Depeche Mode - Violator (1990)

Hoezoe, een saaie documentaire?
Bijzonder interessante info over het wordingsproces van het album.
Dat staat toch ook keurig op de hoes en in de vorige besprekingen bij dit album.

Voor live-albums moet je bij de dubbelaar 101
of Songs of Faith and Devotion live zijn.

Er staat inderdaad heel duidelijk dat het een docu is, maar als je een goede dvd wilt hebben van DM dan moet je echt voor deze gaan (overigens zijn alle live dvd's een feestje, maar deze net iets meer)

Depeche Mode Devotional

Verdorie verkeerd aangekocht -_-
Had het niet zo goed gelezen, ik dacht och ja het zal wel goed zijn. Nouja, voor die 2 euro en een half.

Alle songs zijn hoogte punten, een super album met songs die bij elkaar aansluiten.

DJFrankie; een waarheid als een koe. Ik kan het weten.

Of nog; kommentaar bij dit album;

"Words are very unnecessary, the can only do harm".

The Smiths is mijn favoriete band. Hun standpunten komen vrijwel altijd overeen met die van mij. Morrissey haatte de koude, 'harteloze' synthpop van de jaren 80 (The Smiths worden rgelmatig aangehaald als redders van Britse gitaarpop). Zo zag ik Depeche Mode dus ook, en een singletje als New Life bevestigde dat idee.
Ik was dan ook verrast toen ik in een interview met Johnny Marr hem Depeche Mode hoorde noemen als beste band van de jaren 80 (samen met The Smiths en New Order en...?), en ik later las dat Violator en Songs of Faith and Devotion zijn goedkeuring hebben.
Toen ik Violator voor 7 euro zag liggen was de keuze dus snel gemaakt.

Wat mij opvalt is dat de band ook echt een gitarist heeft. Het is dan ook heerlijk hoe die gitaar wordt gemengd met de electronica. Voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld de slides op Sweetest Perfection, de electro-blues van Personal Jesus, de hemelse tonen op Enjoy the Silence, de groove en daarna de hook van Policy of Truth.
Daniel Miller hierover: ''Whenever they feel like they are going a bit too rocky, Depeche Mode always react very strongly against that. Especially Martin. Much as he loves playing his collection of vintage guitars, Martin is very conscious there is a line that Depeche do not cross. They are an electronic band that use guitars, not a rock band that use electronics.''
Het mooie is dat Martin Gore als gitarist niet nadrukkelijk aanwezig hoeft te zijn, maar gewoon een geweldig oor voor melodie heeft. Nergens speelt hij powerchords of solo's of een noot te veel, precies wat ik ook zo in Johnny Marr waardeer.

De plaat zelf: prachtige nachtbeelden, sterrenhemel, winter... (Achtung Baby komt qua sfeer in de buurt) en geen minderwaardig nummer. Knap is dat vrijwel heel de plaat dansbaar is, zonder flauw te worden (neem de opener), erg hoekig geluid en toch donker. Wat een plaat! Geweldig gewoon.

Welke plaat komt qua geluid het meest in de buurt van DM?

Je bedoelt wellicht in de buurt van Violator.
Ik zou voor Music for the Masses gaan en Songs of Faith and Devotion.
De eerst is hitgevoeliger, de tweede heeft meer blues.

Kzal dan maar eens die tweede proberen...

Black Celebration komt hier ook best wel bij in de buurt en bevat ook de nodige hits.. ook nooit geweten dat The Smiths een zwak hadden voor DM, hebben die gasten toch nog een beetje smaak

Hehe, ja eigenlijk wel The Smiths zijn toch heel iets anders, maar idd wel goede smaak....

PS: zal hem ook eens checken Orbit, Songs of Faith and Devotion klinkt alvast veelbelovend.

Songs of Faith And devotion is wel heel wat anders dan dit hoor.. ik zie bij DM een succesvolle trilogie: Black Celebration-Music For The Masses-Violator die behoorlijk in elkaars verlengde liggen, daarna begonnen ze meer te experimenteren met soul, gospel en rock. Ook erg goed, maar lijkt minder op het voorgaande.

K, dat wel maar het expiriment spreek me zeer aan, het gaat diep dat album,... wat ik mis bij hun huidig album, ik geloof hen gewoon minder...

Onderschat Some Great Reward niet.
Hitgevoelige nummers met een Industrial invalshoek.
Knap om met zoveel herrie toch toegankelijke muziek te maken.
Ik kan zelfs nu geen band noemen die op deze manier bij een mainstream publiek populair is geworden.

