menu

The Band - The Band (1969)

mijn stem
4,17 (376)
376 stemmen

Canada
Rock
Label: Capitol

  1. Across the Great Divide (2:54)
  2. Rag Mama Rag (3:03)
  3. The Night They Drove Old Dixie Down (3:32)
  4. When You Awake (3:13)
  5. Up on Cripple Creek (4:30)
  6. Whispering Pines (3:58)
  7. Jemima Surrender (3:32)
  8. Rockin' Chair (3:42)
  9. Look Out Cleveland (3:09)
  10. Jawbone (4:20)
  11. The Unfaithful Servant (4:16)
  12. King Harvest (Has Surely Come) (3:37)
  13. Get Up Jake [Outtake­Stereo Mix] * (2:17)
  14. Rag Mama Rag [Alternate Vocal Take­Rough Mix] * (3:06)
  15. The Night They Drove Old Dixie Down [Alternate Mix] * (4:15)
  16. Up on Cripple Creek [Alternate Take] * (4:53)
  17. Whispering Pines [Alternate Take] * (5:06)
  18. Jemima Surrender [Alternate Mix] * (3:48)
  19. King Harvest Has Surely Come (Alternate Performance) * (4:30)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 43:46 (1:11:41)
zoeken in:
avatar van Booyo
3,5
Stukkie minder dan het debuut, maar wederom een sterk album van the Band. Het kent met name een hele fijne sfeer waarin ik me volledig op het Amerikaanse platteland waan. Wat is dat instument dat ik hoor op Up on Cripple Creek? Kan het moeilijk omschrijven, maar ik moet elke keer aan een stel kikkers in die betreffende kreek denken als ik het hoor. Geeft het nummer een hele fijne funky twist.

3,5*

avatar van bawimeko
5,0
Booyo schreef:
Stukkie minder dan het debuut, maar wederom een sterk album van the Band. Het kent met name een hele fijne sfeer waarin ik me volledig op het Amerikaanse platteland waan. Wat is dat instument dat ik hoor op Up on Cripple Creek? Kan het moeilijk omschrijven, maar ik moet elke keer aan een stel kikkers in die betreffende kreek denken als ik het hoor. Geeft het nummer een hele fijne funky twist.

3,5*

Ik vermoed de clavinet, bespeeld door de geniale Garth Hudson? Hij liep hierin voor de de funky clavinet-achtige klanken van bijvoorbeeld Stevie Wonder.

avatar van Booyo
3,5
Om even te checken of het inderdaad om een clavinet ging, heb ik even dit filmpje bekeken op youtube. Opent gelijk met ene Garth Hudson op het nummer Up on Cripple Creek Dank bawimeko, dit moet ik leren spelen.

avatar van Niek
3,0
Hmm, had deze ooit een keer gehoord en was enthousiast. In combinatie met het gemiddelde hier, dacht ik weer een pareltje te hebben aangeschaft, maar moet helaas zeggen dat de plaat me snel tegen is gaan staan. Dat is misschien wat al te sterk uitgedrukt, maar na een lekker opzwepend begin, ben ik op het einde wel echt klaar met die, tsja, hoe moet ik het zeggen?, gewoon met het orgeltje, het gitaartje en die stem. Het is gewoon elk nummer een beetje hetzelfde. En ik weet dat er heel veel platen zijn waarvan de nummers feitelijk erg op elkaar lijken, die ik geweldig vind, maar bij deze plaat staat het me gewoon tegen. En met met de nadrukkelijk gezongen woorden mee slaande hihats scoor je ook niet bij mij (Get Up Jake, bonustrack weliswaar maar toch). Tegenvaller dus, helaas, nipte voldoende.


avatar van nlkink
5,0
De opvolger van 'Music From The Big Pink' is een wonderlijk mooi album, en zelfs een streepje beter. En 'Big Pink' was al zo mooi. Hoe vaak gebeurd het dat een groep het debuut evenaart, laat staan overtreft? Zelden. En het lukte The Band. Een album dat klinkt als een geschiedenisboek. Maar bij vlagen die melancholie, geweldig.

avatar van AOVV
nlkink schreef:
De opvolger van 'Music From The Big Pink' is een wonderlijk mooi album, en zelfs een streepje beter. En 'Big Pink' was al zo mooi. Hoe vaak gebeurd het dat een groep het debuut evenaart, laat staan overtreft? Zelden. En het lukte The Band. Een album dat klinkt als een geschiedenisboek. Maar bij vlagen die melancholie, geweldig.


