hier op MuMe is terecht. Dit is echt een ijzersterke plaat. Ik heb altijd een zwak gehad voor Deftones en ben superblij dat ze anno 2012 met deze meer dan relevante plaat aan komen zetten. Laat die eindlijst maar komen.

M'n voorlopige album van het jaar: prachtplaat! Saturday Night Wrist blijft voorlopig nog m'n favoriet, maar deze komt dicht in de buurt!

Het album zit prima in elkaar, dus ik geef deze sowieso een knappe voldoende. Alleen had ik er wel meer van verwacht dan die 4.4 gemiddeld deed vermoeden. Het blijft me iets te nu-metal achtig, een stijl die ik inmiddels en goede 8 jaar achter me heb gelaten en die ik niet meer zo kan waarderen als vroeger.

Dat laatste stukje in het nummer "Rosemary" vind ik wel het hoogtepunt van het album. Als het hele album zo geweest zou zijn zou ik een 4.5 geven.

Ik heb het album pas één keer beluisterd, maar ben bang dat er te veel fanboys tussen de 4+ stemmers zitten

Dat denk ik ook. Naar mijn mening haalt dit het totaal niet bij White Pony, toch Deftones beste album.

Dit is de eerste plaat van Deftones die me weet te boeien. Heel het album lang. Dus die 4.5 ster van mij is in ieder geval geen fanboy stem dus het hoeft natuurlijk niet. Dit kan natuurlijk ook gewoon het beste zijn wat ze ooit gemaakt hebben (dus ik vind het niet gek dat er zelfs ook 5 sterren tussen zitten) dat heb je nou eenmaal bij een meesterwerk

Eigenlijk raar dat de mensen dat dan gelijk denken :S Dat er teveel fanboys bij zitten. Dat is een reactie van niks natuurlijk. Ik heb het gevoel dat sommige liever een gemiddelde van 3.8 willen zien dan EINDELIJK iets hoger. Ik ben juist blij dat er zulke platen gemaakt worden deze tijd.

Fanboys zijn op één hand te tellen als het om Deftones gaat dus die vlieger gaat niet op .

Kijk maar bijvoorbeeld bij Rolling Stones.. hoeveel albums daarvan een gemiddelde van meer dan 4 zijn. en dan maar liefst over de 700 stemmers. Waarom zou zo'n plaat van Deftones anno 2012 niet zo hoog kunnen scoren? Rare opmerking van Jeroen enzo

Raar dat er zo hard op gehapt wordt. Natuurlijk zijn het vooral de Deftones-fans die hierop gestemd hebben, want Koi No Yokan wordt niet zo speciaal in de kijker gezet. Nu zijn de andere gebruikers van MusicMeter aan het toestromen, want er wordt op deze site ruchtbaarheid aan gegeven. Het gemiddelde zal dan ook wel weer dalen, want het zal niet iedereen bevallen. En de eerste pagina's staan vol lofberichten van Deftones-fans.

Men hoeft niet alles zo serieus te nemen.

Het gemiddelde zegt nu nog niet zoveel inderdaad. Als het album net uit is zijn het toch vooral de fans en enthousiastelingen die stemmen. Er zijn zoveel albums geweest met een daverend gemiddelde in het begin, maar uiteindelijk zijn er maar weinig die dat overeind houden. Het gemiddelde is door de laatste 10 stemmen ook al met 0,1 gekelderd. Als het over een maand nog boven de 4,00 is is dat al heel wat. Ondertussen zou ik als fan toch vooral lekker deze plaat luisteren en me niet zo druk maken over de cijfertjes.

(zelf had ik aan Around the Fur en White Pony wel genoeg...)

Helemaal niet, want zo gaat het altijd.

Gedeeltelijk waar denk ik. Gedeeltelijk omdat het gemiddelde ongetwijfeld nog keldert, maar toch zal hij erg hoog blijven vermoed ik. Het album wordt namelijk wel degelijk érg goed ontvangen. Wat mij betreft hoort hij ook zeker bij hun drie beste albums.

Ik ben het er trouwens niet mee eens dat White Pony hun beste album is. Goede plaat, maar wel wat wisselvallig. Saturday Night Wrist vind ik over de hele linie vele malen sterker, en Around The Fur en Diamond Eyes zijn kwalitatief niet ver van White Pony verwijderd.

Maar dat is mijn mening.

PS. Ik bedoelde natuurlijk niet "keldert" maar "daalt".

Maar juist die Deftones fans zijn heel kritisch. Daarom verbaasde mij de hoge score tot zover.

Nee, het is vooral hun populairste. Maar inderdaad nogal wisselvallig.

