Fennesz - Endless Summer (2001)

hij heeft een aantal jaar stof liggen happen. Toen ik hem net had gekocht (meteen na de release) kon ik er niet zoveel mee. Bij een grote ik-ga-mjin-kast-eens-herbeluisteren-actie begon ik met een aantal albums waar ik in eerste instantie moeite mee had. Deze zat daarbij en toen klopte het wel. En dat komt toch echt doordat ik in de tussenliggende tijd mijn referentiekaders beter in beeld had gekregen door veel en veel meer naar verschillende muziek te luisteren.
Ik denk dat via jazz terug bij deze plaat ben gekomen (klinkt vreemd). Er zijn heel wat jazzalbums waarbij ik een beetje heb leren luisteren om in de brei dingen te onderscheiden en te plaatsen. Complexiteit leer je gaandeweg waarderen zoals in een lekker glas wijn, espresso, etc.

Zo. Bij deze een wat gefundeerder stukje hopelijk.

by the way: mijn eerdere reactie was gericht naar de pooier en niet naar de mjuman (kijk naar de tijden van plaatsing, het ging nogal snel)

ik zou zeggen: lees mijn review op pagina 1 en misschien dat er dan iets gaat dagen.

Mijn tip: vooral heel veel Pet Sounds van The Beach Boys luisteren terwijl je ook langzaam aan een opbouw maakt in electronische muziek. En dan over een aantal jaar dit album eens opzetten direct nadat je Pet Sounds hebt geluisterd.
Als het dan nog niet wil, of je kunt Pet Sounds niet uitstaan, tsja, dan is het album idd niet voor je weggelegd.
iig zonder referentie kader is dit geen goed album om te starten binnen de electronica.
Dat is net zoiets als van de een op de andere dag overstappen van Britney Spears naar Burzum zonder ook maar enigzins ooit een rock plaat te hebben gehoord, laat staan andere (black)metal.

Dat hele gezemel over complex ed. lijkt me hier volstrekt overbodig, dit is geen jazz.. dit is redelijke eenvoudige electronica met wat analoge elementen. Hier hoef je geen hogere kunsten voor te hebben bestudeerd om de melodielijntjes of de structuur in te herkennen hoor. Het is echter gewoon de vraag of dit soort aanzwengelend geneuzel je bevalt, of dat je liever naar iets luistert met meer ritmische "body" (vergeef mijn gebrek aan beschrijvende kunsten). Voor mensen die wat dat betreft prijs stellen op een roer of stuur is dit wat gegalm in de ruimte, en daar is niks Chinees bij. Misschien moeilijk te behappen voor diehard overtuigde fans, jammer dan. Een soortgelijke plaat met moeilijkheidscurve is schijnbaar Loveless van My Bloody Valentine, daarin zit echter m.i. wél een duidelijk roer wat je van kant A naar B stuurt, maar dat horen ook velen niet. Ik heb daar geen problemen mee en ga het zeker niet over de "je bent er niet klaar voor" brug gooien. Dat album boeide me namelijk vanaf de tweede luisterbeurt al mateloos!

@We Tigers - het ging idd wel erg snel allemaal en die miscommunicatie begreep ik later ook (ik reageerde in feite met een grap op een tekst van Herman); maar toen was mijn stuk al geciteerd en zou weghalen raar staan.

Laten we het maar zo zien dat we de gemoederen even beziggehouden hebben en dat heeft tot aandacht en discussie geleid. En voor mij is een begrip als moeilijkheidscurve weinigzeggend: de ene keer ben je ergens meer voor in dan de andere keer. Ik weet nog goed dat mijn ex helemaal gek werd van "More Songs about Buidlings and Food" (Talking Heads) - "neurotische rotmuziek" zei ze dan, maar op een gegeven moment was ze spontaan aan het meezingen.

Ik draai em vandaag nog eens.

@Mjuman: hear hear!

Een paar berichten omtrent het misverstand verwijderd. Ben benieuwd of de herbeluistering nog iets oplevert.

Dat meezingen wordt bij deze een beetje lastig Mju, haha.

Ik heb zelf deze plaat een keer of 10 beluisterd. Erg moeilijk om de hele rit uit te zitten. Ik hoor ook wel dat er onder die ruis het een en ander gebeurt, maar de schoonheid zie ik er toch (nog) niet van in. Die ruis irriteert gewoon. Het levert ook een erg eenzijdig klankbeeld op, althans imo. Ik vind 'Black Sea' stukken aangenamer.