Tja laat ons hopen dat er uberhaupt nog zo'n band gevormt wordt.

Terwijl in Nederland ze nog vaak gezien worden als band met nikszeggende Top 40 gerichtte muziek.

Van Violator vind ik trouwens Clean er boven uit steken, gevolgd door Personal Jesus.

Van Personal Jesus heb ik ergens de 12" liggen, waar een geweldige gitaarversie op staat. Dan pas ondek je de kracht van dat nummer.
Waarschijnlijk kende Johnny Cash deze versie ook.
Zijn bewerking ligt namelijk duidelijk in het verlengde hiervan.

Ik ben het helemaal met je eens Deric, behalve dat Clean natuurlijk wel te danken is aan One Of These Days van Pink Floyd.. niettemin hebben Gore en co er hun eigen draai aan gegeven, maar die baslijn, foei!
Some Great Reward hoort er ook wel bij inderdaad, maar geeft nog niet die lekkere flow door de nummers heen als de drie opvolgers hebben. Echt simpel zijn de nummers van DM in elk geval niet geweest vanaf Some Great Reward, en qua electronica en ritmes hun tijd ver vooruit.
Terwijl we het in Nederland vaak over de eendagsvliegen van de dancemuziek hebben, vergeet dit land helaas aan welke helden we de hele danscène te danken hebben. DM staat daarin redelijk voorop in de pionierslinie.

Absoluut.
En in de tijd dat de danscène echt tot bloei kwam; besloot Depeche Mode om juist meer gitaren in hun werk te stoppen.

Clean is een fraaie afsluiter, maar Waiting For The Night is de onderschatte track hier. Zo zet je een sfeertje neer.
Jammer van Blue Dress, vind ik nogal een miskleun op dit album.

Some Great Reward zie ik absoluut niet als DM hoogtepunt, die kinderachtige teksten alleen al zijn er teveel aan. Ik had Blasphemous liever op Black Celebration zien staan, daar hoort het m.i. meer thuis.

Depeche Mode kun je bezwaarlijk bepalend voor de dancescène noemen, dance bestond trouwens al voor Depeche Mode op de proppen kwam, maar zij weten wel op gepaste wijze electronica en dansritmes in hun sound te verwerken.
Eigenlijk is Depeche Mode gewoon een goede synthipopband, hun gitaarsongs vind ik minder geslaagd.

Personal Jesus is juist zeer goed vanwege de eenvoud in het gitaarspel.
Verzin het maar eens.

"Personal Jesus" vind ik wel zeer goed, eigenlijk zowat alle nummers op dit album.

Personal Jesus is opgebouwd met die terug komende gitaarriff als basis.

"Personal Jesus" noem ik geen gitaarsong maar het is wel goed in elkaar gestoken met catchy gitaarrif in combinatie met synthesizers.

Ik zal de versie die ik bedoel door sturen; mag ik helaas niet op de site zetten.

Staat ie niet op YouTube? Ben wel benieuwd.


Dat ben ik wel met je eens; denk dat Depeche Mode meer een volgende dan een pionierende functie had.

Martin Gore is wel iemand die flink de vinger aan de pols heeft in de dancemuziek, voorafgaand aan het concert in Ahoy in 2006 werd er een vooraf opgenomen technoset van hem afgespeeld. Meeste Depeche Mode-fans vinden dancemuziek vreselijk heb ik gemerkt, maar ik vond het wel gaaf.

Volgens mij is het nummer wel op gitaar gecomponeerd.
Zoals mijns inziens nog nummers van DM ...

Kan ik niet bewijzen, het is een aanvoelen.
DM unplugged is een optie. Volgens mij lenen hun songs
zich vrij goed tot een gitaararrangement ... puur intuïtief dan.

In de docu's bij de deluxe edities wordt er over gitaren gesproken,
ook compositorisch ... bij Violator of bij Songs of Faith & Devotion.

Ik kon hem niet op YouTube vinden.

Het is goed mogelijk dat Depeche Mode zijn nummers op gitaar componeert. Sommige Depeche Mode-nummers zouden zich inderdaad goed lenen met gitaararrangement. Depeche Mode was trouwens aanvankelijk een gitaargroep bij hun oprichting in 1980 maar schakelde over tot synthesizers onder invloed van OMD, dat eveneens als gitaargroep begon maar beïnvloed door Kraftwerk een synthesizerband werd.

Zonde..... (goeie band hoor, maar niet echt mijn smaak; ik geef toe dat ik Enjoy The Silence wel een gaaf nummer vind)