Toto - The Seventh One (1988)

Weet ik niet

Ik denk dat je Williams bedoeld.

Dit is nou een perfect voorbeeld van het repertoire van Toto. Prachtige en geweldige nummers afgewisseld met slappe, weinigzeggende nummers.

Nummers als Stop Loving You en Home of the Brave worden afgewisseld met nummers als Mushanga en Anna.
Dat is jammer, want het album wordt er een stuk minder door.

Ik zet me er wel doorheen en van tijd tot tijd zijn het geen slechte nummers, maar het zijn geen nummers waar je naar uitkijkt als je het album weer eens luistert.

Pamela is trouwens een prachtig nummer. De eindsolo is misschien wat te lang, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de rest van het liedje.

In feite, is er niets mis met deze zevende van Toto.

Ik ben totaal niet gevoelig voor het argument dat het te braaf zou zijn, te Amerikaans. Of een te gladde produktie, nietszeggende teksten. Nou en?

Waar het mij om gaat zijn de nummers, de uitvoering, de aantrekkelijkheid, het gehalte aan rockmuziek. Deskundigheid, enthousiasme.

Ze hadden natuurlijk een gouden hand in het kiezen van de eerste singles: Stop Loving you was natuurlijk een prijstopper van jewelste, in een tijd dat singles er nog toe deden. Opvolger Pamela is van hetzelfde laken een pak, een prima song voor de hitlijsten.

Hierna was het kostje voor deze cd wel weer gekocht, met name in Europa gingen er miljoenen van over de toonbank. Net als bij Toto IV in 1982, toen Rosanna en Africa de kar volledig trokken.

Toch zou ik de overige nummers op The seventh one niet te kort willen doen, met name Straight to your heart en Home of the brave zijn prima rocksongs.

Ook het meer rustige Mushanga (prima beat) is voor mij niet te versmaden.

Een belangrijke kanttekening vind ik nog de geweldige vocalen die Joseph Williams op deze cd neerzet. Passen ook helemaal bij Toto, klinken vertrouwd, maar toch is Williams na The Seventh one 'afgedankt' vanwege onderlinge strubbelingen binnen de band.

Mijn God, als ik dan weer weet waar dat dan over ging, wat een gedoe om niks kun je hebben. Wat ik wel weet, is dat het huzarenstukje dat met The Seventh one is uitgehaald, het succes van die cd, nooit meer (in de verste verte niet) is geëvenaard, even afgezien van de compilatie cd Past to Present.

Maar de zevende, goede en vooral verzorgde cd. Smaakvol. Wie doet het ze na?

Helemaal met je eens Musician !

Wel even graag antwoord op wat er dan aan de hand was:

Volgens wiki dit: "Although "The Seventh One Tour" was very successful, after it was finished, the band decided to replace lead singer Joseph Williams. During the European leg of the tour, Joseph had lost his voice before many of the performances because of a combination of the flu, excessive partying and drug-use, prompting Toto to decide that a change needed to be made"

Ondertussen zijn ze overigens weer dikke vrienden. Joseph Williams zong (en schreef) mee op het laatste album en gaat zelfs als zanger mee op tour deze zomer !

Dank voor het uitzoeken rkdev! Ja, griep, feestjes af en toe een blowtje. Dat gaat je blijkbaar niet in je koude kleren zitten, als professioneel zanger!

Ja en alsof de rest daar niet vies van was ...

En toch is Stop Loving You helemaal niet zo'n voor de hand liggend nummer met de, voor hitlijsten, best lastige break in het midden met een korte vocale bijrol voor Jon Anderson, die volgens mij ook in het refrein meezingt in de achtergrondvocalen.

Ja, dan wordt de vraag geluk of wijsheid?

Het heeft toch wel een erg pakkend refrein, Stop loving you. Ik geloof ook wel dat het een echte radio-topper was. Vind je het minder voor de hand liggen dan enkele jaren daarvoor met Africa en Rosanna?

De inbreng van Jon Anderson is overigens wel erg minimaal.

Nee, Jon Anderson hoor ik daar echt niet bovenuit. Ik weet dankzij het CD-boekje dat-ie erop meezingt, maar waar de stem van de Yes-zanger bij elke andere gastbijdrage uit duizenden herkenbaar is, hoor ik het hier niet terug.