@CD - nou snap ik ook, waarom ik vergeefs zocht naar het tekstvel.

Over meezingen gesproken: mijn huidige lief zong net heel mooi (en hoog mee) met de sopraan in "Seekers Who Are Lovers" - Cocteau Twins.

Maar je gaat me nu niet vertellen dat je nog geen referentie kader had.
Ik weet zeker dat je al muziek had gehoord die wel in dat straatje paste.

En nogmaals het gaat mij er niet om dat je dit album mooi moet vinden, het gaat mij om de beredenering...dat zou ik bij Loveless ook hebben.
Zeggen dat loveless alleen maar gitaar ruis is terwijl je niet veel verder komt dan het luisteren van top40 muziek zou ik niet goedkeuren. Dan moet je eerst maar eens iets anders gaan luisteren waar meer diepgang in zit dan een schotelje (van het kopje, je weet wel).

Ben ik niet met je eens Sietse..
Tuurlijk had ik meer rock al referentie voordat ik MBV hoorde, maar dat is mijn punt niet helemaal.
Iemand zei dat dit als met jazz is of andere "complexe" muziek. Die vergelijking gaat ten eerste al mank, ten tweede is dit muziek die je als redelijk ongeoefende luisteraar toch echt wel kunt beoordelen. Ik vind fennesz bij lange na niet het moeilijkste uit het straatje electronic.. en dan heeft het nog overlap met sommige rock ook (shoegaze inderdaad onder meer). Daarom zou ik niet weten waarom je dit zonder uitvoerige referentie niet gewoon kunt beluisteren en beoordelen. Vind ik van bijvoorbeeld Autechre (het eerder werk) of Gridlock ook.. artiesten die ik wat hoger aansla dan deze fennesz.

En dat ben ik dan weer niet met jou eens Orbit...
Ik heb het niet vergeleken met jazz. Ik heb gezegd dat ik door veel jazz te luisteren op een andere manier naar muziek tout cour ben gaan luisteren.
Natuurlijk kun je zonder referenties beluisteren en beoordelen. Ik ben alleen van mening dat het beluisteren en beoordelen anders met een soort van referentiekader. En dat hoeft dus absoluut geen muziek te zijn die er op lijkt. Het gaat er denk ik om dat je bewust (bent van wat je) luistert.
Even een positief punt van deze discussie: ik ga straks lekker Loveless luisteren...

Ha jongens, het is alweer bijna zomer! Ik ben nu wel heel optimistisch aan het redeneren maar in de na-lente vorig jaar trok ik al naar het strand om daar fijn in de zon te liggen en Endless Summer te luisteren.

Ik kan je vertellen dat het echt een must is om te doen. Je ligt dan op je handdoek in de na- middag en je bent helemaal suf geworden door de warmte. Wazig zet je je koptelefoon op en kijkt om je heen. Door de felheid van de zon zijn je ogen een beetje dicht geknepen maar dat maakt niet uit. Kinderen spelen, golven komen aan land, je voelt het zand tussen je tenen en naast je ligt je vriendin (toch?). Caecilia klinkt en de wereld is zoals de wereld moet zijn. Je besluit weer te gaan liggen om weg te dromen. Bij het laatste -fenomenale- Happy Audio is de lucht inmiddels oranje gekleurd en de zon gaat onder. Happy Audio klinkt als warmte die opstijgt vanaf de grond. Het nummer breekt af, net als dat het licht om je heen wordt afgebroken. Met een verbrand hoofd en zand in je schoenen ga je weer weg. Wat een prachtige dag was dat toch

Droom, droom........ Laat de zomer maar weer komen

Of ga Air-Moon Safari luisteren.. Zomergevoel, mijn voet! Overschatte en saaie plaat, dat is het.

ik hoor wat ik hoor en dat is mij 4,5 waard.

wat nu overschat?

overigens ben ik er van overtuigd dat ik dit abstracte album ook beter weet te waarderen door mijn jazz avonturen.

Ja, die luister ik ook wel eens.

Het begin is geniaal. Vooral Endless Summer... wat een nummer zeg! Zo mooi en warm. Tegen het einde vind ik het minder worden, een beetje langdradig. Dus dan krijgen we (5+3)/2 = 4*

Ohja natuurlijk, jazz, het toverwoord van de muzikale snob tegenwoordig
Ik zie de aangedikte lucht die fennesz produceert, zelfs zonder die muzikale wijsheid..