Daar ben ik het mee eens; beiden geweldige albums, maar deze is nog net wat beter, dankzij songs als 'The Night They Drove Old Dixie Down'. Fantastisch nummer.

avatar van HugovdBos
4,5
The band was één van de invloedrijkste bands in de country en rock muziek. De vijf originele bandleden waren elk met hun unieke persoonlijkheid van grote waarde voor de sound van de band. Mede door hun tour in 1965 met Bob Dylan kwamen ze meer en meer in de aandacht te staan, wat resulteerde in het in 1968 verschenen debuutalbum Music from Big Pink. Dit betekende de start van een succesvol verhaal dat in 1978 met The Last Waltz tijdelijk ten einde kwam. Het tweede gelijknamige album aan de bandnaam, met zijn kenmerkende bruine albumhoes, staat vol klassiekers zoals The Night They Drove Old Dixie Down, Up on Cripple Creek en King Harvest (Has Surely Come).

De ritmische opener Across the Great Divide geeft de wonderschone zang van Richard Manuel prijs. Het nummer combineert de Amerikaanse geschiedenis met verschillende melodielijnen. De lichte orgelklanken worden versterkt met de blazers en een eenvoudig drumritme. Een waar klankspel met een sterke tekstuele inslag van Robertson. Het vervolg met Rag Mama Rag is swingend met zijn rollende pianolijnen en vioolklanken. De licht humoristische teksten bezongen door Leven Helm geven de folk muziek zijn toepasselijke inhoud. De Amerikaanse burgeroorlog komt ter sprake in het welbekende The Night They Drove Old Dixie Down. De zuidelijke staten hadden zich van de rest van de Verenigde Staten afgescheiden, waardoor de bevolking tijdens de burgeroorlog onder bizarre omstandigheden moest zien te overleven. De winter van 1865 is het startpunt van het emotioneel beladen nummer. De sterke opbouw naar het refrein toe en de teksten bezongen door Levon Helm geven de song zijn impact. Het doormarcherende ritme laten je toetreden tot de uitputtende omstandigheden van de winter. Terugkijkend op zijn leven vertel Virgil Caine het verhaal totdat de zuidelijke staten werden verslagen. Robertson’s kwaliteiten als tekstschrijver gecombineerd met de volkse muziek van het nummer bleken van grote invloed te zijn op vele artiesten.

Virgil Caine is my name and I drove on the Danville train
‘Til Stoneman’s cavalry came and tore up the tracks again.
In the winter of ’65, we were hungry, just barely alive.
By May the 10th, Richmond had fell.
It’s a time I remember, oh so well.


When You Awake is een sfeervol doch eenvoudig nummer. Muzikaal gezien loopt het nummer niet geheel vlekkeloos, maar de stem van Manuel doet wonderen. Het vijftal weet een diversiteit aan klanken naar voren te toveren die je gefocust houden tot het eind. Vervolgens horen we een andere klassieker van The Band, namelijk Up on Cripple Creek. Het nummer vertelt het verhaal van een vrachtwagenchauffeur die op weg is naar Lake Charles en onderweg de nodige avonturen beleeft. De kenmerkende zang van Levon Helm en de klanken van Garth Hudson’s clavinet die met een wah-wah pedaal wordt bespeelt geven het nummer zijn funky inslag. Het klankspel sluit aan op de samenzang in het refrein en doet het nummer zijn zonnige kant opwerpen. De jollende afsluiting en de indringende basgitaar maken het nummer zowel humoristisch als complex. De pianoklanken vormen de basis van het prachtige Whispering Pines. Manuel weet je opnieuw te raken met zijn indringende hoge zang. Het sterke samenspel zet de verloren liefde in de volle schijnwerpers. Helm zorgt voor de samenzang, waarbij de stemmen om elkaar heen lijken te draaien.

If you find me in a gloom or catch me in a dream
Inside my lonely room there is no in between
Whispering pines, rising of the tide
If only one star shines that’s just enough to get inside