White Pony is geweldig, daar wordt er veel aan experimenten gedaan. Die zijn later nog meer uitgewerkt en nu op Koi No Yokan zitten ze echt in de sound van de band. Het is ook de eerste keer dat de band een album heeft gemaakt dat je echt in zijn geheel moet zien, net als The Dark Side Of The Moon. Ieder nummer is een opbouw naar een ander, de overgang van het brute Poltergeist naar het hemelse Entombed voegt echt wat toe.

Een waar woord. Ik vind dat White pony veel meer eer krijgt dan het toekomt. WP was een nieuwe weg. Het is een goed album, gedurfd vooral. Maar naar mijn mening is het geen 'geheel'. het schiet alle kanten op. De titelloze opvolger heeft dat niet. Dat is één brok hemelse t*ringherrie.
SNW neigt vervolgens weer meer naar het bewandelen van nieuwe paden.
En op KNY lijkt al het experimentele en alle paden samen te komen tot één perfect geheel.

Wat mij betreft scharen de Deftones zich met deze toch wel in de hogere regionen van de popmuziek.

Oh ja....'Nu-metal' is een term die ik nooit echt begrepen heb. Vooral omdat men er een veelvoud van bandjes onder verstaat die volgens mij qua stijl niet heel veel met elkaar te maken hebben. Zo zie ik 0,0 verband tussen Korn en Deftones om een voorbeeld te noemen.

Deftones laat met deze plaat horen dat ze van de buitencategorie zijn. Onnavolgbaar.

Tempest is mijn favoriet nummer voorlopig. En als geheel is dit album goed op weg om m'n favoriete Deftones te worden.

Ik vergeet trouwens helemaal Diamond eyes te noemen.
Als je twee jaar terug met een geniaal album komt als DE en nu deze.....dan ben je goed bezig.
ga zo door...

Ik ga voor Goon squad

4.32 gemiddeld en 54 stemmen. Dit moet dan iets heel bijzonders zijn. Ben zeer nieuwsgierig geworden. Gauw gaan beluisteren!

Persoonlijk denk ik dat de Deftones liefhebbers hebben gekregen waar ze op gewacht hebben. Lekker stevig, instrumentaal goed en toch ook (verrassend?) goede zang.

Nu-Metal is een term die de band nooit gepast heeft, zelfs niet op het (emo-)hardcore-gerichte Adrenaline. Waar bij White Pony het experiment meer naar voren kwam, vond ik het een wisselvallige en zelfs wat saaie plaat. Hier is het juist weer wat vlammender op deze nieuwe.

Dat gemiddelde gaat uiteraard dalen. Mensen die vroeger niet van Deftones hielden hebben hier nog steeds niets te zoeken. el moet gezegd worden dat het de meest constante plaat is, wat betreft kwaliteit. WIl je je toch eens aan de band wagen, start dan maar hier.

Mee eensch. Bij Nu-Metal denk ik aan Korn en Limp Bizkit, meelopers en slappe aftreksels van echte muziek. Frikandellen die een biefstuk willen zijn.

Deftones (en Tool) moet je niet willen indelen*. Want het zegt niks. Want: uniek.

* alternative rock, alternative metal, progressive rock, psychedelic rock, art rock. Zoek er maar een uit. Alle antwoorden reken ik goed.

Een van die eerste recencenten had gelijk (zie link ergens op eerste pagina). Het album is goddamn catchy. 1980s catchy. Duran Duran-catchy. Dus veel dynamiek: zowel hakken en zagen als harmonieuze melodietjes, en soms tegelijk (zoals op het openingsnummer, vanaf 00:30). Ik word er gewoon blij van. Nog even en ik ga het gewoon kopen.

Zoals gewoonlijk zijn het niet de trendsetters zelf die het best in een genre te passen zijn, maar degenen die daarna komen. Door enkele specifieke kenmerken als vorm aan te nemen wordt het cliché in plaats van origineel en krijgt het een naam opgeplakt: Nu metal, grunge...

Ik ben toch ook enigszins verrast door het gemiddelde.

Ik vind het ook wel een sterk album, maar niet echt opvallend beter dan de vorige 2, die wel aanzienlijk lager scoren.

Whatever, het is en blijft een band die geen zwakke albums maakt, maakt dan ook niet echt uit welk album dan het hoogst gewaardeerd wordt.

Ben al jaren Deftones fan. Net als vele andere afgehaakt bij het album Deftones. Bij Diamond Eyes weer wat interessante nummers gevonden (Prince!) dus mijn interesse was weer aangewakkerd. Heb de cd al meerdere keren beluisterd maar hij pakt mij om een of andere reden nog niet. Ik weet niet zeker wat ik mis, gok op de redelijke voorspelbaarheid van de cd.