Niet de pacht, wel de rawness. Het niet toegakelijke gerommel, wat wel mooi kan zijn trouwens, zit ook vaak verwerkt in jazz.

Na rijp beraad en vele mislukte avonturen met artiesten uit die hoek, zoals John Zorn, Zappa, Beefheart, kan ik stellen dat gerommel mijn inziens liever buiten de deur dan in mijn huiskamer thuishoort. Ik vind fennesz niet eens zozeer gerommel of experimenteel, ik vind het te vaak nietserig en luchtledig.

ja hoor, "snob", het toverwoord van de gefrustreerde muziekliefhebber die het allemaal niet meer zo goed kan volgen

Jazz, muziek uit de jaren 30, 40 enzovoort.. niet meer volgen?
Als je al een fractie van de electronische muziek kent die ik heb geluisterd lullen we nog eens verder fredje

je loopt achter...

ik ben onder de indruk... Wie was hier een snob?

maar wat ik bedoelde is dat het bij Endless Summer net als bij geimproviseerde muziek (en dan heb ik het niet over Louis Armstrong of Ritta Reijs Orbit) niet zozeer om een sterke melodie en structuur gaat maar meer om de beleving van het moment..sfeer,klanken, kleuren, emoties. en vandaar dat ik de "abstracte muziek" vergelijking maakte


Nou, dat bedoel ik dus. Jij hebt behoefte aan roer of stuur. andere mensen niet of minder. Hoef je toch niet direct denigrerende opmerkingen te gaan plaatsen naar mensen die het wel voor elkaar krijgen om abstract te denken. Dat komt zo gefrustreerd over..

Ik kan heel goed abstract denken, maar op het gebied van muziek boeit dat me niet zo.. zeker niet als er weinig in gebeurt, zoals de meeste ambient (waartoe ik fennesz reken). In jazz gebeurt natuurlijk wel van alles, maar dat is me vaak inderdaad té chaotisch en geimproviseerd. Kwestie van voorkeur dus. Abstractie zoek ik meer op andere vlakken, zoals film of ronduit denken of van gedachten wisselen. Bovendien houd ik niet van koperwerk. Dan houdt het sowieso op met de meeste jazz.
En jij bent ook niet vies van denigrerende opmerkingen, dus nu niet gaan ketelen en potten

Nu gebeurt hier weer weinig.. Dat hangt weer nogal sterk af van je definitie van ''gebeuren'', want in het totaal dat de nummers overkoepelt, gebeurt een heleboel. Ik vind dat in bv. Loveless (al net zo'n mooie plaat, die bovendien in bepaald opzicht grote gelijkenis vertoont met deze) net zo weinig gebeurt, maar toch is het geluid ontzetted vol en ruim, en dan hóeft er binnen ze afzonderlijke minuten in nummers helemaal niet veel te gebeuren om zo'n album toch een grote belevenis te maken.
Het verschil is alleen dat dit inderdaad de lichtvoetigheid en beweeglijkheid van de jazz heeft, terwijl Loveless juist als een groot, massief blok is.

Maar hoe zie jij een gebeurtenis in deze dan?

Nouja, niet als een nummer dat slechts uit ruis bestaat met af en toe wat distortion of oversturing.. Loveless biedt natuurlijk hele nummers met kop en staart, ritmes en daar vind ik de distortion veel meer in dienst staan van de muziek, hier vind ik bij veel nummers amper sprake van muziek. Het is slechts de ruis van Loveless, zonder het nummer. Mij te magertjes.

volgens mij heb jij of echt totaal het verkeerde gehoord, of heb je stront in je oren.

Ik zet me zelden meer tot het beluisteren van jouw hartediefje.. dus misschien heb ik op de verkeerde dingen gelet, er zitten vast nog wat laagjes lucht tussen die ik ben vergeten

hey, het gaat me er niet om of je het leuk vindt of niet. Dat hoeft niet.
Maar, zoals ik al eerder heb gezegd, als je niet meer hoort dan ruis is er iets mis met je gehoor.
Je kunt niet ontkennen dat er veel gebeurd, of dat gene je dan boeit is een ander verhaal.

Dat is precies de manier waarop veel mensen die niet in Loveless komen die plaat betitelen.

Dat weet ik, onbegrijpelijk mijn inziens.. Loveless bevat hemelse muziek, de gruis is daar precies op zijn plek. Overschat fenomeen fennesz weet het uit te kleden tot slechts gruis, als dat zijn truukje is weet ik wel genoeg.