Het bluesy Jemima Surrender is een ritmisch spektakel dat met blazers en al in een jazzy sound veranderd. Het doorlopende pianoriedeltje en de opzwepende gitaarklanken laten het samenspel opnieuw van zijn sterkste kant zien. Op Rockin’ Chair drijft de mondharmonica bespeelt door Manuel het ritme op. Terugkijkend op zijn leven keert de man terug naar de staat Virginia. Je voelt dat de laatste momenten komende zijn en ziet de dagen waarop je als schipper de wereldzeeën overwon. De accordeon laat je mee zoeven in de verhalen van de band. Look Out Cleveland opent met zijn rock ‘n roll sound waarop Danko de vocalen voor zijn rekening neemt. De klanken van het orgel zorgen met de elektrische gitaar voor een beladen geheel. Terwijl de verwoesting doorgaat zorgt het muzikale ritme voor de nodige beweging. De samenzang op Jawbone is nadrukkelijk aanwezig, maar het nummer weet niet op elk vlak te excelleren. De tempowisselingen zorgen voor een verscheidenheid aan instrumentatie. De piano en elektrische gitaar nemen het merendeel voor rekening, maar ook het strakke drumritme van Helm mag er zijn. The Unfaithful Servant is een wonderschoon nummer dat met de zang van Rick Danko een meeslepend geheel vormt. De saxofoon zorgt voor een tragische inslag in het verhaal van een ontrouwe dienaar en zijn minnares. Het album sluit af met King Harvest (Has Surely Come), dat het verhaal van een mislukte oogst van een boer verteld. Richard Manuel neemt je als verteller mee in de tijden van de Amerikaanse depressie. De band weet elk individu zijn plek te geven in het nummer, waarbij geen één instrument teveel de overhand neemt. Helm zorgt voor de samenzang die het nummer zijn diepere lading geeft.

Scarecrow and a yellow moon,
And pretty soon a carnival on the edge of town,
King Harvest has surely come.


Robbie Robertson zijn kwaliteiten als tekstschrijver vormen de basis voor een ongekend staaltje muzikaal samenspel. Manuel zijn indringende hoge zang, Helm’s bij vlagen krakende stem en Danko’s emotionele zang zorgen dat eenieder nummers voor zijn rekening neemt. Hudson zorgt voor de experimentele inslag met zijn voetpedaal en zijn vele muzikale invloeden. Daar komt dan ook nog de uitgebreide instrumentatie bij, waarbij de wisselwerking het uiterste uit elk bandlid haalt. Niet voor niets is het album uitgegroeid tot een meesterwerk dat met zijn focus op personen, plaatsen en tradities een ware inslag gaf in het muzikale landschap.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

avatar van wilbur
4,0
Mooie recensie HugovdBos echter ik zou van "De winter van 1965 is het startpunt van het emotioneel beladen nummer." De winter van 1865 maken.

avatar van HugovdBos
4,5
wilbur schreef:
Mooie recensie HugovdBos echter ik zou van "De winter van 1965 is het startpunt van het emotioneel beladen nummer." De winter van 1865 maken.


Scherp! zou anders wel kort geleden zijn.

avatar van RockAround
4,5
Een groep die The Band heet, dat zou zijn als een café dat De Kroeg heet. Wel, hier in Leuven heb je er effectief zo één. En er is dus ook een band genaamd The Band. Gelukkig is hun muziek iets origineler dan hun naam. Dit titelloze album is een weergaloze onderdompeling in de muziek van Amerika. Niet het hippe Amerika van Manhattan of L.A., maar het platteland waar de boer moet zwoegen voor zijn oogst en de bergen waar het leven al even hard is. Het Amerika waar folk, country en blues geboren zijn. Nu eens opzwepend en swingend, dan weer ingetogen en gevoelig bezingen deze rasmuzikanten dat land. Luisteren naar deze plaat is een ontdekkingstocht in de wilde natuur, waarbij je dan plots stuit op een enorme rijkdom aan muziek en teksten. Nu begrijp ik waarom deze heren zich The Band noemen: alle andere bands kunnen beschikken, zij zijn The Band.

avatar van bikkel2
5,0
Amen.........Mooi verhaal.

avatar van nlkink
5,0
Als het aan Richard Manuel had gelegen hadden ze 'The Crackers' of 'The Honkies' geheten. Of dit een serieus voornemen is geweest weet ik niet maar enkele medewerkers van de platenmaatschappij kwamen er achter en hebben het tegengehouden.

avatar van bikkel2
5,0
Ja idd. Komt ook ter sprake in The Last Waltz.
Wel een heel zweverig figuur toendertijd die Manuel.
Een fantastische muzikant en zanger trouwens.
Trieste zelfmoord.
Gepijnigd, verslaaft en diep ongelukkig uiteindelijk.

avatar van nlkink
5,0
Het staat ook als anekdote in dit boek:

Barney Hoskyns: Across the Great Divide - theband.hiof.no

Sowieso een aanrader als je iets dieper wilt graven in de historie van The Band. Heb 'm al drie keer gelezen!

avatar van bikkel2
5,0
Bedankt voor de tip. Ben idd wel.nieuwsgierig.

avatar van bawimeko
5,0
nlkink schreef:
Het staat ook als anekdote in dit boek:

Barney Hoskyns: Across the Great Divide - theband.hiof.no

Sowieso een aanrader als je iets dieper wilt graven in de historie van The Band. Heb 'm al drie keer gelezen!