Ik vond Stop loving you een perfect voorbeeld van een single die geknipt was voor de radio: leuke beat, lekker meezingbaar refrein. Maar Toto stopt er meestal wel wat extra's in - zo heeft dit instant popnummer een van de meest weirde gitaarsolo's die ik ooit in een Top 40-single heb gehoord.

Natuurlijk zullen er op MuMe wel weer horden mensen zijn die er anders over denken (want Toto-bashing is een veel beoefende sport hier), maar ik vind dit album een perfect voorbeeld waar commercialiteit en muzikaal vakmanschap hand in hand gaan.
Want natuurlijk is dit Toto's meest commerciële album, al was het in de VS lang niet zo'n doorslaand succes als bij ons in Europa. Maar als je er goed naar luistert, zitten er prachtige vondsten in verborgen die je bij veel andere commerciële popplaten niet zo snel zult terughoren.
De gitaarsolo in Stop loving you noemde ik al, en die funky groove van Pamela is ook 'one of a kind'. En wat denk je van het drumritme, inclusief de prachtige fills, van Mushanga? Geweldig knap en helemaal Jeff Porcaro. Ik snap niet hoe iemand dat een saai of nietszeggend nummer kan vinden.

Nou, toen ik het nummer voor het eerst hoorde op de radio toen viel mij de korte bijrol van Anderson gelijk op in die instrumentale break. En ik ben er eigenlijk ook wel van overtuigd dat hij meezingt in het refrein op het regeltje: "Times passes quickly..." Met name door dat er daar iemand echt op een ontzettend Anderson-achtige manier dat woord quickly uitspreekt. Maar daar het valt niet zo op omdat z'n stem versmelt met die van de rest van de band.

Tuurlijk is dit een van TOTO's meest gelikte albums, maar als je goed luistert hoor je toch echt wel veel meer in deze nummers. Het musicale niveau is echt van abnormaal hoog niveau, maar wat wil je anders bij deze band. De 2 bekendste nummers 'Stop loving you' en 'Pamela' klinken als normale popsongs, maar zijn zoveel meer dan dat (precies wat gaucho eerder al schreef). En dat is voor mij juist de kracht van TOTO.

Jon Anderson was me tot vandaag ook nooit opgevallen, maar inderdaad is hij duidelijke te horen op het stuk "Times passes quickly and chances are few".

Ik blijf dit een topalbum vinden !

Erg leuke plaat door vooral Joseph Williams op zang, wat heeft 'ie toch een heerlijke stem zeg! Het eindnummer is voor mij het epische hoogtepunt: heerlijk nummer.

Deze plaat na jaren weer eens opgezet vandaag en voor voor zover ik me kan heugen voor het eerst mét koptelefoon. Home of the Brave is zoooooo'n waanzinnige afsluiter! Wat een nummer!

Mij was hij me ook nooit echt opgevallen en dat is maar goed ook, anders had ik deze prachtige CD nooit gekocht. Wat werkt de stem van Jon Anderson me toch altijd op de zenuwen zeg. Maar goed dat is mijn probleem.

Home Of The Brave tilt het nivo omhoog . Geweldige Lukather hier .
Wat een riff !!

Ik vind de drie sterren die je geeft wat aan de magere kant. Ligt dat nog ergens aan, in het bijzonder?

Het is typisch zo'n album die ik op het moment dat ie uitkwam geweldig vond . Als ik 'm nu draai vind ik eigenlijk de helft nog echt de moeite waard .
Hoe dat komt ?? tja , het zal iets te maken hebben met smaak . Ik luister nu anders dan muziek dan toen , zal ook te maken hebben dat ik zelf musiceer .
Vooral produktie technisch ben ik een aantal albums in een heel ander daglicht gaan zien . Deze plaat is erg gelikt en het balladachtige spul hier , vind ik te kwelerig . Toto vind ik het best in een rock/jazz/symfo achtige sfeer . Een plaat als Isolation voldoet veel meer aan dat criterium . Een album als Kingdome Of Desire vind ik ook veel meer een luistergenot . Daar toont de band ballen en laat de ruwe kant horen ( ongetwijfeld ook door de opkomst van de grunge )
Toto is mij hier te netjes en te gedoceerd . Stay Away en Home Of The Brave zijn wat mij betreft de parels hier .

Eigenlijk helemaal mee eens. Maar ik vind het aantal ballads op The Seventh one juist meevallen. Netjes en gedoceerd...tja. Ik vind toch dat er voor met name The Seventh one vooral goede composities zijn geschreven, de nummers blijven hangen.

Maar ik vind Isolation ook goed, Toto hangt inderdaad vaak op twee gedachten. Maar is daarin zelden slecht te noemen. Alleen kunnen ze soms wel eens van die héle slappe ballads maken, daar haak ik dan ook af.

Kwalitatief is het zonder meer hoogstaand . Deze heren beheersen elk genre . Daarom zijn de albums ook vaak wat stuurloos . Op de buhne zijn ze op goede dagen onverslaanbaar . Het gemak van musiceren , improviseren .... echt heel knap .
The Seventh One was een commercieel groot succes en dat de songs blijven hangen ben ik zonder meer met je eens . Maar liedjes als A Thousand Years en Mushanga geven mij geen goed gevoel .
En ook You Got Me en Only The Children vind ik te kort schieten .
Laat ik het er op houden dat ik de minder commercieele kant van Toto meer omarm . Ze hebben sterke songs , zonder meer .

Zal ik dan maar eindigen met het woord COMPILATIE (dan weet jij genoeg musician )

Het compileert inderdaad aardig met het vierde album, dat zal ik erkennen.

Zoals eerder gezegd, het songmateriaal is meer dan behoorlijk maar voor mij is de klinische en gladde productie het struikelblok, de muziek klinkt hierdoor steriel en afstandelijk. Iets wat ik heb met vele albums in die periode (zulke producties waren toen in). Toen vond ik het album nog prima maar sinds de grunge heb ik voorkeur voor meer natuurlijke producties.

Dé topper van Toto voor mij!! Isolation een goede tweede overigens. Dit album kan bij mij niks fout doen. Alleen You got me vind ik, op de geweldige break in het midden na, bagger. De rest subliem! Ik snap er niks van dat mensen Mushanga, Anna, A thousand years of Only the children niet goed vinden. Tsjonge, die nummers gooien bij mij in no-time het kippevel metershoog op de armen!!!
Home of the brave is natuurlijk het absolute prijsnummer op dit album. Wát een verschrikkelijk gaaf nummer is dat toch. Afgelopen zomer eindelijk eens met Joseph Williams als zanger live gehoord. Geweldige zanger natuurlijk. Hopelijk gaan ze nog even door met elkaar na het succes van de tour!

Dit is voor mij een plaat met bijna allemaal erg goeie liedjes, wat vooral bij latere Toto-albums nog wel eens anders is. Ze zijn ook niet te lang uitgesponnen. De zang van Joseph is prima!
Mushanga is nog steeds mijn favoriet van dit album.

[

Hiermee doe je rasartiesten en vaklui als Jeff Porcaro en Steve Lukather ernstig tekort Luc. Zij zijn een stuk puurder dan de meeste grungebandjes, alleen omdat het commercieel overkomt is het niet natuurlijk? En alleen omdat grunge rauw klinkt is het wel natuurlijk? Beetje vreemde kijk op de zaken, maar goed daar ben je vrij in. Grunge is ook maar gehyped, omdat de platenmaatschappijen er brood in zagen. Leuke daarvan is dat er altijd bands bovendrijven die wel kwaliteit hebben, zoals Pearl Jam. Maar bijna alle bandjes uit Seattle e.o. waren maar op 1 ding uit en dat is een graantje meepikken van het succes. En daar is helemaal niks mee, laat dat duidelijk zijn. Maar daarom ben je nog niet met "natuurlijker" muziek bezig.

Zullen we het bij dit prachtalbum niet over grunge gaan hebben a.u.b.?!?!?

Ik zie ook geen reden om het bij dit album over grunge te gaan hebben.

Af en toe best wel lekker. Het glazuur knalt van je tanden zo mier zoet is het, maar je kan niet zeggen dat de heren geen lekker in het gehoor liggende nummers konden maken. Echt zo'n cd voor in de auto.

Dan vraag ik me af wat er met je gebeurd als je Glen Medeiros of Knuffelrock 4 op zet

Nou , zoet over de hele linie, valt wel mee . Het is gewoon glad . Stay Away is dan wel weer lekker rauw . Home Of The Brave stijgt er echt bovenuit . Die song tilt het niveau omhoog .