Ik ben dit boek sinds eergisteren aan het herlezen! Een toonvoorbeeld van een rock-biografie! Daarnaast is overigens het boek van Levon Helm; This Wheel's On Fire ook erg leesbaar. Al is zijn verbittering ten aanzien van Robbie Robertson (die aan het eind van Helm's boek constant wordt aangeduid met "Mr. Robertson") in de laatste hoofdstukken goed te merken.

avatar van nlkink
5,0
Bawimeko schreef:

Daarnaast is overigens het boek van Levon Helm: This Wheel's On Fire ook erg leesbaar


Toen ik het boek van Barney Hoskyns kocht was ik niet op de hoogte van het boek van Levon Helm. Waarschijnlijk zal ik het nog een keer lezen maar het heeft momenteel geen prioriteit vanwege de door jou aangehaalde verbittering jegens Robbie Robertson. Het boek lijkt me daardoor niet echt objectief. Levon's afkeer van Robertson was zo groot dat dit hem er zelfs van af deed zien om naar de begrafenis van Rick Danko te gaan omdat hij had vernomen dat Robbie Robertson zou komen.
Als ik er een keer tegenaan loop zal ik 'm zeker oppakken. Tot dan is er genoeg interessant leesvoer voorhanden.

avatar van bawimeko
5,0
nlkink schreef:
Bawimeko schreef:

(quote)


Toen ik het boek van Barney Hoskyns kocht was ik niet op de hoogte van het boek van Levon Helm. Waarschijnlijk zal ik het nog een keer lezen maar het heeft momenteel geen prioriteit vanwege de door jou aangehaalde verbittering jegens Robbie Robertson. Het boek lijkt me daardoor niet echt objectief. Levon's afkeer van Robertson was zo groot dat dit hem er zelfs van af deed zien om naar de begrafenis van Rick Danko te gaan omdat hij had vernomen dat Robbie Robertson zou komen.
Als ik er een keer tegenaan loop zal ik 'm zeker oppakken. Tot dan is er genoeg interessant leesvoer voorhanden.

Het boek van Helm is niet slecht, overigens en z'n warmbloedige stijl is verfrissend na alle analyses over The Band. Wat wel duidelijker wordt is dat met name Helm, maar ook de overige bandleden (volgens dit boek) meer in de melk te brokkelen hadden dan de credits doen vermoeden; met name The Night They Drove Old Dixie Down was veel meer een Robertson/Helm-productie. Het zuur zit 'm in de manier waarop Robertson rondom het The Last Waltz-project de geschiedenis leek te herschrijven; zijn microfoon stond niet aan, maar hij presenteert zich als enthousiast meezingend met Neil, Bob en wie dan ook. Opgeteld bij het feit dat Robbie goede maatjes was met regisseur Scorsese en er maandenlang solo's en zangpartijen opnieuw zijn ingespeeld voor de soundtrack doen nogal af aan het ''feestje'' die wordt gepresenteerd in de film.

avatar van nlkink
5,0
Toen ik jaren geleden, nog onbekend met het fenomeen The Band, 'The Last Waltz' voor het eerst zag was één van de weinige negatieve dingen die mij opviel het detonerende optreden van Neil Diamond. Jaren later vernam ik dat iedereen in en rondom de groep daarover hetzelfde dacht! Ook weer een actie van Robbie Robertson waar niemand van de overige groepsleden het mee eens was.

avatar van bikkel2
5,0
Neil Diamond was idd de vreemde eend in de bijt, zeker op het wat gladde pad waar hij zich toen op begaf. Meer een Las Vegas artiest dan een rocker.
Robertson had zijn album Beautiful Noise in het zelfde jaar geproduced, dus die 2 hadden vast een band.
We moeten ook niet vergeten dat Diamond een behoorlijke staat van dienst had als songwriter voor derden. Maar wellicht kwam hij hier op het verkeerde moment binnen. Patserig was ie natuurlijk wel.

Tja en over de conflicten. Helm kon Robertson idd wel schieten op een bepaald ogenblik en diens ego rol in The Last Waltz valt erg op.
Maar wat heeft The Band zonder Robertson artistiek nog neergezet ? Niet bijzonder veel.
Een paar albums die in de verste verte niet het nivo halen van vroeger werk en feitelijk alleen nummers bevatten die door anderen werden geschreven of covers.
Nu wil ik hier niet beweren dat Roberson wel het nivo had gehaald als hij nog lid was, maar hij was in basis toch wel de 1e songwriter in de groep.
En als Levon Helm beweerd dat er nummers zijn waar de overigen aan meegeschreven hebben, zal dat ongetwijfeld zo zijn.
Maar dan lieten ze dat kennelijk in die periode op zijn beloop.

avatar van Jaep
5,0
Prachtige plaat, en jammer hoe het The Band in latere jaren vergaan is inderdaad. Heb toevallig ook net The Last Waltz gekeken en de focus op Robertson is toch wel storend. Hij presenteert zich nogal als de getapte jongen maar zoveel persoonlijkheid kan ik er niet in ontdekken. Dat doet overigens niets af aan mijn waardering voor zijn muzikaliteit, al vind ik dat hij solo ook weinig van waarde neer heeft gezet. Maar met name de eerste twee albums van The Band zijn gewoon van uitzonderlijke klasse.

Ik heb de geschiedenis van The Band verder niet echt uitgebreid bestudeerd, maar Robertson en de rest van The Band lijkt een gevalletje van "Can't live with 'em, can't live without 'em".

avatar van Jaep
5,0
Na het zien van de Classic Albums aflevering van deze plaat en hernieuwde beluistering, gisteren, zie ik mezelf genoodzaakt te verhogen van 4,5* naar 5*. Fantastisch hoe die nummers in die documentaire uit elkaar worden gehaald en hoe je nieuwe subtiliteiten ontdekt. Docu komt volgens mij ergens uit de late jaren '90, want Danko leeft nog en uiteraard Helm ook (al ziet hij er niet heel jofel uit). Ook mooi dat alle levende leden meewerkten, al komen ze niet samen in beeld. Ben ook wel weer wat positiever naar Robertson gaan kijken, echt een muzikant van de bovenste plank!

avatar van bikkel2
5,0
Een prachtige docu idd. Maakt deze klassieker nog specialer dan dat ie al was.

avatar van brandos
5,0
nlkink
Levon's afkeer van Robertson was zo groot dat dit hem er zelfs van af deed zien om naar de begrafenis van Rick Danko te gaan omdat hij had vernomen dat Robbie Robertson zou komen.
Ik kan me enige verbittering bij de overige Bandleden voorstellen. The band is een klassiek voorbeeld van waar het auteursrecht tekort schiet (of waar de kunstenaars in kwestie er niet goed mee om gingen). We weten inmiddels dat de verdiensten -zeker in hun generatie- van de artiesten meer in het schrijven/componeren (auteursrecht) zit dan in het uitvoeren/opnemen. Omdat Robbie Robertson als schrijver van de meeste Bandklassiekers te boek staat is zijn bankrekening natuurlijk vele malen gevulder dan die van de andere leden (of hun nazaten). En dat doet hen onrecht. No way dat Robbie ieder basloopje, zangfrasering, toetsensolootje, drumfill zelf heeft bedacht. Als Garth Hudson de toetsen niet had bespeeld was de The Band The Band niet geweest zo simpel is het. De fraaiste oplossing had natuurlijk geweest dat Robbie Robertson de andere bandleden mee had laten tekenen voor het auteursrecht van de muziek, dan had hij zelf de teksten kunnen claimen. (ook al geloof ik best dat Robbertson naast uitgeschreven teksten volledige akkoordenschema's aan zijn bandmaten opdiende). Een smetje op zijn zo fraaie artistieke blazoen. Maar ja dan haal ik natuurlijk wel iets overhoop. Want dan is Mike Garson mede-auteur van de Bowie-klassieker "Strangers when we meet" (en veel andere nummers). Ook de wereld van de cultuurindustrie is niet altijd eerlijk.
Dit album wordt wel het geboortealbum van de Americana genoemd. Dat is natuurlijk overdreven. Al sinds Leadbelly wordt immers 'ge-cross-over-ed'. Wel had Robbie Robertson een unieke visie over hoe je muziek zowel authentiek als eigentijds moest laten klinken. En had hij in 'the band' stuk voor stuk muzikanten die dit als enigen uit konden dragen. Dit is een geweldig album, zij het dat ie vandaag de dag misschien ietsje minder actueel klinkt dan de voorgangen "Music from the big pink".

Gast
geplaatst: vandaag om 14:35 uur

geplaatst: vandaag om 14:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.